Logeerpartijtje bij Meintje en Els Lenting.

 

Uitleg over de kleuren die voorbij komen in dit verhaal.

 

De dikke rode letters dat is Meintje.
De dikke blauwe letters dat is Els.
De dikke bruine letters dat is mijn Vader ( Gerard. )

Laten we snel beginnen!
Eindelijk is het zover, de grote vakantie is van start gegaan. Wij mijn zus Patricia en ik gaan logeren bij tante Meintje en Tante Els. Dit alles vond plaats in het jaar 1989 te Den Haag. Deze tantes zijn twee zussen van mijn vader. Inmiddels waren we richting Den Haag en al snel belde we aan. Deze bijzondere mensen woonden samen op de:
Van Kinsbergenstraat 125 in Den Haag. ( Dit huis was het ouderlijke huis van de Familie Lenting. ) We waren dan aan gekomen. De bedden werden netjes neergezet door onze Vader. Alles stond klaar in de kamers. Dus was het tijd voor koffie. Na de koffie zijn onze ouders weer richting Delft gegaan. We deden erg veel leuke dingen zoals:

 

“Een dagje naar Madurodam”

“En een dagje naar de Efteling.”

“En niet te vergeten het pannenkoekenhuis.”

 

Maar voordat we weg gingen, gingen we eerst even ontbijten, dit was altijd 1 groot feest. De hagelslag kon niet op, en laat ik die heerlijke lik koekjes niet vergeten. Je had ze in een paar zachten kleurtjes zoals:  Roze, licht geel, licht groen. En ik dacht zelfs ook wit. Na het ontbijt maakte we ons klaar voor een leuke dag, we hadden die week trouwens prachtig weer. Deze uitjes waren geweldig, wij hebben hier echt van genoten en ik had ze zeker niet willen missen.
En als ik voor mijn zus mag spreken, heb zij dit ook zo ervaren toen. Maar vandaag was het dan al weer donderdag ochtend. De vakantie week gaat super snel. We liepen ondertussen richting de tram om naar de Haagse binnenstad te gaan. hey… Daar was de tram. Deze twee tantes hadden geen rijbewijs, dus namen we gezellig de tram. We stapten in, en ik zei tegen mijn zus Patricia: “Rennen, achterin is er nog een plekkie vrij, dus HUP…, doorlopen” Meintje en Els deden hun werk, wat betreft het afstempelen van de buskaarten. Dit ging altijd goed, tot meneer de tramchauffeur die dag een ontzettende haast had. Normaal wacht een chauffeur wel eventjes, dat iedereen netjes zit. Maar deze vent, had daar blijkbaar geen zin in en vertrok haastig weg. Ze hadden netjes afgestempeld en ze liepen rustig naar achteren, want wij hadden onze plek inmiddels gevonden. We riepen keihard door de tram. “Kom snel Tante Meintje en Tante Els…” 

 “Ja,” “Ja” … We komen eraan…” 

Zo hoorde we hen zeggen. De tramchauffeur had geen tijd te verliezen, en reed dus keihard weg. Het leek het treintje wel, van de Efteling. Waar ik van de week in zat. Maar dit noemen ze dan een achtbaan. Het was gewoon zo hard, dat onze tante Meintje onderuit ging, inderdaad in de tram. Die andere tante wist zich nog net vast te pakken. De mensen die in de tram zaten hebben Meintje opgeraapt en naar een stoel gebracht, en ze vroegen haar: “Hoe het ging?”

Wij rende snel naar voren, om te kijken of we iets konden doen. Meintje vertelde…

“Het gaat wel goed.”

Ze bedankte de mensen vriendelijk! Mijn zus en ik vonden dit natuurlijk erg zielig voor haar. Want je zag dat ze pijn had. Wij vonden dit een moeilijk moment, want gaan we nu nog naar de stad? Wij hadden het toen zeker begrepen, als ze had gezegd van… “We gaan toch maar weer richting huis.” Want ze maakte een aardige klap. Meintje vertelde ons:

 

 “Ga maar niet meer rennen in de tram, want jullie zien, wat er kan gebeuren.”

 

En daar had Meintje wel een puntje natuurlijk, maar of we er wat mee deden? “Nee.” Of  ja… “1”  dag om precies te zijn. Daarna was het toch weer rennen… “Want hoe leuk is het om in de tram te rennen, als je kind bent.”

Els vroeg aan Meintje…

“Gaat het echt goed met je Meintje?”

