Liefde Is Alles Overwinnen...

Een verhaal dat zich afspeelt van 1998 tot 2023.
Maar toch gaat het in 2024 en in 2025 nog even door.


Belangrijk om te weten:
Voordat ik begin met mijn verhaal, heb ik hier een paar belangrijke punten. Maar voor dat ik daaraan begin, stel ik mij graag even kort voor. Ik ben Jans Lenting, ik ben getrouwd met Rob. En samen hebben we 2 kinderen. Vroeger, toen ik nog klein was, schreef ik in mijn dagboek. En nu ben ik begonnen met het schrijven van mijn eigen boek.

De titel van mijn boek heet: 

🩷“Liefde is alles overwinnen.” 💙

Voordat we beginnen…
Wilde ik toch nog even zeggen…
Ik heb dit boek ECHT met eerlijkheid geschreven.
En daarbij ik heb geen geheimen meer.
Voor niemand…  

Want iedereen mag weten hoe goed ik mijn best heb gedaan.
Voor twee mensen, die dit eigenlijk niet eens verdiende.”
Uitleg over de kleuren, die voorbij komen in dit verhaal.

De dikke vette blauwe letters, dat is de Moeder van Rob.
Zij heet:  “Els.”

De dunne blauwe letters dat is de Vader van Rob.
En hij heet… “Wim.”

De dikke vette rode letters, dat is Rob.
De dunne rode letters, dat ben ik zelf.

En de dikke roze letters, dat is: Wendy
En de dikke vette bruine letters, dat is: Mark.

De dikke vette oranje letters, dat is mijn Vader.
De dunne oranje letters dat is mijn Moeder.

Overige mensen zijn: Groen.

Nou laten we dan maar snel beginnen…


De ontmoeting in 1998.
We beginnen gewoon, met hoe het allemaal begon. Het is vrijdagavond 6 maart 1998. Morgen is de grote dag, dat we met zijn allen gaan stappen. Ik was best al een beetje zenuwachtig en daarbij… De vlinders gierende al door m’n buik. Oké, ik geef het toe. Ik ben verliefd op Rob. Maar is dat ook andersom? We gaan het allemaal lezen.

Zaterdag 7 maart 1998.
Vandaag is het dan zover, we gaan stappen.

Even een uitleg:
Rob is de neef van mijn schoonzus Sjaan toentertijd. Ik begon Rob steeds leuker te vinden. Toen ik hem vaker bij mijn broer Gerard en mijn schoonzus Sjaan aantrof. Het is gewoon een perfecte lieve, vrolijke jongen. Het is gewoon net wat ik zoek. Samen met Karolien mijn beste vriendin toentertijd heb ik een leuke dag gehad.




En dan is het eindelijk zaterdagavond!
Karolien stond om half zeven in de avond,
voor de deur, Karolien zegt… 

“Ben je er klaar voor Jans?” 

“Ja zeker, laten we dan maar gezellig richting het Landmeterpad gaan.”

We pakten onze fiets en gingen richting het huis van Gerard en Sjaan. Het feest ging dan nu écht beginnen. Al heel snel ging de bel bij Sjaan. Daar waren de mannen, deze drie mannen zeiden ons netjes gedag, en gingen daarna lekker zitten met een biertje. We hebben een hele gezellige begin avond gehad. Inmiddels was het elf uur in de avond. Dus tijd om naar Alcatraz te gaan. Deze discotheek in Delft, was nog geen tien minuten lopen vanaf het Landmeterpad. Dus dat was mooi. We waren binnen, dus het feest kon beginnen. Wat een gezelligheid, en wat een drukte. We gingen allemaal lekker dansen en ja, natuurlijk keken we ook naar mooie mannen. Want die waren er genoeg die avond. Want ik zeg altijd: “Geen hand vol, maar een land vol!” 
Maar in mijn hoofd was er op dat moment maar 1.
En dat was Rob.

Karolien zegt later in de avond: 

Kijk, daar zit Rob...
Ga er op af, dit is je kans!  

Daar ging ik dan, ik zeg…

“Hoi Rob!" Ik kom gezellig even bij je zitten.
Vind je dat goed?”  

“Tuurlijk Jans, kom er gezellig bij!” 

Deze leuke lieve jongen vroeg hoe het ging. Verder maakten we gewoon een gezellig praatje. Ik vond het heel spannend. En de vlinders in mijn buik maakten mij nog verliefder op dat moment. Nu dan maar hopen… Dat ik nog uit mijn woorden kan komen. We begonnen gezellig door te kletsen, dit was trouwens heel ontspannen en ik voelde een soort van rust. Heb sowieso weinig rust in mijn kont. Ik ben altijd van: HUP, HUP, en nog eens HUP, gewoon doorgaan. Maar nu dacht ik van: “Alles heeft zijn tijd.” Rob en ik zaten steeds dichter bij elkaar. Dit omdat we elkaar echt niet konden verstaan. De muziek stond ook zo hard. Ik zeg tegen hem: 

“Wat staat de muziek hard?"
"We kunnen elkaar bijna niet verstaan.”
 
Ben een klein beetje doof, en dit moet je natuurlijk met een knipoog lezen. 😜
Ik dacht alleen maar van: 

Hoe dichter ik bij hem zat…
Hoe beter ik hem die kus kon geven. 

We zaten bijna op elkaar en we keken elkaar diep in de ogen aan, wat voelde dat fijn, ik weet het nog goed. Daarna gebeurde het. Ik gaf Rob die dikke kus. Wat een heerlijke zoen was dat. Maar ook die kriebels en al die vlinders in mijn buik. Het kon allemaal niet op. Deze mooie avond mocht van mij nog héél lang duren. Maar de tent ging dicht. Dus tijd om naar huis te gaan. We liepen samen hand in hand terug naar het huis van Gerard. We praten onderweg nog even over deze geweldige avond. Het was nog steeds erg fijn en daarbij voelde het gewoon super goed.

Ik zou bijna zeggen: 

Of het gewoon zo hoorde.” 

We waren dan aangekomen bij het Landmeterpad te Delft.
Het moment was daar om afscheid van elkaar te nemen.
Dit vond ik zeker niet leuk. Ik kreeg een hele dikke kus.

Ik vroeg Rob…  

“Zien we elkaar nog?” 

Hij zegt… 

“Ik bel je met je verjaardag, vind je dat goed?” 

“Ja leuk Rob, als je mij op 10 maart belt.” 

Rob en zijn maatjes liepen richting de auto en we zwaaiden de mannen gezellig uit. Ze waren weg. En wat vond ik dat jammer zeg! Ik lag iets later in mijn bed en dacht alleen maar van…

“Zullen ze al thuis zijn?”

Met deze gedachten en mijn vlinder gevoel, ben ik in slaap gevallen.


Zondagochtend ritueel bij Rob thuis.
Ik weet zeker bij thuiskomst dit was vast rond een uurtje of half vijf die zondagnacht. Is Rob ook naar zijn bed gegaan. Die zondagochtend 8 maart 1998 begon dan ook vroeg bij Rob. De ontbijttafel was gedekt door de ouders van Rob. Dus het was tijd om te ontbijten. Ze waren er helemaal klaar voor om Rob wakker te maken. Ze dachten niet van: “Die Rob is net thuis, néé puur eigen belang, dus gewoon, HUP..., aan de tafel zitten om half tien.” De gillende keukenmeid, de Moeder van Rob, stond voor de vlizotrap om hem te roepen.
En dan was het vast… 

“Wakker worden Rob, we gaan ontbijten,  kom je?” 

Hij sliep pas net, die arme jongen.
Nogmaals roept zijn Moeder: 

“Kom je nou Rob?” 

“Ja… Ik kom eraan.” 

En dan was het vast… 

“Goedemorgen!” 

Rob was natuurlijk nog lang niet uitgeslapen.
Verplicht ontbijten iedere zondagochtend klokslag half tien.

Zijn Moeder vroeg hem:

“Heb je een leuke avond gehad Rob?”

“Ja zeker, ik heb een meisje ontmoet.”
“Ze heet Jans Lenting.” 

Zijn Moeder vroeg hem gelijk: 

“Dat is toch het zusje van Gerard?” 

“Ja dat klopt.” 

Ik had haar gezicht wel willen zien op dat moment.
Maar goed, zijn Moeder was zeker niet blij toen hij had verteld dat hij mij had ontmoet? Ze deed net alsof. Daar kan ik de klok op gelijk zetten. De Moeder van Rob, vroeg hem daarna nog van.?

“Wat heb je nou afgesproken met Jans?”

“Ik heb afgesproken met Jans, dat ik haar op 10 maart zal bellen.”

Het was ondertussen 10 maart 1998. En ik mag dan echt achttien kaarsjes uitblazen. Ik liep de hele dag al van… Laat het maar snel acht uur in de avond zijn. De Moeder van Rob iets later op de dag.  

“Moet je Jans niet even bellen, het is vandaag 10 maart, en de klok gaat richting acht uur.” 

Rob had altijd wel zoiets van: 

“Een zusje van een vriend.”
“No Way…” 

Hij wist het gewoon even niet meer. Ze had natuurlijk gehoopt dat hij zal hebben gezegd van: “Nee… Ik ga niet meer bellen naar Jans.” Dat had haar dan heel goed uitgekomen. Want tja, ik ben dan nog steeds het zusje van Gerard. Maar goed, blijkbaar kwam de liefde van twee kanten, en ging hier dus toch in huize Lenting de telefoon rond de klok van acht. Kleine paniek in huis want die telefoon was weg. Gelukkig had ik hem snel gevonden. Ik rende als een speer naar boven, want zo kon ik even rustig kletsen met Rob. Dit moet hem zijn…? En ja hoor… Daar was Rob. Wat was ik blij om zijn stem weer eventjes te horen. Was het hem nou niet geweest, dan was het gewoon bij een leuke avond gebleven. Maar het was hem dus wél. Hij feliciteerde mij met mijn 18e verjaardag, en hij vertelde ook nog: 

“Ik zal het leuk vinden Jans, om een keer wat af te spreken.

Een mooier verjaardagscadeau kon ik mij niet wensen. Maar goed al snel hebben we een datum geprikt. We zijn een hapje gaan eten en naar de film, en van het een kwam het ander. Wij hadden het reuze leuk en gezellig samen en we leerden elkaar steeds beter kennen.


De ontmoeting met zijn ouders.
De Vader van Rob heet Wim en zijn Moeder heet Els! Rob stelde voor om een ontmoeting te gaan plannen met zijn ouders. Leuk! Maar ik vond het zeker spannend. De ontmoeting met zijn ouders was eind april 1998. Dit was op een zondagmiddag een uur of half drie. Vergeten nee, dat nooit. Zijn Vader was écht een schat. Let op: ( Op het eerste oog.) Bij hem voelde ik mij altijd wel op mijn gemak. Dit was dan niet het geval bij zijn Moeder. Ik werd erg onzeker van haar. Was ik wel goed genoeg voor haar zoon? De eerste ontmoeting verliep rustig. Maar ik voelde mij zeker niet op mijn gemak en al zeker niet welkom! Laten we hopen, dat dit snel beter wordt. Ik zie ons nog zitten saampjes bij zijn Pappie en Mammie op de bank. Peukie erbij, want dit was allemaal heel normaal toen!


Eerste verzwijging in mei 1998.
Hieperdepiep hoera voor schoonzus Jolanda. Rob komt mij straks halen, en dan gaan we richting Den Haag om een feestje te vieren. Ik heb er nu al zin in. De ouders van Rob, maar ook mijn liefje kreeg een uitnodiging om bij Jolanda te komen eten. Hier had ik Rob verder niet over gehoord. Rob vroeg nog wel aan zijn zus: 

“Mag Jans, dan ook een hapje mee eten?” 

“Nee Rob,  Jans eet maar thuis!" 

“Oké…, zus jammer!”

Hij heeft het hierbij gelaten. Maar hij vond het zeker niet leuk. Dit bleek later, inderdaad een beetje laat, want hij had gewoon eerlijk moeten zijn op dat moment. Maar goed. Het feest gaat nu echt van start!

En let OP: 

“Ik weet van niks.”

Na het verjaardagsdiner, waar ik dus niet welkom was.
Kwam Rob mij halen, dit was rond de klok van half zeven. 

“Hoi schat, alles goed?” 

“Nou met mij gaat het goed Rob, ik heb zó mijn best gedaan voor je zusje, en kijk die mooie bloemenbos!”

Want tja, ik sprak met grote liefde over zijn zusje naar hem toe. Helaas was de liefde van zijn zus niet wederzijds, dat bleek wel. Ondertussen waren we op het juiste adres aangekomen. We belden aan. Zijn ouders waren er al… Dat kan natuurlijk ook niet anders. Ik heb ze vriendelijk gefeliciteerd. Rob deed hetzelfde. De verjaardag was gezellig en we gingen rond een uur of tien naar huis. Ik hoorde er die avond verder niks meer over. Een klein jaartje later zat het hem toch niet lekker. Hij kwam op een gegeven moment voor een keuze te staan, maar dat lees je straks.


Onze eerste echte vakantie in 1998.
Rob zijn Moeder vertelde ons later van: 

“Rob en Jans, als jullie op vakantie willen, mogen jullie wel onze toercaravan lenen hoor.” 

Deze toercaravan stond in Brabant in het mooie Wilbertoord op een leuke gezellige boerencamping. Hier hebben wij dan onze eerste vakantie doorgebracht. En oh wat hadden wij geluk. Je had daar twee kroegjes. En alle twee de kroegjes hadden ze een gokkast staan. Bij de eerste en bij de tweede, was het gelijk een dikke vette BINGO. We deden in de eerste gokkast 1 gulden en al snel hadden wij 100,- gulden. Dat ging lekker. En zo ging het dus ook met de tweede gokkast in die andere kroeg. We waren gelijk super rijk. Onze portemonnee zat in 1 klap weer lekker vol.
Tja, onze eerste echte vakantie samen was met 1 woord geweldig. En ik had hem zeker niet willen missen.


Zes maanden bij elkaar.
Ondertussen hebben we alweer een maand of zes verkering. Wat zijn we gek op elkaar. Begin augustus vertelde Rob…

“Jans... Mijn ouders hebben een reisje geboekt voor hun 25 jarige trouwdag, maar dit, maar voor vier personen, dus je kan helaas niet mee.”

“O, wat jammer nou…”

Zijn Moeder had een dag of vijf, Duitsland geboekt. Dit reisje had ze maar voor vier personen geboekt. Blijkbaar was ik niet welkom in die week. Even iets na onze eerste vakantie samen was het dus feest voor hen. Wij waren vanaf 7 maart 1998 een setje dus had ik het zeker leuk gevonden als de ouders van Rob mij hadden mee gevraagd. Alleen zat dat er helaas niet in. Zijn Moeder vertelde mij nog wel…

“Ja Jans, we hadden het al geboekt?”

Met andere woorden: 

“Blijf jij maar lekker thuis.”
 
Ik was gewoon niet welkom, daar kwam het op neer. Ik maakte me er verder niet zo druk over. Maar leuk was het zeker niet. Ik was immers blind van verliefdheid, zullen we dan maar zeggen. En toen was de dag aangebroken. Ze gingen richting het Lindenhof Hotel in Meschede te Duitsland. De medewerkers van dit Hotel stonden hen vast op te wachten. Schoonmoeder maakte altijd een prachtige reisverslag. Het was dan maar goed dat ik hem had bewaard. Want zo kon ik jullie wel vertellen. Waar de reis naar toe ging. Inderdaad zonder mij. Ik moest mijn liefje voor het eerst een kleine week missen. Ik kreeg om de dag wel een lief kaartje via de post. En ook belde hij zo nu en dan even op. Dit vond ik erg lief van hem! Die maandag 31 augustus 1998 waren ze dan weer thuis en sloten ze deze mooie kleine week af met een etentje. Dit was bij de Chinees in Zoetermeer. En hier was ik dan wel welkom!


Kostgeld.
Ik had een leuke baan in Rijswijk, ik zat in de bloemen. Leuke tijden, met een zeer makkelijke baas. Hard werken iedere maand weer. Wat was ik dan blij, als het de 22e van de maand was. “Centjes tijd.” Een maand salaris krijgen is natuurlijk altijd leuk. Maar omdat ik nu een vaste baan had, vroegen mijn ouders om kostgeld. Dit bedrag was dan 350,- gulden per maand. Ik vond het niet erg om te betalen. Maar leuk was anders. Was toch een hoop geld iedere maand weer. Ik heb dit toen een keer met Rob besproken en vertelde hem dat mijn ouders wat problemen hadden met de Belastingdienst. De Belastingdienst vond het zó nodig om de uitkering van mijn ouders te verminderen, of zelfs te stoppen.

Onze Vader vertelde ons het volgende…

Patricia en Jansje, wij willen het even hebben over het kostgeld. Het kostgeld gaat vanaf september 1998 verhoogd worden met 100 gulden. In plaats van 350 gulden, word het 450, gulden. En zo niet meiden…
Dan moeten jullie dringend op zoek gaan naar een andere woning.

Wij, Patricia en ik, hebben ons zegje thuis gedaan. En zijn als een speer naar de woningbouw gegaan. Wij waren nogal boos en verdrietig dat dit ons werd aangedaan. Er stond toch een hoop druk op de ketel. Die man die ons te woord stond, was erg geduldig, en zeer rustig. Hij had zeker met ons te doen. Want we waren mega boos en opgefokt. Alleen kon hij ons niet helpen. Hij vertelde ons…

“Inschrijven is de beste optie voor nu, en dan hoop ik oprecht dat jullie spoedig een kamer of een huisje zullen gaan vinden, succes!”

We stonden al ingeschreven dus tja… Geduld was dus een schone zaak, maar die hadden we niet.
Er was grote haast, want we wilden ook niet meer betalen. Zo achteraf denk ik wel eens van…

“Had zelf een baan gaan zoeken, ze waren nog fris en fruitig.” Om het zo maar te zeggen. “Maar ze genoten meer van de rust op de camping in Voorthuizen.” “Want zo was het gewoon.”

Ik weet nog goed, dit alles was augustus 1998. Vergeten doe ik dit nooit meer. Het was al 350,- gulden. Ik vond het wel genoeg. Deze 450,- gulden die ze dan vroegen was voor mij echt de druppel die de emmer deed overlopen. Voor dat geld, kon ik zelf ook een kamer huren. En dan had ik hem nog voor mezelf ook. Nu deelde ik de kamer (ook wel kippenhok genoemd ) samen met mijn zus Patricia.



Nadat ik mijn verhaal verteld had aan Rob, heeft hij dit met zijn Moeder besproken. Zijn Moeder vertelde Rob later…

 “Anders komt Jans, toch hier wonen?” 