“Ja Els, het gaat wel, ik ben alleen ontzettend geschrokken, we gaan er gewoon een leuke dag van maken.”

Vergeten en maar weer door, zó dacht ze denk ik.  Deze middag was trouwens reuze gezellig, we hebben heel wat kledingwinkels blij gemaakt. Ook hebben we nog een heerlijk ijsje gegeten bij Florencia. Die ijstent zit in de stad in Den Haag. Ik nam altijd een heerlijke bananen royaal, deze was altijd zo lekker.  Als we met zijn allen eens een ijsje gingen halen, dan nam mijn Vader ook altijd een lekker ijsje. Hij nam dan altijd een:  “Dubbele Grote Sorbet.” En inderdaad… Dan wel met lekker veel vruchten en slagroom. Die snoeperd, genoot altijd van zijn lekkere grote Sorbet. We gingen weer terug met de tram naar huis. Nu maar hopen op een rustige chauffeur. De rit verliep rustig. Bij thuiskomst zetten Meintje even alle tassen op de grond, en liep ze even naar haar slaapkamer, om te kijken of er wat te zien was? Je zag aan alles dat ze pijn had. Later kwam ze terug en vertelde Meintje…

“Ik ben toch wel hard gevallen hoor Els, ik heb een aardige blauwe plek op mijn been en bil.”

“Arme Meintje toch, ik hoop dat het snel weer over gaat.”

Gelukkig ging het snel weer beter, en genoten we van onze uitjes en natuurlijk van onze vakantie.

 

Wat jammer nou…
Al snel was de vakantie voorbij. Het was een geweldige week. Inmiddels zijn we weer thuis. Het was tijd om naar bed te gaan. Ik sliep die week bij mijn tantes op een poezenkussen. En ik weet nog goed.
Toen ik thuis op mijn bed lag, kon ik gewoon niet slapen. Ik misten mijn kussen. Ik was hier best verdrietig van.
Dit vonden mijn ouders zo vervelend voor mij. Dus belde ze meteen Meintje en Els, en vroegen hen…

“Kunnen jullie die poezenkussen missen.?”

 

En dat konden ze. Mijn Vader en Moeder hebben toen gelijk die kussen opgehaald. Bij thuiskomst liepen mijn ouders, gelijk naar onze kamer.

“Kijk eens Jansje, hier is je poezenkussen, nu kan je weer lekker slapen.”

Nou dat klopte zeker. Wat ik sliep al snel als een roosje.

 

Betere hulp was er niet.

Als we op bezoek gingen bij Meintje en Els haalden zij altijd een heerlijk klein gebakje bij de bakker. Maar ook al die heerlijke verse kaasjes, het was allemaal te lekker. Alles was altijd goed verzorgd. Meintje zorgde altijd voor de koffie en wij hielpen Meintje dan met de melk. Want die moest nog even goed geklopt worden. “Laat dat maar aan ons over, dat kunnen wij wel.” Wij deden dit omstebeurt. ( mijn zus en ik. ) Wij klopten er altijd lekker op los. Als de melk dan aan het koken was, dan kwam de melk zeg maar omhoog in het pannetje, dus HUP…, snel het pitje wat lager. En als alles dan weer gezakt was, dan begonnen we weer overnieuw. Wat een berg schuim, wij waren gewoon de beste in het kloppen van de melk. Meintje was altijd erg blij met onze hulp.

 

Wat een geweldig kinder feest was het toch.

Sinterklaas was altijd een groot succes. Bij aankomst zagen mijn zus en ik de zakken al klaar staan, Sint en zijn pieten waren al langs geweest, om de zakken af te leveren bij hen. Maar we moesten nog even geduld hebben. We deden eerst zoals altijd, een lekker kopje koffie met een klein gebakje. Daarna gingen we dan, 'om, en 'om, een cadeautje pakken. De twee zakken die Sinterklaas gebracht had, liep maar langzaam leeg. Tot ik het laatste cadeau pakte. Of zogezegd, het laatste wat er in de zak zat was een envelop. Een brief van de Sinterklaas. Ik vond dit heel spannend, was immers toen nog een jaar of zeven. Er stond op de envelop:  ( “Lees jij de brief maar rustig voor.” ) Dit deed ik dan. Sinterklaas en Zwarte Piet vertelden in deze brief: “Dat ze die dag al eerder waren langs geweest.” Maar dit was niet met lege handen. De opdracht die we kregen van de Sint en Piet was: “Dat wij maar even moesten gaan zoeken naar de zak.” We kregen nog een tip. “Denk niet te diep na.”

 

Meintje zegt:
“Ga maar snel zoeken kinderen.”

 

Na even zoeken, doe ik de deur open,  ( van een soort opbergkast. ) Maar dit kastje liep naar beneden toe. Ze noemen dit ook wel een schuilkelder vroeger. “Yes…” We hebben de zak gevonden! Hoe opgefokt en blij we ook waren liepen we weer vrolijk en blij, de woonkamer binnen. Mijn Vader nam de grote Sinterklaas zak mee naar binnen.
Het uitpakken kon op nieuw beginnen. Mijn lieve hemel, er kwam geen eind aan. Wat een hoop cadeaus en wat waren we allemaal verwend door Sinterklaas en zijn Pieten. 

 

Kerst 1996 met Meintje en Els.
We hadden begin november een mooie uitnodiging gehad van deze twee tantes. Dit gebeurde bij ons thuis. Dit indien deze twee tantes hier op visite waren die zondagmiddag.

 

Ze vroegen die middag.
“Hebben jullie al plannen met de kerst?

“Nee, wij hebben nog geen plannen.”

“Vinden jullie het dan leuk om bij ons te komen eten met de kerst?” 

 “Nou dat vinden wij wel een leuk idee!”

“Nou afgesproken dan, zullen we dan ook lootjes trekken...?

“Ja, dat is een goed idee Meintje ik pak gelijk even wat papiertjes en wat pennen.”

En daar kwam mijn vader aan, met de papiertjes en de pennen. We maakten gelijk een verlanglijstje. Na dat we alles hadden ingevuld. Vouwde wij het papiertje allemaal het zelfde op, en gooide deze in een grote schaal.

Meintje zegt…   “Vooruit Patricia, jij mag beginnen.”

Inmiddels was ik aan de beurt en ik trok het lijstje van mijn vader. Hij wilde voor de Kerst, grote Tarotkaarten hebben. Leuk, alleen waar moet ik dat in godsnaam kopen? Ik vroeg Meintje toen: “Of zei een idee had?” En dat had ze. Meintje heeft toen deze kaarten voor mij gekocht in Den Haag. Inmiddels was het Kerst! “Vrolijk kerstfeest allemaal,” Een uur of drie in de middag hadden we afgesproken met Meintje en Els. Ondertussen waren we onderweg. Ik drukte op de bel… Wat een mooi geluid had die deurbel toch. Meintje deed de deur open. Daar stonden we dan bij hen voor de deur met twee vuilniszakken vol cadeaus. We hingen onze jas op, en liepen richting de woonkamer. Normaal deden we dat via de achterdeur, maar dit keer ging het anders.

Meintje zegt…  “Neem de voordeur dit keer maar even, is beter.”

Oké, dan nemen we de voordeur. We liepen naar binnen, we konden het bijna niet geloven. De hele achterkamer lag vol met cadeaus. Vandaar dat we die andere deur moesten nemen.  Zoo, we keken onze ogen uit, dit was echt niet normaal. En nee… Wij vonden het zeker niet erg, al die cadeautjes. “Ik hou wel, van een cadeautje.” Ik kreeg een mooie wolkmen cadeau, van het merk ‘Sony, En er was nog zo veel meer. Zo kwamen we aan in Den Haag, met twee volle zakken, en reden we in de avond terug met vier zakken vol met cadeaus. Iedereen had een eigen zak vol cadeaus. We vertrokken vrolijk en blij terug naar huis. Bij thuiskomst zijn we naar bed gegaan want het was al laat. De volgende ochtend hebben we alles rustig bekeken met wat we nou eigenlijk allemaal hadden gehad. Wel, deze kerst vergeet ik mijn hele leven niet meer. Wat waren wij verwend, door die twee tantes, en laat ik natuurlijk mijn ouders niet vergeten.  