Dat klonk natuurlijk als een goed plan. Onze eerste foto van ons saampjes, en deze is gemaakt in Voorthuizen op de camping van mijn ouders in 1998.




Goed plan, of toch niet?
Toch met een vervelend, en naar gevoel. Pakte mijn zus en ik langzaam al onze spullen in. Mijn zus kreeg een kamer aangeboden in de Lindenhof te Delft. Dit was even na mijn vertrek. Wat een geluk, ze had dan toch nog even een kamertje voor haarzelf. 👍🏽

 

 Ik ben inmiddels vertrokken richting Zoetermeer. Eenmaal alles uitgepakt boven op zolder met al mijn rommel. Leerden we elkaar écht kennen, zijn Moeder en ik. Wat een mooie tijd had moeten zijn liep uit op één groot drama. Ik voelde me écht alsof ik achtervolgd werd. Waar ik ook door het huis liep. Al ging ik maar even naar het toilet. Wat was ik dan blij… Dat die deur dan even op slot kon, hè, hè, even een momentje van rust. Maar de rust was snel voorbij dit, indien zijn Moeder dan alweer in de keuken stond. En het toilet zat naast de keuken dus dan weet je het wel. Dit voelde zó naar en het maakte mij onzeker en héél verdrietig. Wat deed ik toch verkeerd? Ik was altijd erg behulpzaam, eerlijk en zeker oprecht. En zo nu en dan nam ik een mooie bos bloemen voor zijn Moedertje mee. En nog was het niet goed. Als Rob dan thuiskwam van een dag hard werken. Dan werd de controle even iets minder. Zijn Vader en ik konden prima door één deur. Ik had écht geen last van hem, en hij niet van mij. Of toch misschien heel af en toe…? Met wat muziek die ik toen draaide boven op zolder. Dat moet af en toe wel even kunnen. Door die muziek vergat ik héél even waar ik in beland was. Zijn Vader heeft ook geen eigen mening. Hij werd en word vast nog steeds geleefd door zijn vrouw Els. Haar mening was zijn mening, dikke punt. En zeg er dan maar niks van. Want anders was er weer een hoop geouwehoer, dus hield hij héél braaf ook zijn mondje maar dicht. Er was er maar 1 de baas, en dat was zijn vrouwtje Els!


Spanningen aan de tafel.
We gingen aan de tafel zitten want het eten was klaar. Zijn Moeder had haar best weer gedaan in de keuken. Eerst waren we gewoon rustig aan het eten. Alles was koek en ei aan de tafel. Daarna vertelde zijn Moeder: 

“Jans, jammer dat je niet eerlijk bent geweest wat betreft de reden van de verhuizing.” 

Zijn Moeder maakte ervan… 

“Dat ik problemen zou hebben gehad, met mijn ouders.”

En dit was beslist niet het geval, het ging hier écht over het kostgeld. Dus ik deed weleens een kop koffie bij mijn ouders thuis uit het werk. Dat moet toch kunnen? Dat vond zijn Moeder blijkbaar niet goed. Maar vooral niet leuk. Na een hoop ruzie met zijn Moeder aan de tafel vertelde ze mij:

“Jans, ik wil dat je direct vertrekt.” 

Ik had mijn bord nog niet eens leeg.🤔 Ik mocht het gewoon laten staan. ( Het eten. ) Normaal is het van: “HUP…, eet je bord eens leeg.” Nee, dit keer ging het anders. Wij waren allemaal erg verdrietig en boos aan de eettafel. Dit liet toen al zien dat ze mij niet moest. Maar opgeven wat betreft de liefde die ik heb voor Rob. “Nee, dat gaat gewoon niet gebeuren.” Zelfs zijn Vader vond het een groot probleem en stond ook met zijn oren te klapperen. Ik zag hem denken van: “Wat doet, of wat zegt ze nu?” Hij liet zelfs een traantje gaan, ja echt waar. Want hij vond het zó niet leuk. Maar zijn mond bleef op slot deze avond. Ik dacht achteraf… Had hem opengedaan. Want hij was het er gewoon écht niet mee eens. Rob was al helemaal niet blij, en zei tegen zijn Moeder…

“Eerst vraag je Jans, of ze hier wilt wonen, en dan gooi je haar er weer uit.” 

Hier kreeg hij geen antwoord op terug. Dit alles was in november 1998 en in september vond de verhuizing plaats. Dit woonbezoekje, want tja, zo noem ik het dan maar even. Was dus zeker voor korte duur. Achteraf gezien is dit misschien wel een plan geweest van zijn Moeder. Ze hoopte dat onze relatie hierdoor onder druk zal gaan staan, en dat het dan stuk zal lopen. Wel ik moet eerlijk zeggen: 

“Het bracht ons alleen nog maar dichter bij elkaar, dus dat was nou effe jammer voor zijn Mammie.” 

Ik had na dit momentje aan de eettafel mijn ouders gebeld en uitgelegd wat er allemaal gaande was.
Mijn Vader vertelde mij gelijk… 

“Kom maar weer lekker naar huis schat.” 

Ik pakte samen met Rob mijn belangrijkste spullen in. Helaas kon ik niet alles meenemen. Want het was me nogal wat. Ik vroeg Rob zijn Moeder: 

“Vind je het goed, als ik morgen de rest op kom halen?” 

“Prima Jans, als je morgen de rest ophaalt.”

Het moment was daar, we zijn onderweg naar Delft. Mijn ouders stonden ons lief op te wachten, dit was het begin van de avond. Want kwart over vijf aten we bij zijn ouders. Het was een beetje raar, moet ik eerlijk zeggen. Ik was immers toch uit huis vertrokken, en dan ben je ineens weer terug. Na een lange, verdrietige avond, ging mijn liefje ook naar huis. Hij moest de volgende ochtend weer vroeg naar zijn werk. Ik was vrij en had afgesproken met zijn Moeder om mijn laatste klerenzooi op te halen.


De laatste spullen.
De volgende dag reed ik dus met mijn Vader naar zijn Moeder. Ik had zelf nog geen rijbewijs in die tijd. We werden heel stroef binnen gelaten, en nee… dit ging echt niet vanzelf. Zijn Moeder stond écht te denken van. 

“Bij wie of waar zal ik nu bij blijven staan?” 

Haar man Wim was werken dus ze was alleen. Ze moest er echt even over nadenken.🤔 Zal ik met Jans mee naar zolder gaan? Of zal ik in de keuken bij haar Vader blijven staan? Ze koos voor het laatste. Ondertussen liep ik gelijk door naar boven, om de dozen te halen. Mijn Vader mocht maar net over de drempel in de keuken wachten. Dus denk erom…
“Gewoon netjes op het keukenmatje blijven staan.” Ik vroeg Els nog…
 
“Mag mijn Vader mij dan even komen helpen boven.?” 

“Néé Jans, dat is niet nodig.” 

Ziek toch! Maar goed, zijn Moeder bleef de wacht houden beneden bij mijn Vader in de keuken. Het was net een vrouwelijke politieagentje. Ze hield gewoon de wacht. Nou doe dat dan maar. Ik pakte al mijn spullen van zolder en liep daar voorzichtig mee naar beneden. Want tja, je wilt ook niet van die trap vallen. Mijn Vader pakte de rotzooi aan. ( inderdaad op het matje, ) en hij zette het in de auto. Nadat ik alles had gepakt, heb ik nog een lief briefje onder Rob zijn kussen gelegd.

Lieve Schat.
Voor je het weet wonen we weer samen, en dan zonder je ouders.
Hou van je…

Dikke kus.

Mijn Vader en ik zijn weggegaan. Tja, en dan woon je weer thuis. Na een poos, werd het weer iets beter wat betreft het contact met zijn ouders en begonnen we weer wat te praten met elkaar. En ook kwam ik daar weer over de vloer. De eerste ontmoeting na dit alles voelde nu niet echt van…

“Ha Jans, fijn dat je er weer bent.” 

Nee, het was nog steeds van: “Als ik maar ergens naartoe liep, stond zijn Moeder ook weer op.” Ik dacht toen echt van: “Blijf maar gewoon zitten, ik loop echt niet naar boven maar ik loop even naar het toilet." En als ik dan op het toilet zat, dan moest ik echt even geduld hebben. Want een plasje doen ging ontzettend moeilijk. Dit omdat schoonmama dan alweer in de keuken stond.


Kerst 1998.
Kerst hebben we bij zijn ouders gevierd. Zijn Moeder Els heeft haar best zeker gedaan niet alleen in de keuken, maar ook de versierde tafel en de menukaarten. Mijn lieve hemel, wat een werk allemaal. Ik kan natuurlijk wel zeggen: 

“Mijn eerste menukaart is een féít.” 

Het maken van die menukaarten kost een berg tijd. En daarbij, heb je ook nog eens goede handen en polsen nodig om die kaarten te maken. Ik hoop dat ze het kan blijven doen. Het jaar 1998 loopt op het einde. Ik heb zeker nog een wens voor het nieuwe jaar. En dat is… Dat we in het jaar 1999 een eigen huisje zullen gaan vinden. En dat we rustig kunnen genieten van elkaar zonder gestook en gezeik van andere mensen. Maar mijn grootste wens is natuurlijk, dat we allemaal dichter bij elkaar zullen gaan komen. En dat we echt eerlijk kunnen zijn tegen elkaar.


Oostsingel 81 te Delft.



Mijn liefje en ik woonden beiden nog thuis, en we wilden zeker op onszelf, maar dan moeten we wel wat tegen komen. Al snel hoorde we via-via dat er iemand kamers verhuurde in Delft. We belden deze meneer op om een afspraak te maken. Het was in het centrum van Delft. De Oostsingel 81. Nou, de afspraak was snel gemaakt. Het was donderdagavond en we belde aan. We liepen naar binnen, en ik zeg tegen Rob:

“Wat een lief klein poppenhuisje.”

Ik vond het wel leuk. Rob dacht daar zeker anders over. Hij zag de kleuren, paars en roze. Dus hij had het al een soort van gezien, om het zomaar te zeggen. Nou ik moet eerlijk zeggen:

“Die kleuren interesseerde me geen reet.”

Ik was al lang blij… Eindelijk weer samen. Alleen de huurprijs was erg hoog. We betaalde 875,- gulden per maand. We hebben daar niet langer gewoond dan noodzakelijk was.

 

Ons tweede huis in het mooie Rijswijk.




De Prinses Marijkesingel 42 in Rijswijk. Mijn Vader zag een advertentie staan in de krant. Van een vrijesector Makelaar Lucas Beheer BV. Deze man verhuurde vrije sectorwoningen in Rijswijk. We belde de Makelaar op, en vroegen hem:

“Of hij nog wat te huur had?”

Lucas Beheer vertelde ons:

“Inderdaad...  Er komen twee huizen vrij binnenkort. De eerste is op de Huis ter landenlaan te Rijswijk.
En de tweede is op de Prinses Marijkesingel, hebben jullie daar interesse in.?”

En dat hadden we zeker. Het eerste huis was niet veel. Maar al snel hadden we contact opgenomen met de bewoners van de Prinses Marijkesingel. We maakten een afspraak met hen. Op donderdagavond hadden we afgesproken. We liepen naar binnen. Deze mensen waren zó vrij, dat we zelf een rondje mochten lopen. Wat jammer dat het licht kapot was in de slaapkamer. Dit heeft zeker een reden gehad, achteraf gezien. Hier kwamen wij dan later achter. Wij hebben de makelaar diezelfde avond nog gebeld, en hebben hem gezegd dat we het huis graag volgende maand willen gaan huren. Eindelijk een normaal huis. Met een eigen voordeur. Wat waren we blij. Inpakken en wegwezen hier op de Oostsingel. De sleutels van de Marijkesingel hebben we op 19 april 1999 in ontvangst mogen nemen. We kregen toch al snel een hoop problemen. Het onderhoud was gewoon niet goed. De zijkant van de muur was lek, en er zat een grote scheur in het plafond. We sliepen letterlijk met een emmer in het midden van ons bed. Rob en ik gingen zogezegd tellend van druppel 1, totdat de emmer vol was naar bed. En ik weet nog goed, als het dan nog eens waaide. Nou… Dan was het helemaal prijs.

“Voel ik het nou goed, druppelt het?”

“Ja, het druppelt schat.”

Ik weet nog, in het begin hadden we zeker lol, dit omdat we nog nooit met een emmer geslapen hadden in bed. Ach ja, alles moet de eerste keer zijn, toch? Maar al snel was de lol eraf. En ben ik maar gaan bellen, naar deze verhuurder. Ik maar bellen, bellen en nog eens bellen. Maar dan eindelijk had ik meneer Lucas aan de lijn en hij vertelde mij:

“Ik ga dit spoedig oplossen voor jullie.”

We genoten ondertussen van elkaar en kregen zo nu en dan wat bezoek. Dit keer waren de ouders van Rob hier en ook zijn zus Jolanda kwam later een bakkie doen. Altijd gezellig, en iedereen is altijd welkom! Maar goed, het was zondagmiddag, Rob zijn ouders aten dan al mee. Dus ik zeg tegen schoonzus Jolanda:

“Eet je ook een bordje mee?”

Voor mij nooit geen probleem. Maar voor Rob, was dit dus wel een probleem, en hij zegt:

“Néé Jans, Jolanda eet niet mee.”

Ik had echt zoiets van:

“Wat zeg jij nou?”

Ik zeg tegen Rob:

“Ze kan toch gewoon mee eten?”

En toen liet hij eindelijk los, wat er dus gaande was op de verjaardag van zijn zus Jolanda. Rob zegt:

“Jans ik laat mijn zus niet mee eten, indien jij op die woensdag 6 mei 1998 op haar verjaardag ook niet welkom was om mee te eten." Ik had het haar nog gevraagd, alleen haar antwoord was een: “NEE.”

Ik vond dit zó niet leuk om te horen. Lijkt me heel logisch. En dan druk ik mij nog heel zachtjes uit. Maar ik bleef heel rustig, want niet iedereen hoefde ons gesprek bij te wonen. Tot zijn familie pleitten waren. “Hè hè,!” We waren dan eindelijk samen. Ik was boos en vertelde Rob:

Waarom ben je nou niet eerlijk? Had het eerder gezegd. Want dan was ik niet eens naar die verjaardag toe gegaan. "Want achteraf gezien, zat ik daar toch mooi voor lul.”

Ik was zeker boos maar vooral erg teleurgesteld in Rob. Ik was zeker blij dat hij het naar buiten bracht. Inderdaad een beetje laat. Ik zeg altijd: “Eerlijkheid duurt het langst” Want anders weet ik het ook niet meer. Maar zó zie je maar weer. In het begin waren ze allemaal bezig om ons uit elkaar te krijgen. Je moet het zo zien. Mijn liefje werd gewoon op de proef gesteld wat betreft dit alles. En dat door zijn eigen familie. Te bizar maar zeker waar. Ik kan jullie natuurlijk wel vertellen: 

“Het is lekker niet gelukt!”


De Mandolinestraat 7 in Rijswijk.




Het was eindelijk prijs. We kregen de Mandolinestraat 7 in Rijswijk aangeboden dit was op 25 juli 2002. We kregen de sleutels mee van de woningbouw om zelf even een kijkje te nemen. Ik gaf die vrouw groot gelijk van wie wij de sleutels kregen. Mijn lieve hemel, wat een trappen. Het was een portiekwoning zonder lift. En het huis bevond zich op de vierde etage. Op de Marijkesingel had je maar 1 klein trapje, dus dat was mega fijn. Maar goed, we hadden geen keus. Dit omdat Lucas Beheer niks aan ons probleem rondom het huis wilde doen. Anders hadden we daar zeker nog niet weggegaan, we zaten daar echt prima. We waren dan boven. Het huis was leuk, en ook hadden we een grote zolder. Dus ruimte zat. Met heel veel hulp van een oude vis maat van Rob en een ex collega van mij is het een mooi huis geworden. Hier hebben we veel lol en pret gehad. We hadden hele lieve buurtjes ontmoet, Aad en Diny. Ze zijn voor mij een soort van schoonouders geworden. 

“Waren het maar mijn schoonouders, dan had ik het zeker goed getroffen.” 

Ik voelde mij daar altijd welkom en op mijn gemak.
En dat was niet het geval bij zijn ouders. Maar andersom als zijn ouders hier dan waren. Nou, dan was het altijd van…

Doe maar gewoon lekker of je thuis bent.

Wij waren, en zijn gewoon altijd zeer gastvrij.


Campingtijd van het jaar 2000 tot 2006.




Rob en ik waren erg veel te vinden op de camping van zijn ouders. We kregen er geen genoeg van. De ouders van Rob hadden echt een leuke plek. Er stond een toercaravan en later kwam daar een blokhuthuisje bij. Heerlijk genieten dus. Maar bij ons begon het ook te kriebelen. We keken rustig wat rond, en we liepen de camping op en af. Tot op het moment dat we een caravan te koop zien staan. Beetje oud, maar kan zeker nog een ronde mee. We hebben die mensen gebeld en we maakten een afspraak. De afspraak was gemaakt, dit alles was op een zaterdagmiddag rond de klok van vier uur. Dit was in het jaar 2000. Al snel was alles geregeld, en waren wij het eens, met de prijs. Alles was dan klaar en betaald. De mensen pakten hun laatste spullen en liepen daarna naar voren om door te geven dat de caravan verkocht was. Wij hebben ons later aangemeld bij de boer. Nou gefeliciteerd schat, was het dan. Onze tweede huis was een feit. Wat waren wij trots en blij. We hebben de gehele tuin een opknapbeurt gegeven. Dit begon met 10 kuub aarde. Chris, onze buurman van de camping was ook van de partij en heeft ons toen ook erg goed geholpen. En Tiny zijn vrouw, was van de koffie en de foto’s. Tiny had graag willen helpen, maar haar gezondheid liet dit niet toe. Later liepen zijn ouders ook nog even langs en die hebben ons dan ook nog even geholpen. Na een paar weekendjes hard werken, was de tuin een plaatje. En zaten we mooi dicht, met mooie coniferen, en een tuin vol mooie planten en bloemen. Dus het eerste seizoen van de camping mag voor ons beginnen. Maar er kan natuurlijk niet alleen gewerkt worden. Vissen deden we dan ook veel op de camping. Daar zaten we dan op het laantje. Tafel en de stoeltjes mee en zitten maar. Heerlijk, soms gewoon de hele dag. Maar het was niet alleen vissen. Soms moet je ook een feestje vieren op de camping, en dat deden we dan ook. Rob zijn vijfentwintigste verjaardag vierde we op de camping. John de man van Wil stond heerlijk voor de barbecue en zorgde die avond lekker voor het eten. Dat deed hij erg goed. ( Wil is de zus van Rob zijn Vader Wim.) Het feest was gezellig verlopen zonder problemen.)