 

Oh nee hè!
Iets wat je als kind niet wilt horen wordt werkelijkheid. Onze lieverlings tante, heeft die rot ziekte te pakken. Kanker dus.  “Wat een kankerziekte is het toch ook.” Als ik het iemand niet gunde dan was het Meintje wel. Altijd heel gezond geleefd, en dan krijg je dit. Ze had maagkanker het ging steeds slechter en haar eten kon ze niet meer binnen houden. Ze bleef maar spugen. Van een volle vrouw, naar een heel dun mevrouwtje. Het was vrijdag 5 december 1997. We reden met het gezin richting het Ziekenhuis, waar Meintje lag. Dit alles was ook in Den Haag. We hebben Sinterklaas nog gevierd in het Ziekenhuis. Zo ver je dat 'vieren' kunt noemen natuurlijk. Maar je begrijpt wel wat ik bedoel. Ze probeerde er nog wat van te maken, dit omdat wij er ook bij waren, (denk ik.) We hebben nog wat Chocolademelk gedronken, en ook Meintje probeerde een slokje te nemen, Maar al heel snel, kwam het er allemaal weer uit. Niks bleef nog zitten in haar maag. Het was tijd om te vertrekken. Dit was voor ons de laatste keer dat we Meintje levend zagen. We namen afscheid, dit was heel moeilijk want je wilde gewoon niet dat ze dood zou gaan. Meintje keek ons goed en lang en diep in de ogen aan. “Ze nam de laatste momenten heel goed in zich op.” Ze keek echt bijna door je heen. Ik kreeg het daar een beetje koud van, en de rillingen liepen over mijn rug toen. We gaven haar een hand, en een knuffel. En wat moet je dan nog zeggen? “Nou tante Meintje heel veel sterkte, en nogmaals bedankt voor alles.”

“Het is wel goed dames, het gaat jullie goed.”

We zwaaide nog wat bij haar kamerdeur. Die blik vergeet ik nooit. Ik zag haar verdriet. En dan komt het moment, dat je weg moet lopen van die deur. Even een slik…, wat vonden wij, Patricia en ik het moeilijk. En dan zie je je vader ook nog eens mega veel verdriet hebben. Dat hakt er gewoon in. Ik maar ook mijn zus Patricia hebben onze huilbui maar bewaard, toen alles voorbij was. Op 10 december 1997 is Meintje opgehaald. Wat waren we verdrietig allemaal, vooral Els en mijn Vader. Wat een ellende allemaal in een mensenleven. Meintje is slechts 62 jaar geworden veel te vroeg, om dood te gaan.

 

Wat sneu voor Els.
Els bleef dus alleen achter in het huis. Oh wat heeft ze het daar moeilijk mee gehad. Die twee zussen deden natuurlijk echt alles samen. Een betere zussenband was er niet. Na een lange tijd gaat het weer beter met Els. Ze wordt zelfs een beetje modern. "Rokjes eruit, en de broeken erin" Ze werd ook losser in het doen en laten. Els had haar draai weer een beetje teruggevonden. Wat vonden wij dat fijn voor haar. Jaren later voelde Els zich niet goed ze had veel last van haar knie. Al snel zat ze bij de Röntgenafdeling om een foto te maken van haar knie. Op de foto was niks te zien. Dus hup dan maar even onder de "M-R-I- scan. Haar meniscus was niet helemaal goed, maar met een operatie zal dit zeker opgelost zijn zó vertelde de dokter. Dat is mooi dacht Els, dan moeten we dat maar doen, maar oei, wat vond ze het spannend want ze had nog nooit een operatie gehad. De dag was aangebroken, alles was goed gegaan. Maar het herstel ging langzaam met haar knie. Maar ook kreeg Els andere klachten. Ze maakte dan maar weer een afspraak met de dokter en vertelde haar.

“Ja dokter, ik voel me al tijden niet goed, ik kan het niet echt goed uitleggen, maar het voelt niet fijn?”

Ze kreeg een paar onderzoeken, en moest weer bloed gaan prikken.
De uitslag was binnen. Ze kreeg te horen van de dokter:

“Dat ze van Top tot Teen onder de kanker zat.”   