Zara de pop staat op het dak.
In 2002 vieren we de 50e verjaardag van Rob zijn Moeder. Dus tijd voor een mooie POP. Ik vroeg Schoonzus Jolanda of ze mee wilde doen om een leuke pop te maken samen met ons. Ik weet zeker, als ik het niet had gevraagd dan had die hele pop er nooit gestaan. Ik weet nog… Dat ze er niet zoveel zin in had. Maar eenmaal bezig hadden we zeker plezier en lol. Die ZARA POP leek wel degelijk op Els. Geen twijfel over mogelijk.

Zalkerbos in 2004 tot 2005.





Wat zijn we die trappen zat op de Mandolinestraat. Om gestoord van te worden. Na wat gesprekjes onderling waren wij eruit. We gaan op zoek naar een koophuis. Ook hebben we een afspraak gemaakt met de hypotheker. Die afspraak volgde al snel. Inmiddels weten wij, wat we kunnen lenen. Dus het zoeken naar een leuke woning kan beginnen. Voor een eengezinswoning was niet genoeg centjes. Dus zullen we in andere hoeken moeten gaan zoeken. Ondertussen zijn we een tijdje verder en hebben we al een huis of tien bekeken. Zeker leuk, alleen zat ons huis er nog niet tussen. Maar toen liepen we het, Zalkerbos 189 te Zoetermeer binnen. We liepen naar binnen, en keken elkaar aan. En tegelijkertijd was het: 

“Dit huis gaat het worden.” 

Al snel was alles rond en kon het klussen beginnen. Het huis kwam uit de huur, dus er moest heel wat aan gebeuren. Zoals een nieuwe keuken, badkamer en ga zo maar door. Ondertussen was alles besteld. Dus laten we dan maar beginnen met klussen. De verbouwing is in volle gang. De ouders van Rob hebben ons ook goed geholpen. Zonder commentaar van zijn Vader. Hij had nooit wat, en dat was natuurlijk fijn. Maar bij Rob zijn Moeder was het een ander verhaal. Want die kon dan nog wel eens een snauw geven en dan was het:

“Zal je ook niet eens wat gaan doen, in het huis Jans.
Zo schiet het niet op als je alleen maar aan het filmen bent?” 

“Ja, ja, zei ik dan” 

Maar ik dacht wel van:

“Ik kan niet filmen en werken tegelijk, maar dat durfde ik niet te zeggen, dus ook IK deed alles braaf, wat er werd gezegd door zijn Moeder.” 

Het huis was klaar. Het was echt supermooi geworden. We hebben nog een Housewarming Party gegeven. Deze avond was gezellig, alleen waren mijn ouders hier niet bij. Volgens hen hadden ze geen uitnodiging gehad. Maar die had ik wel degelijk gestuurd. Maar ook het contact was niet zo best toentertijd. Ik werd geleefd.

Reservesleutels.
Altijd handig om een sleutel te geven aan de mensen die je vertrouwt. Zo hadden Rob en zijn zus Jolanda een reservesleutel van het huis van zijn ouders. Handig want als deze twee tortelduifjes er even gezellig samen, ( ja je leest het goed, ) samen op een romantisch tripje op uit gingen. Dan zorgde wij met grote liefde altijd voor de post, de planten en laten we die twee katten niet vergeten. Later gingen de katten dood, en namen ze wat vissen. Voor ons was dit echt nooit geen probleem. We stonden altijd klaar voor hen. Ook zorgde de buurvrouw van Els weleens voor de post. Dit alleen als wij ECHT niet konden. Maar wat gebeurde er nou? Rob zijn Moeder had al geen vertrouwen in mij want zijn Moeder vertelde Rob altijd:

“Rob laat je Jans, niet alleen naar ons huis gaan.”

Verschrikkelijk, maar zeker waar. En néé, dit was zeker niet leuk. De Moeder van Rob vertelde ons altijd:

“Ik ben eerlijk en oprecht, en ik ben zeker te vertrouwen.”  

JA, JA!!!

Maar goed, inmiddels was het vertrouwen van haar buurvrouw Meta ook ver te zoeken. Hoe kan dat nou? Het was gewoon een gek verhaal, het klopte niet. Want als je dan vroeg, wat er loos was? Dan kreeg je daar geen normaal antwoord op.
Rob zijn Moeder vroeg later van: 

“Rob, kan jij niet even de sleutels ophalen bij Meta?”

Zo gezegd, zo gedaan. Beetje raar dat ze zelf niet even haar eigen sleutels is gaan halen. Maar blijkbaar durfde ze dat niet. Maar een week later wel weer gezellig theetjes drinken met elkaar. Maar goed, Rob liep later richting buurvrouw Meta en belde aan. Meta deed open en Rob zegt tegen Meta:

“Kan ik de sleutels van mijn ouders even lenen, ik ben ze zelf even kwijt."

“Weet je Moeder ervan…?” 

( Wat ik zelf toch wel heel erg raar vond.) Maar achteraf begrijp ik het. Want ik denk gewoon dat zij in het complot zat, maar Rob zegt…

“Ja, mijn Moeder kwam zelf op dit idee vandaar.” 

“Oh oké, dan is het goed.”
“Ik ga ze gelijk even pakken voor je.” 

“Zo Mam, kijk eens, hier zijn de sleutels."

“Dank je wel Rob, voor het ophalen van de sleutels.

Zo de sleutels zijn binnen, en liggen weer veilig in het keukenlaadje.


De bevestiging.
En dan nu een soort van een bevestiging. Rob zijn ouders gingen weer gezellig een weekend weg. Dit keer zorgde schoonzus voor de planten en de post en de diertjes. We zochten, er verder niks achter. Maar meestal deden wij het. De band was goed te noemen, er waren écht geen problemen. En dat was fijn. Het weekend liep alweer naar het einde voor hen. Het was inmiddels zaterdagmiddag ik zeg tegen mijn liefje…

“Je ouders komen zondag weer thuis, laten we nog even een bloemetje halen.” 

“Dat is een goed idee schat, dat gaan we doen.”

We waren geslaagd met de bloemen. We lopen vrolijk richting die geweldige poortdeur. Rob geeft deze mooie bos, even aan mij. Dit omdat hij zijn sleutels uit zijn zak wilde halen. Ik zeg nog met een dikke knipoog tegen Rob: 

“Wat een prachtige mooie bloemen.” 

Het was zeker geen rotzooi, néé, die rotzooi die kreeg ik altijd. Ik zeg tegen Rob: 

“Heb je de sleutels nu al?  

“Ja, ja,… ik heb de sleutels.”

Hij wilde de sleutel erin doen, alleen lukte dat niet.

“Dat is gek Jans, de sleutel wilt er niet in.

Ik zeg,…

“Tuurlijk wel, laat mij maar even.”

Maar ook ik kreeg de sleutel er niet in.
Dat is vreemd!” 

Ik zeg tegen Rob:

"Weet je wat we doen, we nemen gewoon de voordeur.” 

Maar ook hier hetzelfde liedje. Rob belde zijn ouders op en vroeg wat er loos was? Zijn Moeder vertelde hem: 

“Ja schat, we hebben de sleutels vervangen.” 

Rob ging er verder, niet op door. Weet hij veel... Maar goed, daar stonden we dan met onze grote mooie bloemenbos die we op de aanrecht wilden zetten. Want verder kwamen we niet want Rob zijn Moeder had alles altijd op slot. Zó vertelde ze dat toen zelf. We stonden dus voor de deur waar eigen zoon dus niet meer in kon. De reden dat zijn ouders alle sleutels vervangen hadden. Want tja… Alles heeft en had een reden natuurlijk. Rob zijn Moeder vertelde hem later:

“De reden Rob dat wij alle sloten hebben vernieuwd is, dat Jans jouw vriendin in ons huis heeft lopen snuffelen.” 

Wat natuurlijk écht nooit het geval is geweest. Ik zal niet durven. Deze relatie tussen ons en zijn ouders heeft zijn Ups en Downs gekregen. Maar als het dan weer even goed ging, dan was het in plaats van een vinger toch weer mijn hele hand. Rob heeft immers zijn sleutels nooit meer terug gehad. Overigens, de ouders van Rob, hadden in die tijd nog altijd wel onze sleutels. Maar dit verhaal is nog niet klaar, maar dat lees je later.


In verwachting van eerste kindje.
We hadden ondertussen alles wat we wilden. Een leuk huis, een leuke baan. Het kon allemaal niet op, maar toch had ik nog een wens en dat was een kindje van ons samen. We hadden het er wel eens over, maar Rob vond het zo ook wel lekker, wat betreft zijn vrijheid. Maar iets later in de tijd, dit omdat ik het niet los kon laten, vertelde hij mij. 

“Jans, ik wil er toch voor gaan.” 

Ik weet het nog goed. Het maakte mij héél héél héél blij en gelukkig. De voorbereidingen heb ik toen gelijk in volle gang gezet. Het stoppen met roken, vond ik zelf lastig, want ik lusten wel een peukie. Rob daar in tegenover was in 1 keer gestopt, die topper! Ik heb er iets langer over gedaan, ik ben gaan afbouwen. Van vijf peukjes, na drie en toen kwam de laatste. En dit was na het avond eten. Vergeten néé, dat nooit, maar zeker wel trots op mezelf, want het was toch effe lastig. Maar het was me gelukt. Nu breken er dan toch spannende tijden aan. Al heel snel, werd ik niet meer ongesteld. Ik dacht nog zó… dat gaat snel. Had de motorkap dan toch geholpen.😆 Ik ben een testje gaan halen en heb deze test uitgevoerd. En ja hoor, deze test gaf aan dat ík zwanger was. Dat gevoel dat door mij heen ging, is niet te beschrijven. Wat waren we blij. Samen beleefden we de eerste spannende weken.

Maar Oeps.




De weken daarna… Ik weet nog goed. Ik was zwanger, en dit was zo gezegd ons geheim. Zeker voor de eerste drie maanden. Wij hadden met onze oude buurtjes van de Mandolinestraat, Aad en Diny afgesproken. Het was een gezellige avond, we hadden het over van alles. Ook vroeg Diny nog van: 

“Joh Jans, heb je nog kinderwensen?” 

“ja, zeker Diny, maar daar zijn we nu nog niet mee bezig, we zijn nog zo jong, het komt wel als de tijd rijp is.”

Wij wisten wel beter natuurlijk, maar ik was net pas zeven weken in verwachting, Diny vertelde mij:

Nou Jans, ik heb 1 wens, en dat is ooit, Oma te mogen worden.

Ik leefde zo met haar mee, en kon alleen maar denken van:

“Nog even, en dan is je eerste kleinkind er.” 

Want zo voelde dat gewoon. Ze was gewoon een schoonmoeder van mij, en ik kon er op bouwen. Het was een gezellige avond en we stonden op het punt om naar huis te gaan. Ik leefde zó met Diny mee, dat ik het even niet meer droog kon houden. ( Rot hormonen ook. )
Ik werd een beetje emotioneel. Diny vraagt: 

“Joh Jans, wat is er aan de hand?” 

Diny was op dat moment mijn luisterend oor en ik vertelde ons geheim en dat was natuurlijk:

“Dat we een kindje gaan krijgen.”

Mijn schatje vond het helemaal prima, want hij wist ook wel dat dit goed zat. Ze was nee… Ze waren super blij voor ons. Deze geweldige vrouw Diny was hier erg van in haar nopjes wat betreft dat zij de eerste was die over ons geheim wist. Ik zei nog tegen Diny van:

“Zeg nog maar even niks.”

“Tuurlijk Jans, wij zeggen niks, dat is aan jullie."

Maar hoe blij Diny ook voor ons was, ze vertelde mij wel...

“Dit had je eigenlijk eerst aan je eigen ouders, en schoonouders moeten vertellen.”

“Ja dat is waar, dat doe ik dan wel de volgende keer.”

Het vertellen aan beide ouders.
Rob zijn ouders hoorden dit mooie nieuws met een week of elf. Mijn ouders hoorden dit bericht later op een manier zoals het niet hoorde. Maar eerst hebben we onze eerste echo van onze kleine GUP. De band met zijn Moeder was weer goed te noemen in die tijd. Dus vergeten, en maar weer door. Want zo ging het gewoon. Het leek nu net of het vertrouwen steeds beter werd. (‘Hè, hè,!) Want ik wilde dit al zo lang. Zeker straks, als de kleine er is. Hoe mooi zal dat toch zijn? Dus deed ik nog meer mijn best. Ik vroeg Rob zijn Moeder…

“Zal je het leuk vinden om bij de eerste echo te zijn?”
 
“Oh dol graag Jans, wat een éér dat je me vraagt.” 


Turkije reisje.
Maar voordat we een echo gaan maken. Zijn we eerst nog even een weekje naar Turkije geweest. Dit is dan echt onze laatste vakantie met zijn tweetjes. Een jaar daarvoor waren we ook in Turkije en nu zitten we dan toevallig weer in hetzelfde hotel. Dit omdat die andere hotel vol was geboekt. Wij vonden het niet erg. Ik weet nog goed, ik was een week of 11. En we komen aan in het Leandra Hotel in Turkije. Even ingecheckt en klaar is Kees. We lopen naar boven en zien daar een bekende staan. Het kamermeisje van vorig jaar, was hard aan het werk. Ze zij ons vriendelijk gedag, maar ook vertelde ze mij het volgende… Ze zegt…

Jij bent zwanger?

Dat klopt inderdaad dat ik zwanger ben.

Nou van harte gefeliciteerd!

Dank je wel.

Ik vroeg haar…

Hoe kan je dat nou toch zien?

“Nou ik zie het, en ik voel het…”

Ik vond dit een bijzonder moment. Ik was immers nog maar elf weekjes zwanger. We waren die week niet alleen.
Schoonzus Jolanda en haar gezinnetje waren ook die week in Turkije. We hebben dan ook een keer een hapje gegeten met elkaar. En de heen en de terugweg zaten we bij elkaar in het vliegtuig!

De eerste echo.
Turkije was trouwens heerlijk. We zijn weer veilig thuis. En dan is het nu tijd voor de echo. Ik was best wel een beetje zenuwachtig, maar vooral heel nieuwsgierig. Rob, en zijn Moeder konden ook niet wachten. Wat zullen we allemaal te zien krijgen.? Na het wachten in de wachtkamer werden we naar binnen geroepen. Ik mocht gaan liggen op de behandeltafel. Mijn broek moest een beetje naar beneden, zodat hij er goed bij kon. Wim Griffioen zegt: 

Daar gaan we dan. 
Geniet ervan!” 

Ik zag het gelijk. Wat een lief klein mensje zagen we op het beeldscherm. Ik was twaalf weekjes zwanger, maar ik had nu al zoveel vragen. Ik vroeg deze aardige man: 

“Of hij al kon zien, wat het zou gaan worden, een jongen of een meisje?” 

Wim Griffioen zegt: 

“Dat kan ik nog niet zo goed zien.”

Dus ik zeg daarna… 

“En als je nu een gokje moet wagen?”
 
Nou zegt Wim Griffioen: 

“Dan gok ik op een meid.” 

Ook Rob zijn Moeder vertelde ons altijd van…

Let maar op, Rob en Jans, het wordt gewoon een meisje.

Maar wij hopen dan nog steeds op een jongen. Als we een jongen zouden krijgen, dan krijgt hij de naam Wesley mee. Een meisjesnaam hadden wij niet. We moesten nog even geduld hebben, want met week twintig, krijgen we te horen, wat het gaat worden.


Week 13.
We waren lekker aan het toeren door Scheveningen. Normaal eten we daar dan weleens een patatje of een visje. Maar dit keer reden we door naar Delft, dit omdat ik misschien toch op bezoek wilde gaan bij mijn ouders. Om dit leuke nieuws te vertellen. Alleen durfde ik die stap blijkbaar niet te zetten. En daarbij…Vond ik het erg spijtig, dat ik niks meer had vernomen na de uitnodiging van ons feestje, dat we toen vierden hier op het Zalkerbos. We waren in Delft en ik zei tegen Rob: “Rij maar door naar mijn oude snackbar eten we daar even een patatje.” We deden onze bestelling en het was nu even wachten tot het klaar was. Zo, het eten was klaar. We besloten om het lekker buiten op te eten. Het zonnetje scheen zo lekker. We liepen naar buiten, en daar liep mijn Moedertje met haar zwarte boodschappentasje richting de Plusmarkt. Ik zeg: 

“Ha Moedertje, hoe is het…” 

“Ja goed, en met jullie?” 

“Ja goed hoor.”

We stonden op dat moment bij de snackbar voor de deur en we hadden dus ons patatje, in onze handen. Ik zeg ik heb een leuke boodschap:

Je maakt me nieuwsgierig Jans.

“Ik ben dertien weken zwanger, en alles gaat goed.” 

“Oh wat leuk schat, van harte gefeliciteerd met je zwangerschap.

Na ons gesprek deed mijn Moeder haar boodschapjes. En wij aten onze patatjes op. Ik maakte mijn Moeder natuurlijk blij met dit bericht. Maar toch ook wel een beetje verdrietig. Dit bericht had ik natuurlijk gewoon bij hen thuis moeten vertellen en niet bij de snackbar voor de deur. Toen ze thuiskwam had mijn Moeder natuurlijk wel wat te vertellen aan mijn Vader. Ze vertelde aan mijn Vader: 

“Je raad nooit wie ik net tegenkwam bij de snackbar?” “Jans, ze had een mooi bericht, je gaat Opa worden. Jans is in verwachting.”

“Wanneer is Jansje uitgerekend?” 

Jansje, zo noemt mijn Vader mij altijd. Jans, is beter, dat heb ik al honderd keer gezegd. Maar mijn Vadertje blijft een tikkeltje eigenwijs, zullen we dan maar zeggen. En daarbij… Ook een klein beetje doof denk ik. :( haha... 
Mijn Moeder vertelde hem: 

“Jans, is in december uitgerekend.” 

Ze waren blij met dit bericht en dat was het belangrijkste!

 

Inmiddels ben ik 18 weken.
Ik zat ondertussen in mijn achttiende week van mijn zwangerschap. Ik gaf aan dat ik even met een van de werkgevers wilde babbelen: Werkgever Harrie zegt: 

"Wil je dat nu, of later op de dag?” 

Nou zeg ik tegen Harrie: 

“Doe nu dan maar even…”
 
We liepen naar het kantoor, met een bakkie koffie in onze handen. Ik zeg… 

“Ik ben in verwachting van mijn eerste kindje.” 

“Oh wat leuk…
Van harte gefeliciteerd Jans, hoe ver ben je nu?”

“Nou ik zit in mijn achttiende week van mijn zwangerschap, en alles gaat goed, maar ik wil het even over daarna hebben, want na mijn zwangerschap kan ik geen hele week meer werken.” 

Ik ben niet zó prater, zeker niet over dit soort dingen, maar soms kom je er gewoon niet onderuit.

Ik zeg…

“Ik ben straks nog beschikbaar op de…
Maandag, dinsdag en de woensdag.” 

Nou zegt mijn baas: 

“Dat is toch goed. Dan doen we gewoon de “maandag, dinsdag en de woensdag.
Prima toch!” 

Ik dacht echt van:  

“Zo, Zo,.”

Hij was zó ontzettend begripvol. "Normaal deed hij dat nooit, het was zo gezegd een echte boer.” Maar goed, we maakten als het ware een nieuw vast contract op. Ik las mijn nieuwe contract goed door. Want je wilt natuurlijk ook niet verrast worden met een nul urencontract. Alles was dan goed afgehandeld. Nu kan ik rustig gaan werken naar mijn laatste werkdag. In die tijd toen ik zwanger was, had Anouk, die Haagse zangeres, een nieuw nummertje uitgebracht. De titel was toen: “Girl.” Of het zo heeft moeten zijn. Ik weet nog goed. Als dat nummertje maar op de radio was, dan danste onze kleine gup er lekker op los. Echt elke keer weer. En ik dacht: deze kleine lieve gup doet even wat drukker. Oh dan doe ik wel even gezellig mee. Ik zong en plukte er dan altijd vrolijk op los. We werden er alle twee gewoon vrolijk van.

Twintig weken.
Zó, die twintig weken zijn voorbij gevlogen. Het was tien over vijf in de middag. Mijn liefje was ook gezellig mee. Ik vond het zo spannend. Krijgen we nu een jongen of een meisje.? We werden weer netjes naar binnen geroepen door deze aardige man. Ik ging liggen op die fijne behandeltafel net als de vorige keer, broekje iets omlaag, en zo ik lag er klaar voor, ik voelde de baby zo nu en dan al wat bewegen dit was zo mooi en bijzonder gevoel, ik kreeg hier geen genoeg van, dat gevoel was altijd zo fijn. Nou vertelde de echo-boer:

Het ziet er allemaal keurig uit, en dan nu de grote vraag voor jullie…
Wordt het een meisje of een jongen?

“Houdt ons niet langer in spanning, zo vertelde we hem:” 

Deze lieve man, moest even zoeken, maar na lang zoeken liet hij ons iets zien op het scherm.

Wim zegt… 

“Jullie krijgen een dochter.” 

Een meid, zeiden Rob en ik tegen elkaar.

"Ja, jullie krijgen echt een meid.” 

Tuurlijk waren we blij, maar wij hadden zoiets van: Het wordt gewoon een kleine Wesley. Nu moeten we een andere naam bedenken. "Ach zeg ik... We hebben nog tijd zat.”

Kan toch wel.
De Moeder van Rob werd met de dag liever. Ze kon het dus toch. De band werd ook steeds beter tussen ons. Maar de band tussen mijn eigen ouders werd steeds maar slechter en slechter. We zagen elkaar heel weinig in die tijd. Ik leefde in een compleet andere wereld. En daarbij werd ik zó geleefd, Ik was mezelf compleet kwijt. Ik kan wel zeggen, dat ik ook even een beetje koekoek ben geweest? Het is zelfs nog wel eens voorgekomen dat Rob wel eens zei van: 

( “Het zijn wel je ouders hè Jans.” ) 

Ik heb dit toen zeker wel gehoord, maar blijkbaar weg gestopt, en heb daar verder dus niks meer mee gedaan. Ik had toch mijn schoonouders zogezegd. ( Die het beste met ons voor hadden. :) Ik zat verder te denken over mijn zwangerschap. Ik dacht, hoe leuk zal Rob, zijn Moeder het vinden, als ik haar deze mooie vraag zal gaan stellen.

( Wil je bij de bevalling zijn? ) 

Dit heb ik eerst met Rob besproken. Ik vertelde aan hem: Wat ik wilde gaan vragen aan zijn Moeder. Het voelde zo goed, op dat moment, dus waarom dan niet? Rob zag dit niet zo zitten, dat zijn Moeder erbij zou zijn bij de bevalling. Maar hij vertelde ook:

“De keuze is aan jou schat.”

Ik zag het wel zitten. Maar dit had ook zeker een reden. Want ik hoopte nog dichter tot zijn Moeder te komen. En dat ze mij voor honderd procent zou vertrouwen en laten we het accepteren niet vergeten. En ik dacht met dit mooie geschenk, moet, het zeker goed komen. Dus zette ik, mijn plan door.


De spannende vraag aan Rob zijn Moeder.
Zondagmiddag deden we vaak even een bakkie bij zijn ouders. Ze woonde erg dichtbij dus dat is wel handig. Dit bezoekje was best gezellig. De Moeder van Rob zat zo nu en dan ook weleens even aan mijn buik. Dit vond ik wel fijn. Ik was dit zo niet gewend. Het was ineens allemaal zo anders.
Ze toonde belangstelling, en dan was het:

“Joh Jans, hoe is het, je krijgt al een klein buikje hè…” 

Zo leuk allemaal! Op dat moment voelde ik haar liefde.
Ik moet wel zeggen. Ik heb daar héél lang op moeten wachten. Ik stelde de vraag aan Rob zijn Moeder. Ik weet zeker, hier heeft ze op zitten wachten en hopen. Maar toch diep in mijn hoofd wist ik wel beter. Dit wordt nooit wat. Ik bleef hopen op een mooi wonder, dus ik zeg: 

“Moedertje, zal je bij de bevalling willen zijn?” 

Ze was erg blij dat ik haar vroeg. Ze werd er zelfs een beetje emotioneel van: “Ach gossie toch Moedertje, niet huilen hoor.” Haar antwoord was:  

“Ja Jans, dol graag!”

Ze was dolblij, dat ik haar vroeg. Ik weet zeker, dat dit een droom en een wens van haar was. En hoe mooi is het dan, dat ik haar die droom, maar ook haar wens, in vervulling kan laten gaan. Het is gewoon te prachtig! Ik was immers, toen nog de vriendin van haar zoon, en verder niks. Maar ik durf te mij wel bloot te geven aan zijn Moeder. Voor mijn gevoel heb ik haar het gevoel gegeven dat ik haar voor honderd procent vertrouwde.


Het verlof komt steeds dichterbij.
De zwangerschap ging goed, later merkte ik wel dat het allemaal wat minder snel ging. De laatste lootjes wegen het zwaarst, dat zeggen ze. Maar dat is ook echt zo. Mijn laatste weken en dagen ben ik echt aan het aftellen. Was er wel even klaar mee. Ik keek er echt naar uit. Naar mijn welverdiende zwangerschapsverlof. De laatste dag was aangebroken, de wekker ging zes uur. Ik dacht zo… Dit is dan eindelijk mijn laatste werkdag. Oh, wat was ik blij. Ik mag dan eindelijk een uurtje langer slapen. Het was dan één uur. Tijd om naar huis te gaan. Iedereen wenste mij een hele mooie tijd en ze zeiden. We komen snel op kraamvisite. Ik zeg gezellig. Ik kreeg een dikke knuffel van al mijn collega’s. Ook mijn twee werkgevers wensten mij het beste, en zij zeiden ook nog van… We komen snel kijken bij je kindje. Helemaal prima, daar ging ik dan... Nu lekker naar huis en genieten van mijn rust!

Bevalling nummer één.



Het was heerlijk genieten van mijn verlof. Maar de rust wordt nu even verstoord. Het was midden in de nacht rond de klok van half drie. Hey, wat voel ik toch? Het leek of ik aan het dromen was. Ik ging dan toch maar even douchen, in de hoop dat het zal gaan zakken. Maar nee, na een minuut of twintig begon het weer. Rob heeft de verloskundige gebeld. We kregen Jolanda aan de telefoon en die vertelde ons: 

“Als de weeën binnen vijf à zeven minuten komen, dan moet je weer even bellen.” 

Het was even wat rustiger geworden, dus Rob ging toch maar naar zijn werk. Al heel snel belde ik Rob weer op, en vertelde hem:

“Kom maar weer naar huis schat, het is nu wel, om de vijf minuten.” 

“Oh echt, ik kom er gelijk aan.”

Rob was kwart over acht in de ochtend weer thuis. Rob belde de verloskundige Jolanda nogmaals en vertelde haar:

“Mijn vriendin, heeft ze nu wel om de 5 minuten.”

Jolanda zegt:

“Ik ben er met tien minuten.” 

Mijn schatje heeft zijn Moeder gebeld hij vertelde aan haar: 

“Je gaat Oma worden, het grote feest is begonnen, dus kom maar snel.”

"Oké, ik kom er gelijk aan.”

Maar arme ik… Wat voelde ik me beroerd. Ik had echt een griep te pakken, en Oh, Oh, Oh, wat deed mijn keel zeer. Ik had bijna geen stem meer. ( Arme ik.)  Dus nee… Veel zin had ik nu niet om te gaan bevallen, maar goed.

“Wat moet, dat moet!”  

Nu moest ik toch maar even zin maken, want tja onze kleine meid wilde eruit. De bevalling was dan lekker bezig. Rob zijn Moeder was dan ook aangekomen. Ik had zoveel last van rug weeën, dat was echt niet normaal. De Moeder van Rob deed wat ze kon die dag. En masseerde mij op mijn rug. Dit was zeker fijn. Maar toen… Na een hele dag was het alweer half vier in de middag geworden. Ik was nog steeds bezig. Dit dan al vanaf drie uur in de nacht. Ik was er zó klaar mee. Ons kindje dacht van: “Ik maak nog even een koprol in mama’s buik.” Dit was niet zo handig van haar want nu moest ik naar het ziekenhuis. Aangekomen in het Langeland Ziekenhuis in Zoetermeer. Daar is onze kleine meid een handje geholpen met de tang. De gynaecoloog, die wilde graag naar huis, zo had ik het idee. De klok liep al tegen vijven, dus tja, dan wil je gewoon naar huis. 

“Nou, ik wilde ook wel naar huis.”  

Ze was niet aardig, en ze had heel veel haast. Ik moest ook geknipt worden, dit doe je normaal in een wee. Nee, zij deed het net voor een wee ( die stomme doos. ) AUW! En nog eens AUW! Dit deed pijn, heel veel pijn. Tot de WEE er was, en de verdoving was in gewerkt toen ging het gelukkig wel weer eventjes iets beter. En daar was onze lieve prinsesje dan eindelijk. Onze kleine Wendy werd dan op 22 december 2005 om zeven minuten over vijf geboren. ‘Hè, hè,! De gynaecoloog kon wel gaan, want het werd overgenomen door een stageloper. Tja, iedereen moet het leren natuurlijk, maar de volgende keer niet meer op mij. Al snel hadden we aanloop in het Ziekenhuis. Mijn eigen ouders waren in de avond langs gekomen om hun kleinkind te bewonderen!


Wat een kraamtijd.
Wij kregen een hoop bezoekjes van families. Maar ook van mijn collega’s. En dat was zeker gezellig. Wendy ging van arm naar arm, zonder te huilen. Wat is Wendy toch lief, en wat een makkelijk meisje. Zo wil ik er nog wel tien. Ook de ouders van Rob, waren hier vaak te vinden. Niet erg hoor. Iedereen is altijd welkom hier. En toen was het alweer zondag. Een uurtje of half vier ging de bel, het waren mijn werkgevers. Rob deed open, en ze liepen de woonkamer binnen. Ze brachten een leuk cadeautje mee voor Wendy. 

“Wat aardig toch, dank je wel.” 

Ook hadden ze een cadeautje voor mij wat lief, hoor ik jullie dan denken. Nou zo lief, was het niet. Mijn werkgever Harrie vertelde mij: 

Jans, het geen wat we hadden afgesproken, dat gaat niet door. Ik heb je de hele week nodig, en geen drie dagen.

Nou daar ben ik niet zo blij mee Harrie…
We hadden het toch zo afgesproken?

Ik dacht gelijk van…

“Ben ik even blij, dat ik alles zwart op wit had staan.” 

Ik was zo niet blij en het maakte mijn best even verdrietig en dat in mijn kraamtijd. Ik zat dus ineens zonder werk, dat was mooi kut. We hadden natuurlijk net een jaar daarvoor een huis gekocht. En dat moet ook gewoon betaald worden iedere maand weer. Onze dochter was net twee weken oud en ik was nog herstellende van de bevalling. Dus ik kon ook niet gelijk zeggen van HUP..., ik ga gelijk weer aan de slag. Jezus, wat een ellende allemaal. En dan zeggen ze… Je moet genieten van je zwangerschap en je kraamtijd. Wel dat heb ik geprobeerd, en het is ook zeker gelukt hoor, maar toch. Ik kon het er niet bij laten zitten, en heb hier dus werk van gemaakt. Het is een hele rechtszaak geworden. Ik stond in mijn gelijk. Dit omdat we dit allemaal netjes op papier hadden staan. Ik kreeg dus wel wat centjes mee. Maar de werkzaamheden waren dus klaar. Ik heb nog wel even afscheid genomen van mijn collega’s. Dit vond ik wel lastig, maar het voelde niet goed, om het niet te doen.

Een hoop gedram.
Rob zijn ouders waren hier op visite, dit was op een zondagmiddag, zijn Moeder had het maar over 1 ding en dat was trouwen. Ik vertelde zijn Moeder: 

“We hebben het er zeker weleens over gehad, en ja, ik zal het geweldig vinden om met Rob te trouwen, alleen Rob vind het zo ook wel prima.”

Later de middag, gingen Rob zijn Moeder, en ík, Rob een beetje plagen en dan was het…

“Zullen we gewoon even snel en gezellig gaan trouwen schat, dan doen we het gewoon lekker goedkoop, en houden we het héél simpel.” 

En ook zijn Moeder begon van: 

“Ja Rob, trouw nou gewoon met Jans.” 

Zijn Moeder wilde gewoon dat we zouden gaan trouwen. Dit omdat alles dan goed geregeld was voor de kinderen. De Moeder van Rob was vast bang dat ik hem zou peren met de kinderen. Rob en ik wisten saampjes echt wel dat het goed zat. Na een hoop gedram van ons saampjes. Vertelde Rob ons… 

“Willen jullie een feestje, dan krijgen jullie een feestje!” 

Zo, besloten wij dus om te gaan trouwen. Nu dan nog even een datum verzinnen, Wij hebben gekozen voor vrijdag 4 augustus 2006.

Mooie trouwjurk zoeken.
Ik zag een mooie trouwjurk op Marktplaats staan en dat voor vijfentwintig euro. Dat was dan zeker een koopje. Alles gaat hier op koopjes dus tja, ook mijn trouwjurk. Ik ben er blijkbaar helemaal in meegegaan in deze poppenkast. Ik belde deze mevrouw gelijk op en vroeg haar:

“Heb je de trouwjurk nog, ik heb wel interesse?"

“Ja zeker, de jurk is nog beschikbaar.”

We maakten gelijk een afspraak. Al snel stonden wij in Rotterdam. Ze liet haar mooie trouwjurk zien.

“Wauw.”  

Die wil ik wel hebben. Deze mevrouw vroeg nog:

“Wil je de trouwjurk, nog even passen?”

“Oh nee hoor, dat is niet nodig, die pas ik wel.”

We betaalden die vijfentwintig euro en gingen weg.
Bij thuiskomst heb ik de jurk aangetrokken, met een beetje hulp van mij toekomstige man. Ik had hem dan eindelijk aan, hij stond echt prachtig. En was zeker meer waard dan die vijfentwintig euro. Rob kreeg een mooi trouwpak cadeau van zijn ouders. Ik was inmiddels zwanger van nummer twee. Wat waren wij weer blij en trots dat het allemaal zo gegund was voor ons. De zwangerschap liep voorspoedig. Drukke tijden voor het grote feest. De meeste mensen bestellen hun trouw-uitnodigingen / kaarten online. Ik maakte de uitnodigingen zelf. Toekomstige schoonmoeder had allemaal leuke ideeën, en dan was het: 

“Joh Jans, die bloemstukjes, ( ook wel corsages genoemd, ) moet je zelf maken, is veel leuker.” 

Ik dacht oké… Dan doen we dat toch! Toekomstige schoonmoeder zal het allemaal wel weten. En daarbij. Een néé… zal zeker niet goed aangekomen zijn. En ik had geen zin in gezeik dus HUP..., aan de slag met die bloemencorsages. Ik moet eerlijk zeggen. De gehele show ging niet zoals ik het ooit had gedroomd. Nu was het meer van HUP..., we gaan gewoon even snel trouwen, klein feestje er achteraan en klaar.


Even overleggen met elkaar.
Toekomstige schoonmoeder bedacht allemaal leuke dingen, waar wij echt niks van af wisten, en dat was natuurlijk super lief van haar. Zo had mijn schoonmoeder ook een leuk huwelijkscadeau bedacht. Maar zouden mijn ouders dit ook een leuk cadeau vinden.? Toekomstige schoonouders maakte een afspraak met mijn ouders. Dit om het over het huwelijkscadeau te hebben. Al snel zaten mijn ouders aan de koffie in Zoetermeer. Ook mijn toekomstige schoonzus Jolanda en haar zoon Dyon waren hierbij aanwezig. Net als onze dochter Wendy. Wendy was zo bewerkt, ( toen al, ) door haar Oma. Hoe jong ze ook was. Zeker weten! En dan zei Oma vast van:

“Wendy blijf straks maar gewoon spelen, als Opa en Oma Lenting er zijn.” 

Nu zag ik mijn ouders niet zo veel. Maar hoe leuk had het dan geweest, dat toekomstige schoonmoeder dan had gezegd van: “Wendy geef je andere Opa en Oma eens een hele dikke kus.” Maar nee… Het zat er allemaal niet in. Maar goed iedereen had koffie dus vertelde toekomstige schoonmoeder:

“Ik heb een heel leuk huwelijkscadeau gevonden voor Rob en Jans, een Weekendje weg naar een Hotel in Limburg, zouden jullie daar aan mee willen doen?
Het weekendje weg kost in totaal tweehonderd euro.”

“Oh, wat een leuk idee Els.
Wij doen zeker mee.”