Dit was een complete verrassing voor haar, dit omdat ze drie maanden daarvoor nog onder de "M-R-I- scan lag. Dus hadden ze het toen, toch ook moeten zien? Dat er iets mis was. Toch? Maar goed, daar zullen we dan nooit meer achter komen. Iedereen was in shock. Els zag je dan ook achteruitgaan. Moet eerlijk zeggen, dit ging bij haar niet héél snel. Later is Els naar een verzorgingstehuis gegaan. In die tijd moesten mijn ouders ook nog eens het hele huis leeg halen. Ze hebben het allemaal netjes en schoon achtergelaten. Na dat Meintje dood was gegaan zag ik Els niet zó heel veel meer. Ze was een beetje veranderd. En ik ging ook m’n eigen weg. Ik had m’n werk, en mijn gezin. Dus gewoon druk zat. Tot dat ik hoorde dat Els ziek was, toen ging er bij mij een belletje rinkelen van. Nu kan het allemaal nog. Dus ik ben gaan bellen en vertelde Els, “Dat ik het verschrikkelijk vond voor haar.” En die tijd die we nog hebben dat we die moeten koesteren. Ik ben haar meer gaan opzoeken. Ook belde we elkaar om de week wel even op en dan was het geen vijf minuten. Nee, dan was het zeker een uur. Els was erg blij met de bezoekjes en de telefoongesprekken. Ophangen vond ze altijd lastig, het was altijd:  “Doei doei….." En dat tien keer. Op een gegeven moment hing ik dan maar op want anders bleven we aan de gang met: "Doei doei!" De bezoekjes deed ik vaak alleen, wanneer de kinderen op school zaten. Maar ook deden we dit wel eens met het gehele gezin. Els en ik hebben nog een filmpje opgenomen.
Dit was een boodschap voor mijn Vader en natuurlijk ook een beetje voor mijn Moedertje. Deze cd zal ik na alles overhandigen aan hen. Wat hadden we een lol samen, Els had het echt naar haar zin op dat moment. Het leek net of ze heel even vergeten was dat ze ziek was. De opnames waren klaar. Bij thuiskomst heb ik alles netjes bewerkt en daarna netjes ingepakt. Zoals afgesproken met Els. Na een lange ziekbed is ook Els † overleden op 22 september 2013 te Den Haag. Ik denk zelf, nou ik weet het wel zeker, dat Meintje klaar stond om Els te verwelkomen in de bovenwereld. Haar plechtigheid was rustig en Els is gecremeerd. Het cadeau lag netjes in mijn kast te wachten tot alles achter de rug was. Want zó had ik dit ook afgesproken met Els. Ik ben later naar mijn Vader gegaan en heb dit mooie geschenk aan hem gegeven. Hij pakte het cadeautje uit. Hij had een cd hoesje met foto van zijn zus Els in zijn handen. Ik wist natuurlijk wat er op stond, en ik vertelde mijn Vader: “Het is alleen maar prachtig.”  Echt. Mijn Vader was er nog niet klaar voor om het filmpje te bekijken. Tja dat kan… En hij heeft het cd'tje een lange tijd in de kast gelegd. De tijd was nog niet rijp. Ik vroeg een tijdje later weer aan mijn Vader: “Of die het filmpje al had bekeken?”

“Nee, ik heb er nog niet na gekeken.”

“Waarom niet, zo vroeg ik hem?”

Dat wist hij eigenlijk ook niet écht.
Ik zeg later…

“Zullen we anders het filmpje samen gaan kijken?”

 

Mijn Pa zegt… 

“Ik weet niet waar het cd'tje is.” 

Hij wist het wel, hij vond het gewoon lastig blijkbaar. Ik zeg later van, wat jammer Pa want het filmpje is echt mooi. Nog iets later, vroeg ik hem nogmaals:

“Heb je het filmpje nou al gezien?” 

“Nee nog niet.” 

Ik vertelde mijn Vader: “Dat het een lief klein boodschapje was en meer niet.” Vooruit, hij pakte het cd'tje dan eindelijk uit de kast. Hey… en let op…. Hij hoefde niet eens te zoeken, naar het cd'tje. We hebben het filmpje rustig met zijn drieën bekeken. Mijn Vader vond het een heel lief en mooi gebaar en natuurlijk ook mijn Moeder, die vond het filmpje ook prachtig. Hij vond het een super lieve boodschap, van zijn overleden zus Els.

 

Reading 1 van Brigitte…
Ik heb een reading gehad, en deze was erg bijzonder ik had mijn tante Els neergelegd.
Els vertelde…

“Ik ben zo blij dat het hier beneden klaar was, ik was het ziek zijn, spuugzat.”

Wat ik altijd wel geweten heb komt dan ook weer op de tafel.
Ook vertelde Els…

“Ik ben opgehaald door twee bijzondere mensen. Door mijn Moeder Clasina Johanna Lenting Rijksen en Meintje stonden aan de poort van de bovenwereld. Ik ben toch zo blij, dat ik weer arm in arm kan zitten met Meintje.”

Dat arm in arm zitten, is nogal een familie Lenting dingetje, dus zeer herkenbaar, deze twee zussen zaten heel vaak arm in arm of ze liepen arm in arm door de stad.

Nou zegt Els: 

“Ik geef je een tulband Jans.”