Mijn ouders vonden het dus een leuk idee, en betaalde gelijk netjes die honderd euro aan Els. Zoals afgesproken. Beide ouders hebben hun best gedaan, wat betreft ons huwelijkscadeau. 🎁


Onze trouwdag in 2006.





inmiddels is het 4 augustus 2006. Het huwelijk van het jaar. Inmiddels vijf maanden zwanger, en alles gaat goed. Vandaag gaat het allemaal gebeuren. We trouwden in het gemeentehuis van Zoetermeer. Ik had uiteindelijk uit mijn ouderlijk huis willen trouwen, maar kreeg daar niet de lengte of de breedte voor. Jammer. Het moest gebeuren, zoals toekomstige schoonmoeder het wilde. Want Delft was véél te ver, en anders zou de fotosessie ook niet door gaan. Dit omdat we het zo druk hadden die dag. ( Zo werd het ons toen verteld. ) Toekomstige schoonouders waren hier mooi op tijd. Om precies te zijn vijf uur in de vroege morgen. We begonnen met een ontbijtje en tuurlijk lag er een cadeau op het bord van schoonpapa en schoonmama. Als bedankje voor hun inzet. Ze kregen een romantisch weekendje weg naar Parijs. Ze bedankte ons vriendelijk. Na het ontbijt hebben we ons aangekleed. En ook hebben we onze Wendy aangekleed. Wat een mooie roze jurk had onze prinsesje aan. Het stond haar zo mooi! Alles was klaar, dus we gaan beginnen met de Fotoshoot. Op naar de rozentuin in Boskoop. Daar hebben we wat foto’s gemaakt. Daarna zijn we nog naar het Westerpark te Zoetermeer geweest. Om 1 uur waren mijn ouders er dan ook. Nu, dat er een hoop familie en vrienden waren. Was het tijd om te gaan. We reden om kwart over één, gezellig achter elkaar aan, richting het gemeentehuis van Zoetermeer. Toekomstige schoonvader was mijn getuige, en ook onze fotograaf die dag. Mijn tweede getuigen was mijn Moedertje. Rob had gekozen voor zijn zus Jolanda, en zijn tweede getuige was Michel.
( Hij was trouwens ook onze chauffeur die dag. :) Schoonmoeder nam de taak over wat betreft Wendy.


Het was tijd om te vertrekken.
Onze trouwauto was een mooie rode ouwe Klassieker Volkswagen Corrado. We reden achter elkaar aan naar het gemeentehuis van Zoetermeer. Wij mochten gelijk naar binnen. De gasten moesten nog héél eventjes geduld hebben. Om half twee gingen de deuren open. Iedereen ging netjes zitten. Kwart voor twee zal het grote feest beginnen. Maar néé, er ging van alles mis, achter het paarse gordijntje. Het was ondertussen twee uur, en de act ging van start. We begonnen dan eindelijk met deze trouwshow. Mevrouw Adrie Wubben, de trouwambtenaar, deed het erg leuk. Ze vertelde een leuk sprookje, zullen we dan maar zeggen. Onze kleine meid gaf die dag onze ringen. Dit hadden we zo afgesproken met zijn Moeder. Ik had het zéér op prijs gesteld, als ze mijn Moeder erbij betrokken had, met het geven van de ringen. Mijn Moeder ging er zelf maar bij staan, en ik gaf haar gróót gelijk. Hier was even goed de spanningen te voelen. Ik zeg:  “Leuk op je trouwdag.”  Ik moest gelijk even terugdenken aan mijn schoonzus. Want daar op de bruiloft was het ook geen feestje wat betreft beide Moeders. Schoonmoeder: 'want dat is ze nu echt.’ Had dit gewoon moeten overleggen met mijn Moeder. Tenslotte deed ze meer dingen in overleg, dus waarom dit dan weer niet, jammer!? Na het trouwen en de felicitaties gingen we naar huis waar de receptie plaatsvond. We kregen dan van beide ouders een weekendje weg. En ook kregen mijn man en ik nog een mooie map cadeau. ( haha,.. Lol met tikken…) Want die leesmappen zijn niet weg te denken.📚 Maar dat lees je straks. Maar in deze map zaten allemaal leuke verhalen en felicitaties van onze familie en onze vrienden. Dit vond ik heel leuk, bedacht van schoonmoeder. In de avond gingen we nog lekker een vorkje prikken bij de Chinees met de mensen die we het meest liefhebben op dat moment.


Einde FEEST!
Het eten zit erin, het was heerlijk. Bij thuiskomst heb ik gelijk mijn mooie jurk uitgetrokken. Ik kreeg hem bijna niet meer uit. Dus hoorde ik hier, en daar wel wat kraakjes. Nu maar hopen dat de jurk nog heel is. Morgen maar even kijken. Ik was er voor nu wel even klaar mee.
Ik zeg… 

“Jurkje uit, en huispak aan.”

Zo… ‘Hè hè! Lucht in de tent. Het zat allemaal ook zo strak die dag. We hebben na het eten thuis nog wat gedronken en daarna zijn de meeste mensen weggegaan. Nu dat het feestje voorbij was, zijn we begonnen met de grote opruiming. Wat een grote klerenzooi was het. Alles was bijna op wat betreft de boodschappen. De laatste flessen rode wijn heb ik aan mijn schoonmoeder meegegeven, want tja ik drink die troep niet. En mijn schoonmoeder wel dus HUP..., neem maar lekker mee, allemaal geen probleem. Tijd om naar bed te gaan, ik was gebroken. Ik lag nog niet in bed, of ik sliep al. Ik ben gewoon een heerlijke lekkere luilak. In de ochtend kreeg ik een heerlijk ontbijtje, inderdaad van mijn man op bed. Daarna zijn we weggegaan. Het weekend was heerlijk, maar oh wat had ik mijn kleine meid gemist. En dan heb je ineens een andere achternaam. Ik moest hier echt even aan wennen. Maar hoe je het ook wendt of keert. Ik ben en blijf altijd een lieve LENTING. 😊

Zó dat had ik goed gedaan.
Ik keek even naar mijn trouwjurk die daar hing aan de kast. En ik dacht echt van…  Zó… deze jurk kan wel een wasbeurt gebruiken. Dus HUP..., ik heb de jurk in de was gegooid en op 30 graden gewassen. Ik heb de jurk daarna weer netjes aan een hanger gehangen, zodat deze lekker kon drogen. Wat was de jurk schoon. Deze prachtige jurk was weer als nieuw. Ik dacht toen net als schoonmoeder van HUP..., zet maar op Marktplaats. Nou, in nog geen twee dagen was de jurk verkocht. En het leuke was. Ik kocht deze jurk voor vijfentwintig euro. En heb hem weten te verkopen voor honderd euro. Ik zeg: “Geweldig gedaan Jansie!”

Het eind is in zicht.
De zwangerschap ging en liep nog steeds voorspoedig. Ik liep richting het einde. Ik voelde me nog steeds prima. Ik was wel al een beetje aan het aftellen. Nog maar één maand. Wat was het weer snel gegaan, de zwangerschap. Ik was twaalf januari 2006 uitgerekend. Met onze kleine Wendy ging alles erg goed. Wat een lief klein schatje was dat toch. Huilde bijna nooit. En sliep bijna altijd de hele nacht door en ja ook uitslapen, kon ze als de beste. Dus met 1 woord een fantastisch kind. Onze kleine meid viert dan ook bijna haar eerste verjaardag. Ik was er al lekker mee bezig met de voorbereidingen. Ik had erg veel zin in Wendy, haar eerste verjaardag. Haar eerste verjaardag was op 22 december 2006. Het is dan vandaag dinsdag 19 december. Ik deed samen met Wendy alvast wat boodschappen. Ik ging die dinsdagavond na het douchen toch maar lekker naar mijn bed, dit omdat ik er wel klaar mee was. En dan lag ik op bed, en dan maakte ik altijd nog even contact met de baby. En dan was het van: 

“Ik wens je een rustige nacht schatje!” 

Maar wat een heerlijke rustige nacht had moeten worden. Liep uit op héél hard werken. De weeën waren begonnen. Ik ging toch maar even douchen, in de hoop dat de weeën weer zouden stoppen. Want twintig december is nog wat te vroeg vond ik. Zeker omdat ik pas op twaalf januari 2007 was uitgerekend. Dit alles begon om drie uur in de nacht. "Het slapen was voorbij, het was nu tijd om keihard te werken.” De bevalling was dan echt begonnen. Mijn man heeft de verloskundige praktijk gebeld, en hij kreeg Wim aan de telefoon. ( Deze man was ook van de echo’s. ) Wim liep half vier in de nacht onze kamer binnen, om mij een handje te helpen. De bevalling ging goed, en supersnel, en laten we niet vergeten, wat een schat, die mannelijke verloskundige. Ik zal het zo weer doen bevallen. Echt!  Wat een top vent. Zo aardig en rustig. En dat was nou net wat ik nodig had op dat moment. Moet wel eerlijk zeggen: Met bevalling twee, was ik toch meer aan het denken. Want je weet gewoon, wat er gaat komen. Dit had Wim in de gaten, en hij wist mij echt rustig te houden.

Wim vroeg mij:  

“Jans, wil je de baby er zelf uithalen?” 

Ik zei eerst:  

“Nee Wim, doe jij dat maar...” 

“Ach Jans, toe nou, het is zó bijzonder!” 

Ik zeg…   

"Oké." 

Al snel haalde ik Mark er rustig uit, en legde hem op mijn borst. Mark begon gelijk te huilen, dus dat was mooi. De bevalling is dan voorbij.



En nu dan maar hopen, dat alles nog héél is aan de onderkant.

Ik vroeg Wim: 

“Of ik was uitgescheurd?”

“Nee, het ziet er netjes uit Jans, op het eerste oog, ik ga zo even goed kijken voor je.” 

Dat is goed. Rob en ik keken even naar kleine Mark, hoe hij gewassen en gewogen werd. Mark kon al lekker blaffen, hoe klein die ook was. Maar ook huilen, kon hij als de beste. Hij kreeg gelijk een dikke tien van ons. Mark werd heel goed nagekeken en het ging mega goed met hem. Mijn man belde zijn Moeder op om dit mooie nieuws te vertellen. Opa en Oma stonden dan al binnen tien minuten voor de deur. Oma kwam gelijk even de slaapkamer binnen om een kijkje te nemen bij onze Mark. Dit was rond vijf uur. Ook onze dochter Wendy was wakker geworden. Oma haalde haar uit bed. Ik kreeg een dikke kus van dochterlief. Ze keek haar oogjes uit. Ik zeg: 

“Dat is nou je broertje Mark.” 

Ze aaide wat over het hoofdje van Mark. Ze vond het allemaal erg spannend, en ze moest ook zeker even wennen. “Nou, ik ook…”

Maar toen?
Ik voelde me zó goed, na de bevalling. Dat was écht niet te geloven. Ik wilde mij douchen en aankleden en dan luiers gaan halen bij de C. 1000. Want de luiers die ik thuis had liggen, waren tien maten te groot voor onze Mark. Hij was ook zo klein. Ik lag nog steeds op bed te wachten op de placenta. De placenta had er geen zin in om eruit te komen. Na een prikje en wat hulp wilde de placenta er écht niet uit. De tranen gingen lopen. Krijg de . P . Dat dacht ik echt… Oh godverdomme wat nu?  Verloskundige Wim legde uit wat er nu allemaal ging gebeuren. Ik moest naar het ziekenhuis. Al heel snel stond de ambulance voor de deur. Mijn man reed achter mij aan. Op de rit naar het ziekenhuis voelde ik me steeds minder worden. Ik moest wakker blijven. Maar dat was best moeilijk. Ik verloor bloed. ( VEEL BLOED… ) Ik hoorde dingen steeds verder weg. Ik had gevraagd aan Wim of hij tot de O.K afdeling bij mij wilde blijven, ( dit omdat hij zo rustig was, en omdat ik hem gewoon vertrouwde.) 

“Dat is goed Jans, ik blijf tot de O.K bij je.” 

Wim reed mee naar de O.K, zoals we dat af hadden gesproken. Mijn man gaf ik een kus, tot zover dat nog lukte. Wim de verloskundige heeft het infuus er heel zachtjes in gezet. Dit was bij de O.K. Ik heb er echt niks van gevoeld. Wim wenste mij sterkte, en stond naast mij. Daarna vertelde de O.K-medewerker, dat ik even aan iets leuks moest denken. Ik dacht nog… Aan iets leuks denken? Voordat ik dat tegen mijzelf had herhaald, was ik al weg.


Wat een ellende, ik voelde me zo goed.
Na de operatie was niets meer hetzelfde. Ik had veel bloed verloren, en had erg veel pijn en ik voelde me héél, héél, héél zwak. Ik kreeg zelfs nog een bloedtransfusie? Dus dan weet je het wel. Nou ik kan je vertellen:

“Ik had ze hard nodig, die zakken.”

Mijn lieve hemel, ze waren oprecht, zo leeg. Echt bizar, zo veel trek had ik in die bloedzakken. Je kan het geloven of niet. Maar ik voelde mij echt met ieder druppeltje die ik toegediend kreeg, steeds iets beter worden, heel raar was dat, maar natuurlijk wel super fijn. Schoonouders hebben Mark in de middag gebracht. Ik had heel veel aan mijn hoofd, want zal ik de 22 december wel thuis zijn? En kunnen we de eerste verjaardag vieren van onze Wendy? Nu maar hopen dat ik de volgende dag naar huis mag. Wel ik mocht naar huis. Ik was blij. Maar O, wat viel het me zwaar. Ik was zó duizelig, en voelde mij heel zwak. Veel fruit, groente, bloedworst en karnemelk eten en drinken, dan komt het vast snel goed. En natuurlijk veel rusten. Gelukkig hadden we veel hulptroepen. Dus kon ik goed rusten.
De verjaardag van onze Mien, hebben we gewoon gevierd. Ik ben er heel even bij geweest. Maar al heel snel voelde ik me niet goed. Ik zat er zó doorheen. Ik was écht heel verdrietig. Arme Jansie toch!  Mijn eigen Moeder heeft mij rustig weten te krijgen in mijn slaapkamer. Heb er dus maar weinig van meegekregen. Wendy had het naar haar zin, en was goed verwend door iedereen.


Deze kan ik goed gebruiken.





Tijd voor een middagje kinderboerderij. Ik voelde me goed, dus wij dachten van HUP…, even lekker naar buiten. Het was een prachtige winterdag, dus wat houdt ons dan tegen? We liepen richting het:  "Stadsboerderij Het Buitenbeest" in Zoetermeer. Wendy zat in de buggy en Mark zat in de andere wagen. Aangekomen kreeg Wendy geen genoeg van al die grote konijnen. Mark was nog wat klein, en lag zo nu en dan, nog even lekker te knorren. Kleine luilak was het ook. Toen we klaar waren bij de kinderboerderij kregen we trek in koffie dus liepen we vanuit de kinderboerderij door naar Opa en Oma. We drukten op de bel. Wim deed de poortdeur open. 

“Een hele goedemiddag, wij komen gezellig een bakkie doen.” 

“Oh wat Gezellig, kom erin!” 

De kinderen waren blij dat ze Opa en Oma weer even zagen. Maar bij binnenkomst viel ons iets op.
Er stonden twee duo-kinderwagens in de tuin.
Ik vroeg Moedertje: 

“Hoe kom je daar nou weer aan?” 

Nou zegt ze: 

“Die hebben we gevonden Jans, bij het grofvuil.” 

Ik zeg…

“Zó… Dat vind ik nou nooit.” 

Ik zeg tegen schoonmoeder: 

“Die duo-kinderwagens zijn superhandig.” 

Schoonmoeder ging er niet echt op in. Want iets weggeven, dat gebeurde gewoon niet vaak. Ze dachten dan meer aan Marktplaats. Bij hen was het: Als je iets wilt hebben, dan moet je er om vragen. Dat deed ik dan ook maar, want die duo-wagen was gewoon superhandig en ik kon hem goed gebruiken met onze twee kleine kinderen. Ik had natuurlijk gehoopt dat ze er zelf eentje aanbood: 

“Van joh Jans,  iets voor jou zo’n wagen?” 

Maar nee, dat gebeurde niet.
Ik zeg zelf iets later van: 

“Moedertje, kan je een duo-wagentje missen?" 

Met andere woorden. “Mag ik er een hebben?”
Ik kreeg geen antwoord van schoonmoeder. Maar Oop, zei gelijk: 

“Tuurlijk is goed Jans, neem er maar 1 mee.” 

Ik zag schoonmoeder gelijk boos kijken, ze was het er blijkbaar niet mee eens. Ojee die heeft vast op zijn kontje gehad, die Wim. Ik hoop voor hem, dat hij daarna nog kon zitten. Maar met een beetje geluk, is dat vast goed gekomen. Maar schoonmoeder kon niet echt meer terug, en zegt tegen mij: 

“Voorruit dan maar Jans.” 

Ze hadden er twee gevonden. Nummer eén was het oude model. En nummer twee, dat had wat meer luxe. Deze gulle schoonmoeder zegt van: 

“Dan neem je wagen één maar mee.” 

Nou zeg ik: 

“Heel hartelijk bedankt.” 

Houdt het dan nooit op?
Ik was dan eindelijk een beetje aan het opknappen. Oh wat was dat fijn, dacht ik nog. Alleen bleef ik wel last van mijn buik houden, het voelde maar raar, kan het ook niet echt uitleggen. Maar goed. Ik zeg tegen Rob.

“Ik ga even douchen, en dan ga ik toch maar even liggen.”

Ik zette de kraan ondertussen aan, en ik kleedde mij rustig uit. Ik ging er heerlijk onder staan. Ik dacht nog wat lekker.
Maar toen keek ik even naar beneden, ik zag geen helder water maar bloed. Weer heel veel bloed.
Dit beeld vergeet ik nooit meer. Ik riep mijn man, en die belde gelijk de verloskundige. Verloskundige Jolanda had dienst en nam de telefoon op. Rob legde uit wat er gaande was. Nou zegt Jolanda:

“Ik ben er met vijf minuten.”

Ze was er reuze snel.  Maar ze vertrouwde het niet, en belde met spoed een ambulance en die was er erg snel. Aangekomen in het ziekenhuis maakte ze een echo en daar zagen ze dus nog een stuk placenta zitten, dus HUP…, weer naar de O.K. Wat een ellende allemaal. Na de operatie weer terug op zaal. Ik had weer veel bloed verloren. Maar gelukkig niet zoveel als de eerste keer. Ik moest wel weer een nachtje blijven. Na een rustige nacht, mocht ik dan eindelijk weer naar huis. Oh, wat was ik blij om de kinderen weer in mijn armen te kunnen en mogen sluiten. Maar natuurlijk ook mijn lieve man. Hij heeft mij heel goed bijgestaan. Kan toch wel zeggen in deze klote tijd. De angst dat ik weer zal gaan bloeden was groot. Ik durfde gewoon niet meer alleen te douchen. Na een tijdje kon ik het eindelijk los laten, en ging het elke dag weer beter. Ondertussen liep mijn verlof richting het einde dus is het weer tijd om wat centjes te gaan verdienen.


Werk zoekende.
Mijn man en ik zijn weer helemaal bij gekomen van alles wat we hadden meegemaakt. Het was nogal wat. Twee kinderen in een jaar. En daarbij nog wat operaties. Het was gewoon even geen feestje hier bij ons thuis. Ik moet ook eerlijk zeggen:

“Ik was er echt even klaar mee.”

Maar nu gaat het gelukkig weer helemaal goed. Ik was ondertussen druk op zoek naar een leuke nieuwe baan. Ik wilde dolgraag werken, alleen mijn rug liet het niet altijd toe. Schoonmoeder zei op een gegeven moment tegen mij: 

“Joh Jans, je móét een advertentie zetten voor huishoudelijk werk in de krant.” 

Dat heb ik toen gedaan. De advertentie stond, nu kijken wat het oplevert. Nou, al snel liep het storm en had ik maandag, dinsdag drie klantjes. En woensdag had ik er dan nog twee. De wekker ging maandagochtend al heel vroeg. Om precies te zijn, kwart voor zes. En dan was het…

“Slaapkopjes wakker worden, even snel aankleden en wat eten en wat drinken en dan weg.” 

Half zeven stond ik bij Oma voor de deur om de kinderen te brengen. Opa sliep toen nog, want de kinderen mochten hem dan altijd wakker maken om acht uur. Dit vonden de kinderen altijd erg leuk. Ik was rond half vier in de middag klaar met werken en dan was het HUP…, snel de kinderen halen, boodschappen doen, en dan nog koken. Dus even zitten zat er niet in. ( Niet erg, ) maar het was wel eens vermoeiend. Zeker omdat ik zo verschrikkelijk last had van mijn rug.


Ze worden wat ouder.
Ondertussen zijn de kinderen alweer vijf en zes, en zitten ze op school. De kinderen eten tussen de middag in de dagen dat ik aan het werk was, bij Opa en Oma. Dit vonden de kinderen, hoe ouder ze werden, steeds minder leuk. Want er zit en zat altijd een MOET aan bij dram Oma. En dan was het: 

“Wendy en Mark, jullie eten straks gewoon jullie bord leeg.” 

Ik zeg altijd: "Vol is vol.” 

Oma dacht daar altijd anders over.

Oneerlijke gemene Oma.
Je zal toch denken, Opa en Oma die zullen niet gemeen zijn tegen hun eigen kleinkinderen. Dat mag je dan zeker wel verwachten toch? Oma’s staan erom bekend dat ze poeslief zijn tegen hun kleinkinderen en dat de kinderen flink in de watten worden gelegd. Maar dat geldt blijkbaar niet voor iedere Oma. Ik kreeg de schrik van mijn leven toen mijn dochter thuiskwam van school en mij vertelde: 

“Mama…  Oma had krentenbrood,” 

“O wat lekker schat.” 

Oma vroeg later aan Wendy: 

“Wil je ook een plakje krentenbrood met spijs?” 

“Ja lekker Oma… Dat lust ik wel.

Oma begon met snijden aan het onbesneden krentenbrood.
Ze sneed de krentenbrood door de helft en ze gebruikte een kant. Daarna gaf ze eerst Opa twee heerlijke stukken van dat krentenbrood. Daarna bediende Oma zichzelf, met twee heerlijke grote plakken krentenbrood. En op het moment dat Wendy aan de beurt was, kreeg ze van haar Oma een plakje krentenbrood zonder spijs. Oma daarna:

Doe er anders wat boter op.

Terwijl Oma weet dat Wendy niet van boter houdt. Onze Wendy moest het ontgelden die middag, bij haar Opa en Oma. Ze durfde in die tijd nooit haar mondje open te doen tegen haar eigen Oma. Maar vertelde dit dus wel toen ze thuiskwam van school aan mij. Ik vond dit zo niet leuk om dit te horen, zeker niet omdat wij altijd maar zo goed zijn voor hen. Ik deed niet veel mijn mond open, in die tijd, dit omdat er anders weer, oorlog in de tent was. Soms kon het gewoon niet anders, dus dan maar even wat gezeik. Ik heb toen gierige Oma gebeld, om navraag te doen. Maar volgens haar was dit niet het geval en was er net een nieuw krentenbrood open gemaakt. En dat klopte ook… Maar Oma vergat te vertellen aan de telefoon… Dat er maar de helft van het krentenbrood was afgesneden die dag. En Wendy kreeg dus het kontje en daar mocht ze het mee doen.


Pannenkoeken.
Tja pannenkoeken bakken is leuk! Zeker als Oma ze klaarmaakt voor de kinderen. Dus Oma ging er fanatiek mee aan de slag. Oma zegt…

“Haal jij de kinderen maar even van school Wim, het is bijna twaalf uur.”  

“Oké, Els, ik ga gelijk …”

De Opa van Wendy en Mark stond op het schoolplein netjes te wachten tot het twaalf uur was. En daar waren de kinderen, en dan was het gelijk… 

“Ha Opa!” 

Nou zegt Opa: 

“Laten we een beetje opschieten, Oma is lekkere pannenkoeken aan het bakken voor jullie.” 

Dat vonden de kinderen super lief van Oma dus liepen ze een stapje harder. Nu dan maar hopen, dat er genoeg was voor iedereen. Maar dat is altijd even afwachten met Oma. Opa kwam thuis en hij moest gelijk even de tafel dekken. Dus HUP, HUP, en nog eens HUP… De kinderen waren aan het kijken hoe Oma de pannenkoeken aan het bakken was. De pannenkoeken waren klaar en werden op een groot bord naar de tafel gebracht waar ze dan lekker gingen eten. Toen iedereen aan de tafel zat zei Wendy: 

“Oma, wat zijn je pannenkoeken wit, bij Mama zijn ze wat bruiner.” 

Oma daarna: 

“Ja, als ze bruin zijn, dan zijn ze helemaal aangebrand.” 

Oma had haar dag blijkbaar niet, want daarna zei Oma ook nog van: 

“En als je het niet lekker vindt, dan eet je het maar lekker niet.” 

Dat zeg je toch niet tegen je kleinkind. Hier kwamen de kinderen dan weer mee thuis. Ik vond dit zo niet leuk, en daarbij merkte ik, dat de kinderen er steeds minder zin in begonnen te krijgen om nog een broodje of pannenkoek mee te eten in de middag bij hun liefhebbende Opa en Oma.

 

Tosti bakker Oma.
Oma had tosti’s gemaakt met kruidenboter. Lekker dachten onze kinderen. Want ze hadden die kruidenboter nog niet gezien. Eerste hapje, was al prijs. Onze kleine Wendy gaf aan dat ze de volgende keer een tosti zonder kruidenboter wilde, en ook Mark gaf dit aan: 

“Dat is goed, Wendy en Mark, doen we de volgende keer weer alleen met kaas.” 

Die week daarna aten de kinderen in de middag weer bij Tosti Bakker Oma. En toen kregen de kinderen dus weer een tosti met kruidenboter. Wendy vertelde weer tegen dove Oma van: 

“We zouden toch een tosti met kaas van je krijgen?”

Oma zegt: 

“Ja dat klopt, maar deze tosti’s die komen uit de vriezer en die moeten eerst even opgemaakt worden.” 

Maar ze kwamen niet uit de vriezer, vertelde Wendy later. Want ze heeft de kruidenboter zien staan op het aanrecht. Dus dit was weer een dikke vette leugen tegen haar kleinkind. Want er was tenslotte een tosti beloofd met kaas. Ik kreeg er de rambam van. Van dat gezeik, elke keer was er wel wat. Het was gewoon een klein krengetje naar onze kinderen toe, en dat vind ik gewoon niet nodig.  “Klaar…”


Rustiger aan doen.
De werkzaamheden stonden op een heel laag pitje, die rugpijn wilde maar niet weg. Ik heb tegen schoonouders gezegd.

Bedankt voor het oppassen tussen de middag, maar vanaf nu doe ik het zelf.

De kinderen kregen op een gegeven moment continurooster op school, dit hadden ze twee jaar eerder moeten bedenken. Ik ben toch maar naar de dokter gegaan en uitgelegd dat ik zo veel pijn had in mijn rug.

Nou zegt de dokter: 

“Je moet toch maar naar Fysio.” 

Maar na een langere tijd was ik er wel klaar mee en ging ik weer terug naar de dokter. Ik werd dan nu eindelijk doorgestuurd naar het Ziekenhuis waar ik al snel onder de MRI-scan lag. Hier zagen ze dan eindelijk, dat mijn rugwervel was versleten. Nu al dacht ik. De operatie stond gepland. De dag was dan aangebroken, ik had slecht geslapen. Rob en ik waren mooi op tijd in het Ziekenhuis. Ik was om acht uur in de ochtend al aan de beurt. Bij de O-K werkte ook alles goed mee, dus nu was het tijd om even een slaapje te doen. Toch in mijn achterhoofd speelde er even iets van: 

“Stel dat je niet meer wakker wordt?” 

Die vent zag mijn angst, en die vertelde mij: 

“Ga maar lekker slapen, ik waak over je.” 

“Oké.” 

Ik sliep al snel als een roosje. De operatie ging super, zo vertelde de dokter. Na een uur of vier te hebben gelegen in mijn bed. Moest ik mijn bed uitkomen om even te gaan wandelen. Maar oei, hoe ga ik dat doen? Ze waren via mijn buik naar binnen gegaan. Dus er zat een flinke ”JAAP,” Of ik bedoel een (“snee”) in mijn buik. Dit trok een beetje als ik opstond. Ik moest gewoon opnieuw leren, om uit bed, en om in bed te stappen. Dit was best lastig. Maar na tien keer oefenen ging dit goed. Later de dag kwam ook de fysio nog even langs, want ik moest even wat trappen gaan lopen. Nu al dacht ik nog? Het trappen lopen ging goed.

De dokter: 

“Doe je wel rustig aan Jans.” 

“Tuurlijk doktertje!” 

De dokter had goed nieuws de volgende ochtend. Ik mocht lekker naar huis. Ik was al lang blij. De pijn in mijn rug was weg na twintig jaar. Dit was echt een héél groot wonder! Maar die snee in mijn pens. Oh wat deed die toch zeer. Maar de rugpijn kwam dan toch weer terug. Ik had er zoveel meer van verwacht. Zeker omdat het in begin zo goed ging. Ik luister nu maar gewoon goed naar mijn lichaam. En dat vind ik zeker niet altijd leuk, want ik geef niet graag dingen uit handen. Maar ja. Daar komt die dan weer: ”Wat moet, dat moet.”

 

Party-time op de camping.





Tijd om te genieten op de camping in Waddinxveen, later in de tijd. Schoonouders stonden nog steeds met veel plezier op de camping. Wij genoten er ook van. Gewoon lekker chillen, in de tuin van schoonouders. Die prachtige grote tuin die schoonouders hadden op de camping was zo groot, daar kon je dus ook wel een verjaardagsfeestje geven. Of dit net zo'n leuk feest wordt als 10 jaar geleden op de camping toen Rob 25 werd? We gaan het allemaal meemaken. Ik vind het altijd leuk om een feestje te organiseren. Laat dat maar aan mij over, dat kan ik als de beste. Ik had allemaal mooie BBQ uitnodigingen gemaakt. Ter ere van Rob zijn 35ste verjaardag. Veel familie en vrienden kwamen gezellig op het grote feest af. Alles was in huis. Of ik bedoel op de camping van schoonouders. Ik had erg goed mijn best gedaan, al zeg ik het zelf. Had allemaal verse boodschapjes gehaald. Zoals vers vlees, stokbrood, bier, wijn, frisdrank, en ga zo maar door. Schoonmoeder had nog kipfilet in de vriezer en salades in de koelkast dus dat hoefde ik niet te halen. Zo vertelde mijn schoonmoeder. Maar later dacht ik toch nog even over die kip, en die salades terug. Deze stonden al een tijdje in de koelkast en vriezer. Het feest was begonnen. John en Wim stonden bij de barbecue. Maar goed, in het begin was alles nog prima, we genoten volop van de barbecue, alleen het vlees ging meer de kant van zijn familie op, dan die van mij. Al heel snel was het dan van: “Dat duurt lang met het vlees.” Dit was dan het eerste stukje van dit feestje. Het volgende ging over een jas die onder de Pindasaus zat. Die jas was van onze zwager. Hij maakte ervan dat Diny die pindasaus over zijn jas had gemorst. De pindasaus was al wat ingetrokken in die jas. En daarbij, als Diny dit gedaan had, zou ze dit gelijk hebben doorgegeven aan onze zwager, of aan ons. Al heel snel liep het een beetje leeg. Mijn ouders gingen tegelijkertijd weg met Aad en Diny. Ze waren er wel klaar mee. Dat kon ik wel begrijpen, want ik vond het ook niet leuk. Het werd mij erg lastig gemaakt die dag, en daarbij vond ik het natuurlijk heel jammer, want ik deed zo mijn best, om het zo goed mogelijk te doen voor mijn man zijn verjaardag.


Het laatste stukje van de avond.
De meeste mensen waren naar huis, het feest was voorbij. Nou nee hoor... Het was nog langer niet voorbij. Er stond nog een ander feestje op mij te wachten. We zaten nog even binnen, in het blokhut-huisje van schoonouders. We hadden alles redelijk opgeruimd dus morgen de rest. We waren met een klein groepje over. En dat waren dan mijn schoonouders. Mijn nichtje Suusje en haar vriend Michel. En ook John en Wil. Deze gezellige, maar vooral lieve mensen stonden ook op de camping. Ze waren de buurtjes van schoonouders. Als dat maar goed blijft gaan? Hoor ik jullie denken. Wel ik, kan je vertellen. Dit liep natuurlijk jaren later ook in de soep. Maar goed, we gaan nog even terug naar het feest. Kan ik het nou nooit eens goed doen? Wij bleven slapen die nacht bij schoonouders op de camping. Dit was wel zo makkelijk, zo konden we dan alle twee een wijntje en een biertje drinken. En de relatie met zijn ouders was bijzonder goed. Alles was koek en ei. Het kon gewoon ECHT niet beter. De kinderen sliepen al. We raakte binnen in gesprek, over hoe deze dag was gegaan, schoonmoeder vertelde mij:  

“Je doet alles, niet goed Jans.”

Daarna kwam mijn schoonvader er nog achteraan.
En die vertelde mij…

“En je bent al zeker niet goed, voor Rob, en de kinderen.”

Ik kreeg van alles over mij heen, dit was écht niet te geloven. Ik werd hier héél verdrietig van, maar tegelijkertijd ook heel boos. Want ik had immers zo mijn best gedaan, en wat kreeg ik er voor terug. “Stank voor dank.” Het is ook elke keer hetzelfde liedje. Ik had mijn zegje gedaan tegen schoonouders en liep daarna verdrietig en boos naar buiten, en gooide de deur hard dicht. Schoonvader riep nog, of néé, hij gilde meer van… 

“Doe eens normaal met de deur, joh.” 

Ik zei:  

“Nee, doe zelf maar een keer normaal.” 

Michel liep mij meteen achterna, want hij zag dat dit zó onterecht was. Ook John de man van Wil, liep naar buiten om mij te troosten. John vertelde mij: 

“Jans, je doet alles super goed." En ook ben ik super trots op je, met wat je allemaal doet. "En laat je schoonouders maar lullen.”

Dus dan weet je het wel… Zo stond ik dus in de avond met twee mannen die mij aan het troosten waren. Ik hoor jullie dan denken. Waar is jouw eigen vent? Hij zat binnen in het blokhut-huisje bij zijn ouders. Ze zaten vast in een vergadering. Rob kwam ook niet naar buiten, en bleef braaf binnen. Leuk vond ik dit zeker niet, want IK vind mijn man had hier moeten staan, en niet John en Michel. Onze vrienden gingen op een gegeven moment naar huis en ook de buurtjes van schoonouders gingen naar hun eigen plekje terug. Dit vond ik niet fijn, want nu was ik weer met hen alleen. We hebben onze tanden gepoetst en zijn ook gaan slapen. Ik kon niet slapen, want ik voelde mij behoorlijk in de steek gelaten door mijn eigen vent. Ik had het gevoel of ik moest spugen, dus heb ik maar een pan uit de kast gepakt en naast m’n slaapbank gezet. Indien ik hem nodig zal hebben, stond die pan vast klaar. De nacht leek wel een eeuwigheid te duren. Maar het was dan toch weer een nieuwe ochtend. Het was niet echt gezellig. Ik kwam Wil nog even tegen op het pad, en die vertelde mij: 

“Ik ben vannacht zo ziek geweest Jans, ik heb de kip er letterlijk uitgespuugd .”

Die kutkip ook… Die lag al een maand in de vriezer bij schoonmoeder op de camping. En met het stroom op de camping, dat viel nog weleens uit, dus dan weet je het wel. In de loop van de ochtend zijn we naar huis gegaan. Ik was boos op mijn schoonouders want, een sorry, kon er niet vanaf in de vroege ochtend. Ook was ik nog boos op mijn man, dus de hele rit naar huis was het stil in de auto. Want dit wilde ik onder vier ogen bespreken, en niet onder acht ogen en oren. Bij thuiskomst heb ik hem gezegd.

“Doe verdomme mijn best voor jou hoor meneer, echt alleen voor jou.” 

Ik voelde mij echt zo alleen gelaten, en daarbij zeg ik hem:

“Mijn eigen vent hoort gewoon honderd procent achter mij te staan, en geen nul procent.” 

Hij gaf inderdaad toe, dat hij verkeerd had gehandeld. En dat hij de volgende keer beter zijn best zal gaan doen. Mijn man en ik hebben het heel goed uitgepraat, maar ik heb er wel bij gezegd. Ik hou veel van je, maar als dit zo blijft, dan vallen we toch echt uit elkaar en dan hebben je ouders nog hun zin, en hebben ze dus gewonnen. Na dit akkefietje hebben we weer even afstand genomen van zijn ouders.


Mooie Renault Laguna kopen.
Op een zondagmiddag in 2008 kwamen schoonouders een bakkie doen. Het was best nog even gezellig en ook de kinderen hadden het naar hun zin en waren blij, dat Opa en Oma er even waren. Het contact was redelijk te noemen, er waren geen problemen. We hadden het over van alles en nog wat. Rob zegt:

Ik zit te denken om een grotere gezinsauto te kopen, dit omdat onze Volkswagen Corrado gewoon te klein wordt.

Mijn man spaarde vroeger altijd goed. Die spaarrekening beheerde zijn Moeder en alles lag dus veilig verstopt bij zijn ouders thuis. Schoonmoeder vertelde op die zondagmiddag aan Rob:

“Van joh schat, zou ik je niet een beetje kunnen helpen?” 