Lekker, maar ik heb liever een klein gebakje, dat we vroeger altijd aten, Els vertelde ook…

“Ik vond mijn wit gele huid niet meer mooi, maar nu heb ik weer lekkere roze wangetjes.”

(“Haar huid zag je veranderen, dus dat klopte ook.”)

 

Els vertelde…

“Iemand moet even zijn oortjes na laten kijken door een dokter, want dit kon overslaan op doofheid.” 

 

Dat kon maar 1 iemand zijn. Nu dacht ik gelijk aan mijn Vader. Ik heb de boodschap toen door gegeven aan mijn Vader. Mijn Vader is toen naar de dokter gegaan, die dokter vertelde: “Dat er vocht zat in zijn oor.” ( In het ziekenhuis vertelde de dokter ook:  “Dat het verder geen kwaad kon, en dat zijn oren er prima uit zagen.” Maar hij wilde nog wel een gehoortest doen. Dit onderzoekje heeft inmiddels plaats gevonden. Er bleek toch een doofheid te zijn in zijn oren. Nu heeft hij twee weken een gehoorapparaatje mee gekregen naar huis, om het uit te testen. Die twee weken heeft hij die dingen misschien vier keer in gehad,

 

Els vertelde mij ook nog… 

“Jij Jans, moet binnenkort een keuze maken.”

Ik zeg: “Ja dat klopt, Els zegt….

“Doen...”

( Dit was een operatie die ik toen moest ondergaan. )

Oh Jans, wat ben ik dankbaar, en blij dat je de boodschap goed hebt over kunnen brengen.

( Ze bedoelde het cd’tje daarmee... )

Els vertelde ook nog het volgende…

“Ik heb mijn rust gevonden, en ik ben lekker met mijn handen bezig. Maar ook ben ik vaak bij mijn broer te vinden. Ik ben trots met hoe je het allemaal doet, ga zo door Jans. Veel liefs... tante Els.

 

Ik heb gezegd: “Je krijgt een dikke kus terug,”


Reading nummer twee met Brigitte.
Ook vandaag is het weer een speciale dag. Ik krijg vandaag weer een reading. Dit alles gebeurde bij mijn ouders thuis in Delft. Dit keer geen foto van Els, maar een mooie foto van Meintje. Ik legde de foto op de tafel neer. Dit deed ik met een reden, en die reden was: “Dat ik het mijn Vader zo gunde, om even in contact te komen met zijn zusje Meintje.” Want ik weet echt wel, dat het gemis groot was. Ik vond het zelf mega spannend. Want het was nu maar hopen, dat Meintje er voor open stond. En daar was het moment. Brigitte pakte de foto van Meintje. Meintje was er snel bij.

 

Meintje vertelde…

Wat lief, dat je mijn foto hebt neergelegd.” Hoop niet dat je het erg vind, maar ik wil dol graag met je vader kletsen, vind je dat goed?

 

Ik zeg:  “Tuurlijk vind ik dat goed.”

 

Meintje bleef maar naar mijn Vader kijken, ( zo vertelde Brigitte.  )

Meintje kreeg er geen genoeg van, het was gewoon net, of ze wist waarom ik die foto had neergelegd.

 

Meintje vertelde…

“O wat mis ik je verschrikkelijk Gerard.”
Maar eerlijk, die twintig jaar in de bovenwereld, zijn voorbij gevlogen.”

 

Meintje vertelde ook nog…
“Ik ben blij dat ik weer samen met Els ben, het is hier reuze gezellig.

Wat een mooie berichten, kwamen er van boven naar beneden.

Meintje vertelde…

“Ik ben opgehaald door mijn Moeder en door onze broer. En ook ben ik geregeld, dicht bij jou.

Zo werd het ons verteld. Mijn Pa was gewoon haar lievelingsbroer en Els haar belangrijkste lieveling zus. Zo nu en dan laat Meintje wel wat van haar horen. Dit geldt dan ook voor Els.  Deze twee mensen hebben een mooi plekje in mijn hart gekregen. En ieder jaar, of dit nu op de verjaardagen zijn. Of van hun overlijden. Ik neem altijd even de tijd, om dan even aan hen te denken. Ze waren mij erg kostbaar. De gehele reading kreeg mijn Vader voldoende aandacht van zijn lieve zus.

Ik was daar zó blij mee.
We zullen jullie dan ook zeker nooit vergeten.
Deze dikke kus is voor jullie….