“Hoe dan Mam.?” 

Nou zegt zijn Moeder:

“We hebben nog een spaarvarken van jou thuis liggen.” 

“Dat is waar ook.”

Zijn Moeder vroeg hem daarna van: 

“Wil je daar niet een grotere gezinsauto van kopen?” 

“Ja, dat is een goed idee.”

Het aanbod klonk goed in Rob zijn oren en laat ik mijn eigen oortjes niet vergeten. Het is dan maar goed dat 'hamster schoonmama,' dit spaarpotje van Rob goed bewaakt heeft. Want anders konden we geen grotere auto kopen. We keken wat op het internet en we kwamen op Marktplaats uit, daar staan, elk jaar miljoenen auto’s op. Na lang zoeken had Rob wat gevonden. Rob is met zijn Vader op pad gegaan. De eerste auto was een rode Citroën Picasso. Ze hebben er samen een rondje in gereden, maar Rob vond het niks. De tweede auto was een bordeauxrode Renault Laguna. Ook met deze auto gingen ze een stukje rijden. Rob had zijn keuze gemaakt. Hij heeft gekozen voor de bordeauxrode Renault Laguna uit bouwjaar 2001. Deze auto had veel luxe, en daar houdt mijn mannetje wel van. Rob was blij en trots op zijn eerste echte wat duurdere auto. De auto was echt prachtig, maar na een paar honderd kilometer begon die vrouw, die in de auto gebouwd zat te praten. Ze vertelde dat er problemen waren. Wij dachten nog: “Oh nee hè…” Normaal deed ze alleen haar mond open, en dan was het van: “Vergeet je gordel niet?”  We hebben de auto laten uitlezen. De uitlees computer vertelde ons. Dat we een motorstoring hadden, en dat de brandstofpomp defect was . En ga zo maar door. Wij dachten echt van, we kunnen beter in die ouwe troep blijven rijden. We hebben de auto laten maken, en nu dan maar hopen dat alles heel blijft. De auto deed het voor nu even goed, dus laten we dan maar snel naar Frankrijk gaan. 

 

Vakantie in 2009.
Ik ga voor het eerst op vakantie met mijn schoonfamilie, dit alles was in mei 2009. Is dit nou wel zo’n goed plan? Ik heb dit ook zeker gedacht. Maar ik hoopte maar één ding. En dat was een betere band met mijn schoonouders. We boekte de reis op Vacansoleil. En al snel was het dan zo ver. De dag was aangebroken. We hadden om vier uur in de vroege ochtend afgesproken. Om drie uur in de nacht ging onze wekker. We hebben een uurtje de tijd om de laatste dingen te doen. We zaten aan een broodje en een bakkie, en ineens ging de bel. Wij woonden in een flat, dus beneden belde je aan. Het was half vier. Wie zal dat nou toch zijn? Schoonouders stonden al beneden. Ik neem op met:

“Goedemorgen…”

Schoonmoeder daarna:

“We zijn er..., komen jullie naar beneden?”

Een goedemorgen, kon er niet eens vanaf. Oop zat nog in de auto, braaf te wachten.
Nou zeg ik…

“Moedertje, wij zijn nog lang niet klaar.”

Oop parkeerde zijn auto en daarna kwamen ze samen naar boven. Ik vroeg nog aan schoonouders: 

“Willen jullie ook nog een lekker bakkie koffie?” 

“Nee hoor Jans, bedankt.”

Prima, dacht ik, dan niet. Dat opjagen gaat niet lukken. Ik had dit van tevoren besproken met Rob, dus het lukte niet, jammer voor hen. Doe toch gewoon eens rustig. Ondertussen was het bijna vier uur. Nog even snel de kopjes afgewassen, en de laatste spullen bij elkaar gepakt. En daar gingen we dan. De lift was er snel, dus dat was mooi. Eenmaal beneden… Hebben we eerst nog even onze ramen droog getrokken, we zijn er nu echt klaar voor. Daar gingen we dan. Onderweg keken we onze ogen uit. De kinderen vielen zo nu en dan nog weleens in slaap. Want Frankrijk ligt ook niet naast de deur.

Welkom in Frankrijk.




De vakantie kan beginnen. Aangekomen in Parc De La Grenouiller Frankrijk Loire Suèvres werden we netjes geholpen door de medewerkers van de camping. We kregen wat te drinken en wat uitleg, na het gesprek werden we naar onze plek verwezen. Wat een heerlijke caravan! En wat een gezellige mooie camping. We hebben onze spullen een beetje uitgepakt en onze bedden opgemaakt. Er waren maar twee slaapkamers in de stacaravan. Wij sliepen zeg maar in de woonkamer. Dit omdat we dit toen zelf hadden aangeboden met schoonouders. Het leek zeker achteraf niet de juiste keuze. Maar schoonmoeder had ons nog zo beloofd, dat ze er niet te vroeg uit zou komen. Dus zijn we daar vanuit gegaan. De eerste nacht was goed gegaan. De kinderen hadden heerlijk geslapen, en nee, ze waren niet uitgeslapen. Dat zijn ze nooit, dat hebben ze van mij overgenomen, denk ik. Ik ben ook gek op uitslapen. Het was acht uur mooie tijd, zeker met kleine kinderen. We hadden van te voren afgesproken met zijn ouders dat wij het ontbijt zouden maken en dat de kinderen dan Opa en Oma zouden wakker maken. Alles stond klaar om half negen. Ik zeg: 

“Liefjes, loop maar héél zachtjes naar Opa en Oma toe, en geef ze maar een hele dikke goedemorgen kus.” 

Ze liepen dan héél zachtjes naar binnen, en dan was het:

“Goedemorgen Opa en Oma.” 

Ze sprongen giechelend op bed en geven Opa en Oma een dikke kus. Opa sliep nog, daar keken de kinderen dan niet gek van op. Maar zelfs Oma lag nog te knorren, dat mag dan zeker wel in de krant. ( Dit moet je natuurlijk met een knipoog zien. ) Schoonmama was natuurlijk al lang wakker, maar ze speelde het spelletje vrolijk mee. Lief, en leuk moment was dat. Verder hebben we veel mooie kastelen gezien. En ook hebben we lekker kunnen zwemmen. Alleen het water was koud, dat was echt niet normaal. Maar er was er 1 die daar anders over dacht, en dat was inderdaad Oma. Oma had altijd last van dit of van dat, maar ze zwom het langst, als een visje in het koude water. Wat was het koud…

Doe toch niet zo moeilijk!
Problemen creëren kon schoonmoeder dus als de beste. Van schoonvader had je geen last, die hoorde je verder niet. In de middag deden we dan altijd wat boodschapjes. Dit deden we meestal bij de Aldi. Maar dit ging ook niet altijd op een leuke manier.

 

Zie het voorbeeld.
Schoonmoeder deed rustig een fles dure wijn in de wagen. En als ik vervolgens een lekker koekje in het wagentje legde dan was het van:

“Joh Jans, is dit wel echt nodig?”  

“Ja, dat is nodig,” 

Vertelde ik haar dan. Bij vakanties met kinderen horen nu eenmaal lekkere koekjes en snoepjes. Niks is leuker om de kinderen in de vakantie lekker te verwennen. Achteraf gezien, hadden we de boodschappen beter apart kunnen afrekenen. Dat had onnodige irritatie voorkomen.

 

Het blijft toch lastig voor schoonmama.
Klokkijken ging steeds slechter in de vakantie met mijn schoonmoeder. Het opstaan in de ochtend, dat ging ook helemaal nergens meer over. De eerste week ging het redelijk. Half negen prima, als je dan thee wilt zetten. Maar doe het dan héél zachtjes. Je merkte dat het steeds vroeger werd. Ze begon ons gewoon weer uit de dagen dat krengetje. En dan was het uit ons bed: 

“Hallo thee, mevrouwtje!" "Ben je koekoek of zo, wij slapen nog!” "Wij hebben ook vakantie hoor.” 

Schoonmoeder dacht daar weer anders over. En ze hield daarna ook geen ene meter rekening meer met ons.
Ruzie zoeken is voor mijn schoonmoeder dus geen probleem dat kan ze als de beste. Elke ochtend was deze thee mevrouwtje het spoor bijster. Want ze begon ineens om half vijf met water koken, tafeldekken en daarbij maakte ze ook nog eens een heleboel herrie. Dit ging ons echt te ver. En daarbij ze had het ons nog zo beloofd, dat ze er niet voor achten uit zal komen. Maar dit kwam ze dus niet na die liegen-beest. We waren de laatste week dus niet echt uitgeslapen, zelfs de kinderen werden wakker, van die herrie die ze maakte. We deden later in de vakantie toch meer dingen met zijn vieren dit omdat er gewoon teveel irritaties waren. En ook zijn we een paar dagen eerder naar huis gegaan. Dit omdat mijn Vader 65 werd, maar dat was het niet alleen, we waren er ook zeker klaar mee.

 

Trouwfeest schoonouders.
Het was zaterdagochtend, ik was die ochtend niet fit. Ik denk dat er een griepje aankomt. Dit was niet zo fijn, want ik had die zondag, ( morgen dus, ) een feestje en die wilde ik echt niet missen. Ik heb die midweek al moeten missen tien jaar geleden, toen ze vijfentwintig jaar getrouwd waren. Dus deze Party wil ik dan zeker niet missen. Vandaag is het dan zondag 31 augustus, de trouwdag van schoonouders. Het feest gaat nu echt beginnen. Het was geen midweek weg, nee, het is een dagje Avifauna te Alphen aan den Rijn geworden. Ze pakte het breed uit, want er zat ook nog een brunch buffet en een rondvaart bij. Het kon niet op. Maar arme ik, wat was ik ziek. Ik had 39 graden koorts. Maar hoe ziek ik ook was. Ik was er wel. Inderdaad, met een buik vol paracetamols, maar goed, ik was er. Achteraf gezien had mijn man met de kinderen moeten gaan. Ik kon echt niet meer. Wat was ik ziek. We besloten dan ook om naar huis te gaan. Dit was een uurtje of vier. Ik was echt kapot. Er was nog maar één ding, wat ik graag wilde en dat was naar bed. Schoonouders hebben dit altijd als een grote leugen gezien, van mij. Dit vond ik heel erg jammer, want een beterschapswens bij vertrek, kon er niet af.


Rust of toch niet?
We hadden eindelijk even geen last meer van die vrouw die in de auto was gebouwd. ‘hè hè,! Want die kon aardig kletsen. We waren blij met de rust. Misschien was het iets te rustig. Maar o'jee, een andere mevrouw begon wel te loeien. Wat zal er nou weer aan de hand zijn? Het was zijn Moeder met een geweldige mooie mededeling. Maar wat ze zei was een grote leugen. Schoonmoeder wilde het nog even over het geld hebben. In het begin was het nog van: 

“We hebben nog een spaarvarken voor je Rob.
Misschien kan je dat gebruiken voor een mooie gezinsauto.” 

Het verhaal kreeg een draai, want mijn schoonmoeder die wilde het er nog even over hebben. Rob zijn Moeder vertelde hem:

“Schat, dit geld heb je van ons geleend waar je de auto van gekocht hebt, en dat willen wij wel terug.

Geleend, dachten wij nog. 

Zo dat is en was lekker makkelijk. Het spaargeld was immers van mijn man. Onze andere auto reed nog prima. We hadden alleen een wens voor een grotere auto. We werden hier toch wel een beetje boos over. In die tijd deed ik al iets meer mijn mond open. Rob deed vroeger ook nooit echt zijn mond open, dus moest ik dat toen maar even doen. Ik was heel boos, en als je boos bent, zeg je weleens wat dingen, waar je later dus spijt van krijgt.

Ik zei tegen hen: 

“We betalen jullie volgende week wel terug, tot de laatste cent.” 

Ik had iets te snel gesproken in mijn boosheid. Want het ging hier niet over vijftig cent, néé het ging over veel meer. We hadden geen schulden maar dit was dan echt de eerste.

Ik zeg of ik bedoel wij zeggen:  

“Dank je wel, Papa en Mama!” 

Wij dachten echt: Dit kan je toch niet terugvragen. Het geld was van Rob. Ik ben toch blij, dat hamster schoonmama dit spaarvarken van haar zoon niet heeft op gehamsterd door de jaren heen. Want alles wat naar geld ruikt, stinkt niet voor mijn schoonmama. Hier kregen we natuurlijk een hoop ruzie en gezeik van. Het contact was toch wel even zeer slecht te noemen. Waren ze helemaal gek geworden. We hebben het er verder nooit meer over gehad. En we hebben het geld ook zeker niet terugbetaald. Het was een prachtige auto, alleen elke keer weer, was er wel wat met deze dikke vette miskoop. Om echt gestoord van te worden. Dus ik zeg. HUP..., weg met die klerenauto. De auto heeft Rob maar gesloopt en in onderdelen verkocht.


Sinterklaas tijd door de jaren heen.




Het is nu alweer december. Er komen weer gezellige en drukke tijden aan. Sinterklaas vierde we een aantal jaar met schoonouders. Dit deden we dan bij ons thuis. We gaven elkaar uit de naam van de goedheiligman, dan wat cadeautjes. Wie vindt pakjesavond nou niet leuk? Elk jaar weer keken de kinderen er naar uit. Zeker als de Sint dan even langs kwam. Dan zorgde ik dat Opa en Oma wat extra aandacht kregen van de Sint. Want daar houden ze wel van om in de spotlight te staan. En O, wat vond Opa het leuk om even op schoot te zitten bij de Sinterklaas. Sint en zijn Piet gingen na een minuut of twintig weer weg. En als ze dan weg gingen was het…    🎶Dag Sinterklaasje!🎶 Na zijn vertrek begonnen we met, de cadeautjes. We hebben allemaal erg genoten, en wat een hoop cadeaus. De zak zat altijd tot aan zijn nopjes vol. Ik zorgde dat iedereen goed verwend zal gaan worden. En ja, schoonpapa en schoonmama kwamen echt niks te kort. Na het uitpakken was het tijd om lekker te eten, en dan na het eten was het tijd voor een lekker bakkie, en ja, daar hoorde dan een heerlijke verse Sinterklaastaart bij. En nee, deze taart kwam zeker niet uit de vriezer maar bij: “Bakker Jongerius.”

 

Kerstdagen door de jaren heen.
De Eerste Kerstdag vierde ik bij Rob zijn ouders. Ik weet nog… In begin was het met zijn vijfjes, Later kreeg Jolanda een vriendje en zaten we de Eerste Kerstdag met zijn zessen bij hen aan de tafel. Oh, wat was ik blij, dat Vincent in de familie kwam. Ik voelde mij al nooit op mijn gemak en al zeker niet welkom. Maar toen hij binnenkwam, viel er wat van mij af. Ik was al niet goedgekeurd in deze familie. En dit was zeker niet leuk. Maar die vriend van schoonzus deed het ook niet veel beter in de ogen van schoonmama. En die kreeg dus ook een beurt. En nee, hij heeft ook geen goedkeuring gehad. Jammer want het had allemaal zo mooi kunnen zijn. Wij kregen als het ware de uitnodiging al in oktober en dan was het: 

“Komen jullie gezellig de Eerste Kerstdag bij ons eten.” 

Waar wij al snel… 

“JA” 

Op zeiden. Wij komen graag eten met de Kerst. Bij schoonouders was er altijd wel een driegangendiner. En natuurlijk niet te vergeten die mooie menukaarten die schoonmoeder dan altijd maakte. Die stonden altijd zo leuk op het bord. Ondanks haar klachten aan de hand of pols, vingers of weet ik veel waar. Overal had ze wel wat dus tja . Schoonmoeder klaagde de hele dag door, we kregen net nog geen klaagkaart op ons bord. Het waren natuurlijk altijd tien menukaarten, die ze maakte in begin. Later maar negen, dit omdat de man van schoonzus geen behoefte meer had aan deze familie. De kaarten zagen er elk jaar weer super mooi en netjes uit. Ze krijgt een dikke duim, en een dikke 10 voor haar vakwerk. Maar wat er zo dadelijk komt. Nou dat was zeker geen dikke duim en al zeker geen dikke 10 waard. Later de jaren was de band weer niet zó best, dus zagen we elkaar niet zo veel. Daarna werd het toch weer iets beter, want zo ging het gewoon. We hebben dit toen uit gepraat bij hen aan de eettafel. Of het nu echt uitgepraat was? Het was weer even goed, dus laten we dan maar hopen dat het zo blijft. We zagen elkaar weer wat vaker, en nog vaker tot weer bijna iedere week. Ik wil gewoon dat het leuk en gezellig is in de familie. Waarom vinden schoonouders dit toch altijd zo lastig en moeilijk? Ik heb mij er voor honderd procent voor ingezet. Maar goed, om dan toch nog even terug te komen over die mooie menukaarten en wat al zeker geen dikke 10 verdiende. Inmiddels is het bijna Kerst. Maar arme schoonmoedertje! De maanden, november en december was ze niet helemaal fit, zó vertelde ze dit zelf. Klaag, klaag, en nog eens Klaag. Ik vroeg al een paar keer aan mijn schoonouders: 

“Gaan jullie nog wat doen met de Kerst?”

“Nee Jans, wij doen dit jaar helemaal niks.” 

Wij zaten al volgeboekt voor de Eerste Kerstdag.Tweede Kerstdag hadden we niks, ik zeg wel niks. Maar ik heb het Tweede Kerstdag altijd super druk met het opruimen van de kerstboom en de klerenzooi. Schoonzus was de eerste dag ook al bezet over de tweede Kerstdag, hoorde je haar niet. Een paar dagen voor de Kerst gingen we onverwachts even op visite bij schoonouders. 

“Hoi, hoi, wij komen een bakkie doen.” 

“Schoonouders… 

Wat leuk, kom maar verder.” 

We namen plaats. Met Oop ging het goed. Dus dat was mooi. Maar ging het ook goed met schoonmoeder? Ik vroeg Moedertje hoe het ging. Ik had het beter niet kunnen vragen. Schoonmama luchten, haar hart. Ze vertelde dat het niet zo goed ging, en dat ze niet lekker was. Haar klaag momentje stond weer even op volle toeren. Ze kreeg weer even wat aandacht. Maar goed, we zaten op de bank en dronken onze koffie en we maakten een praatje. Ik stond even op, en maakte een rondje door de woonkamer, dit in verband met mijn rugklachten. Het viel me mee, dat ze niet achter mij aan liep. Want ze was iets vergeten op te ruimen. Ze had blijkbaar ons bezoekje niet verwacht. Ik loop richting de achterkamer, en je gaat het echt niet geloven. Zie ik daar toch iets moois op de kast staan. 

“Wat een prachtige mooie menukaarten.” 




Het waren er vijf om precies te zijn. Deze mooie menu Kerstkaarten waren gericht voor komend Kerst. Dit was dus al over een paar dagen. Die mooie menukaarten zagen er ook nog eens erg gezond uit. 

“Heerlijk zeg… Ik kreeg al trek, ja echt waar.” 

Ik dacht bij mezelf dat is een hoop werk voor iemand die net nog vertelde: 

( “Dat ze niet fit was, en zich niet goed voelde.” ) 

En daarbij vroeg ik ook nog geen twee minuten daarvoor: 

“Of ze nu nog plannen hadden met de Kerst?” 

Zo zie je toch maar weer. Het is gewoon een grote jokkebrok, die schoonmoeder. We waren er zo langzamerhand wel een beetje aan gewend, maar na het tafelgesprek dat we hadden, een maand of drie daarvoor, leek het echt weer de goede kant op te gaan. Ik zat nog eens even te kijken naar die mooie menukaarten en ik dacht toen echt wat is dit weer gemeen van zijn Moeder naar ons toe. Ik vroeg aan mijn schoonmoeder hoe het zat. Ik kreeg als antwoord: 

“Jans, is het zo erg, om menukaarten te maken voor ons zelf?” 

Wel, ik heb daarop gezegd. 

“Dit doe je niet voor je zelf.” 

De kaarten waren voor schoonouders, dat zijn er dus twee. En dan hebben we er nog drie over. Nou, deze waren dan voor Jolanda, Dyon en Zara. Haar man had geen interesse meer in deze familie. En hij had nog gelijk ook. Ik ben niet zo goed in rekenen. 😜  Maar dit lukte nog net. Ik kwam uit op 5 personen. Want ja, daar komt de som:  2+3= 5. Wij waren dus niet welkom op Tweede Kerstdag. Daar kwam het op neer. Nee, ze aten liever hier de boel leeg. En als je daar dan at, dan was het… ( Is dit alles? De opschep-juf, stond dan alweer klaar met de soeplepel om ons te bedienen. En als dit nu bijvoorbeeld een soepje was. Dan kan ik je vertellen:

“Dat de kip eruit gevlogen was.”

En anders lag de kip wel in haar kommetje. Bij ons was geen kip te vinden. Wij voelden ons weer heel erg bedonderd. We zijn ook zeker niet langer gebleven. We hadden gehoopt dat ze er nu wel wat van hadden geleerd, maar nee hoor. Bij thuiskomst belde ik mijn schoonzus op en vroeg haar nogmaals hoe het zat. Toen vertelde Jolanda.

“Ja klopt Jans, wij eten de tweede Kerstdag bij Pa en Ma.
Maar ik mocht het er niet over hebben.

Ik had haar uitgelegd hoe het er nu voor stond. Jammer, dat dit weer moest gebeuren.


Nog een feestje in Waddinxveen.
Schoonouders zijn inmiddels ook gestopt met de camping, ze waren er wel klaar mee, zo zeiden ze dat. Maar geloof mij, ze zijn weggegaan, omdat ze steeds vaker ruzie kregen met beide buurtjes. Tja, met wie krijgen ze geen ruzie? De buurtjes van schoonouders staan nog steeds op de camping en die genieten van de rust. Het is natuurlijk altijd leuk en gezellig om een feestje te vieren op de camping. Tenminste daar doe je dan altijd je uiterste best voor. Dit geldt dan niet voor iedereen, er zijn altijd mensen die het voor je verpesten. John vierde 17 juli zijn 69^e verjaardag. Onze Wendy had zin om bij haar Opa en Oma te slapen. Een weekje voor deze logeerpartij, hadden Oma en Wendy plannen gemaakt voor dat weekend. Oma vroeg wel aan Wendy:

“Neem je wel je fiets mee, dan kunnen we een stukje fietsen.” 

“Dat is goed Oma, ik zal mijn fiets mee nemen .” 

Maar Wendy had verder geen idee met wat Oma van plan was. Ik wist wel beter, dit omdat John jarig was dat weekend en dat vierde hij op de camping in Waddinxveen. Wendy was vrolijk en blij, dit omdat er zoveel leuke dingen in het verschiet stonden. Tja, dan wil ik ook wel bij me Omaatje blijven slapen. Inmiddels was het vrijdagmiddag en hebben we Wendy naar Opa en Oma gebracht. We hebben 1 bakkie gedaan, en daarna zijn wij weggegaan.
Nadat wij weg waren, vertelde Oma:

Wendy we gaan zo eerst even buiten, honden bordjes, en zakjes ophangen.

Wendy liep gezellig mee met haar Opa en Oma. Veel aandacht kreeg ze niet. Maar ze zouden tóch allemaal leuke dingen doen? ( Zakjes ophangen dus. ) Ze liepen langs het huis van Sjaan, en daar zat haar dochter Kim, in het heerlijke grote zwembad. Het was ook zo warm die dag. Kim zegt:

“Wendy, kom je ook in het water spelen.” 

“Ja leuk Kim, ik haal even mijn spullen, en dan kom ik eraan.” 

“Gezellig tot zo!”

Oma liep even met Wendy mee om haar spullen te halen. Onze Wendy heeft de hele middag dus bij Sjaan en Kim gezeten. En dat was me toch zo gezellig, dat ze ook nog een patatje heeft mee gegeten. Want tja, Opa en Oma aten Andijvie en daar had onze Wendy geen trek in. Als je kleindochter toch komt slapen, eet je deze troep toch niet? En daarbij het, was een super hete dag. Als het nou winterdag was, dan had ik het kunnen begrijpen. Maar het was 25 graden. “Nee joh, dan eet je lekker sla, met een patatje, en een lekker gebakken visje.” En dan noem ik maar even wat. Klinkt trouwens wel lekker. Maar je eet geen wintervoer. “JAK!” Het was zaterdag 17 juli John was jarig. Onze Wendy had heerlijk geslapen bij Opa en Oma. Ze was niet uitgeslapen, maar dat gaat ook echt niet lukken als je bij Oma slaapt. Na het ontbijt gingen ze eerst even naar de Primarkt. Oma zegt:

“Wendy, je bent er niet goed op gekleed vandaag voor ome John zijn verjaardag.”

“Te bizar allemaal.”
Ze kreeg dus een Roze zomersetje cadeau van haar Oma. Wendy kreeg ook nog te horen van haar Oma:

“Nou Wen, jou kleding is lelijk.”

Wat een kreng die Oma. Hoe krijg je een kind onzeker? Dit hoorde ik natuurlijk allemaal pas toen ze thuiskwam. Maar goed na het shoppen gingen ze naar huis, om even een broodje te eten. Daarna gingen ze dan richting de camping. En nee, ze gingen niet met de auto, maar toch op de fiets. Wendy kreeg een kussentje voor onder haar kont. Bij aankomst bij Tante Wil en ome John moest Wendy even bijkomen van de fietsrit. Omdat ze last had van een slaapkont, het gevoel was even weg. Dit kwam natuurlijk door die lange fietstocht. Bij aankomst feliciteerde Wendy netjes de jarige John, en zijn vrouw Wil. En natuurlijk de rest van de familie. De kleinkinderen van Wil en John, waren er ook en die zaten lekker in het zwembad. Onze dochter had haar zwemspullen niet mee. Anders had ze zeker ook even willen plonsen. Maar goed, wat een leuk weekend had moeten worden, zat onze dochter maar een beetje haar tijd uit te zitten op de stoel. Wendy vroeg aan Oma:

“Oma, wanneer gaan we naar huis, ik vind het niet zo leuk?” 

Onze schat kreeg als antwoord: 

“Nou Wendy, als je zo blijft zeuren, gaan we helemaal niet naar huis.” 

Leuk zo'n antwoord dat je dan krijgt van je Oma. Tante Wil zag dat Wendy zich een beetje verveelde en vroeg dus aan Haar:

“Wendy wil jij mij gezellig even helpen in de keuken?”

“Dat is goed Tante Wil.”

Ze liepen samen richting de keuken. Wendy had het nu wel naar haar zin, Wil vroeg aan Wendy: 

“Weet jij toevallig, of jullie mee eten vanavond?”

Nou zegt Wendy tegen tante Wil: 

“Oma, heeft voordat we weg gingen gezegd, dat we gewoon thuis zouden eten.”

Wil, vroeg iets later aan Els: 

“Eten jullie ook mee?”

Schoonmoeder zegt: 

“Ik weet het nog niet, of we blijven eten.” 

Schoonmoeder had haar hele plan al klaar die dag. Maar goed. Oma keek op de klok, en het was dan toch wel tijd om te vertrekken richting Zoetermeer. Oma en Wendy gingen nog even naar het toilet. Daarna zeiden ze iedereen even gedag. Wendy kreeg van Ome John nog een flesje drinken mee, lekker voor onderweg. Dit vond ze erg lief van Ome John. Opa en Oma en ook onze Wendy liepen richting het hek, want daar stonden de fietsen. Wil liep ook gezellig even mee, om hen uit te zwaaien. Wil vraagt aan Els: 

“Waarom eten jullie nou niet mee, we hebben echt genoeg.”

Nee Wil, we gaan gewoon naar huis.

Daarna ging schoonmama eventjes helemaal los tegen Wil.
En vertelde haar:

“Ja Wil, jullie eten ook nooit bij ons mee.

En verder kwam er nog een hoop bla, bla en nog eens bla uit”  
Wil zegt… 

“Ja, hallo Els, ik heb meer verjaardagen toevallig die dag, drie om precies te zijn." Je bent niet de enige die jarig is, en bij twee mensen tegelijk eten, wordt wat lastig, tja Els, soms moet je een keuze maken hè…

Ook Wim, haar broer, bemoeide zich ermee. Hier was Wendy dus ook nog bij. Wat een gezellig weekend, zó, bij je Opa en Oma… Niet dus. Op de terugweg naar huis wilde Oma het een beetje goed praten voor onze dochter. Beetje bespelen en bewerken, want zo noem ik het maar. Toen Wendy weer veilig thuis kwam van haar feestje bij haar Opa en Oma, was ik al geïnformeerd door Wil over dit akkefietje. De buren hebben echt weer mee kunnen genieten, want die gillende keukenmeid, die hoor je al van: “héél, héél, héél ver weg.” Ga je gezellig als kleinkind een lang weekend bij je Opa en Oma slapen, krijg je dit ook nog even als een cadeautje mee. Ik zal de volgende keer eerst even goed nadenken zo vertelden wij dit aan onze Wendy. Nou vertelde Wendy: 

“Ik ga nooit meer bij die Oma slapen, ik ga liever naar die andere Oma, want daar mag ik gewoon iets te drinken pakken uit de koelkast wanneer ik dorst zal hebben." Ik ben daar gewoon kind aan huis. "En dat is niet bij Oma Els, daar moet je alles vragen, en lig je al om half negen als het niet eerder is, in bed.”


Reiki.
Iedereen heeft een beetje rust en balans nodig. Zo besloten wij ( Els en ik ) in betere tijden om een Reiki Cursus te gaan doen. We stonden voor de poortdeur bij schoonouders, we belde aan. Ze waren thuis, ze zaten lekker in de tuin te genieten van het mooie weer. Mijn schoonmoeder en ik hadden het over spirituele dingen. En ook hadden we het over een Reiki Cursus. Ik zeg tegen schoonmoeder:

“Misschien wel leuk, om een Reiki Cursus samen te gaan doen?” 

Dat klonk als een gezellig schoonmoeder en schoondochter moment. En wie weet brengt het ons toch dichter bij elkaar? We besloten het samen te gaan doen, dit was een mooi moment. Schoonmoeder pakte gelijk de laptop en zette de laptop op de tafel, we zaten samen te zoeken op Google naar iemand die zo Reiki Cursus geeft. Al heel snel zien we op Google staan.

“Reiki geven aan mens en dier in Zoetermeer.” 




We gooide er een email uit, met wat vragen over de Reiki Cursus. En we wilden natuurlijk weten wat het zal gaan kosten. Al heel snel kregen we een berichtje terug. Onze vragen werden beantwoord. Ze vroeg 125.- euro per persoon voor Reiki Cursus 1. Ook legde ze een beetje uit, hoe die dag zal gaan lopen. Ook vertelde deze mevrouw dat ze nog ruimte had op: Zondag 18 juli 2010. Wij dachten nog. Dat is snel, dat is al over een week. Ze had geen wachtlijst, dit vonden wij natuurlijk super fijn. Al heel snel hadden we de Reiki certificaatnummer 1, 2, 3A en als laatste het 3B. Het Masterschap. We waren dolblij met onze verdiende certificaten. In het begin hadden schoonmoeder en ik afgesproken om samen te gaan werken met Reiki. En dat deden we zeker in het begin. We hebben ook nog wat folders gelopen, dit om meer succes te krijgen. Maar toch kwam ik hier later op terug. En dan hoor ik jullie denken. Waarom ben je er niet voor gegaan? Ik zag het niet zitten. Dit omdat ik bij schoonmoeder geen eigen mening kon hebben. Want dan was er weer ruzie. En als je samen bezig bent met het Reiki, dan moet dit zeker niet met spanningen zijn. Want dat is gewoon niet prettig, niet voor ons, maar al zeker niet voor de klant. Het was gewoon het beste om dan toch alleen verder te gaan. Ik wil gewoon mijn schoonmoeder normaal aan kunnen blijven kijken. Dat is iets wat ik zeker heel belangrijk vond.


Spirituele ontwikkeling gaat van start.
De spirituele ontwikkeling cursus ging beginnen bij schoonmoeder. Ik zeg: 

“Schoonmoedertje, kan ik ook mee doen, met de 10 daagse Cursus."?

“Ja tuurlijk Jans, leuk als je mee wilt doen met de 10 daagse Cursus.”

Misschien kan ik er nog wat van leren. Ik had er al héél véél zin in, totdat schoonmoeder mij vertelde…

“Jans, dit kost je wel € 10,- per keer.” 

Nou ik kan je vertellen… Toen ik dat hoorde, was ik er wel weer helemaal klaar mee. Ik zeg: 

“Hoe durf je geld te vragen aan je lieve schoondochter, die altijd zo goed en lief is voor jullie." Dat je geld vraagt aan je bezoekers, dat kan ik begrijpen. Maar aan je eigen lieve schoondochter de vrouw van je eigen zoon?” 

Ik kreeg hier verder geen antwoord meer op. Ze schaamde zich vast dood. Hoe durfde ze. Echt bizar toch!
Die portemonnee van schoonmoeder zat blijkbaar nog niet vol genoeg. En dat blijkt. Elk tientje dat ze extra kon verdienen, van haar eigen zoon en laat ik haar dochter niet vergeten, was gewoon een feit.


Alles voor het goede doel.
Zo ben je aan het bevallen van twee gezonde kinderen, en zo zijn ze dan alweer negen en acht jaar oud. De kinderen zie je écht veranderen, het kleuter zijn is er vanaf. Ze blijven niet klein, ( was dat maar zo... ) In begin speelden de kinderen nog met auto’s en poppen of met houten blokken. Tegenwoordig vinden ze dat Lego ook wel interessant. Wij kochten dan weleens wat Lego. Rob zegt tegen Mark:

Ik heb ook vroeger met Lego gespeeld, dit staat nu allemaal bij Oma. Als je iets ouder en groter bent, gaan we het voor je op halen.

Dat is goed, Papa!

Dit was toen op het Zalkerbos te Zoetermeer. Mark vroeg aan zijn Papa, even iets later in de tijd van: 

“Papa, kan je het Lego ophalen?” 

“Dat kan ik wel voor je doen, jongen." 

Hij belde gelijk zijn Moeder op, ze nam op: 

“Met Mama.” 

“Hoi met Rob, ik heb een vraag, ben je thuis? "Dan kom ik zo even mijn Lego ophalen?”

“Dat Lego Rob, is weg.”

“Weg…?”

Ik zat aan de tafel en ik dacht gelijk van:

“Is ze helemaal gek geworden?” 

Tja, ik noem het niet alleen gek, maar ik noem het gestoord. Zijn Moeder vertelde daarna nog...

“Ja Rob, ik heb het lego aan het goede doel gegeven.”

Wel lieve lezers, en luisteraars geloof, mij alsjeblieft. Niks, maar dan ook echt niks gaat ooit naar het goede doel. Het goede doel, dat zijn ze zelf. Dit is zo regelrecht op Marktplaats gezet en verkocht. Al zijn Lego van vroeger, was dus in één klap foetsie. Wat een ellende en een drama voor kleine Mark. Maar ook voor Rob. Niet te geloven toch. En hoe leggen we dit toch uit aan Mark. Hij zag het Lego al voor zich staan? We hebben het uitgelegd, zoals het was. Want eerlijkheid duurt bij ons wel het langst! En dat was bij schoonouders dus echt niet het geval. Rob zegt tegen Mark: 

“Nou schat… Oma heeft al het Lego van Papa verkocht.” 

Mark was zeer teleurgesteld in, gemene Oma.
We horen hem nog zeggen: 

“Dit kan ze toch niet maken?” 

Echt, hoe klein hij ook was… 

“Je ziet het schat.” 

“Dit hadden ze nooit mogen doen, je moet Opa en Oma toch kunnen vertrouwen.” 

Ik zeg:  

“Blijkbaar zijn deze schurken niet te vertrouwen.” 

Weet je wat dan nog het ergste is en was, dat Oma het zelfs gewoon beloofd had aan haar kleinzoon. En dan was het van: 

“Mark, als je straks wat groter bent, staat er hier héél veel Lego op je te wachten.” 

Hoe klein hij ook was, ik weet het nog goed. En nogmaals, ook al is en was hij toen nog klein ik zeg: 

“Als je iets belooft, moet je het gewoon doen.” 

En dan denken van: ( “Die Mark, zal het wel vergeten zijn.” )
Hij was het misschien vergeten, maar wij zeker niet. Ik ben nog steeds woedend. Houdt het dan nooit op, hoor ik jullie denken? Nou nee… Lego schoonmama en schoonpapa hadden nog niet genoeg centjes, dus weet je wat we doen Oop?

We verkopen ook gewoon het Lego van onze dochter Jolanda.

Zo gezegd, zo gedaan. Geloof mij, zó zal het gegaan zijn 100% zeker. Gemene Oma en laten we die meeloper Oop niet vergeten, hebben vast tegen elkaar gezegd:

“Zo, onze knip zit weer lekker vol.”

Ze waren op dat moment superrijk! En boekte vast gelijk een zonnige vakantie naar Marokko. En nee, eerlijk was het zeker niet, want het is gewoon pikken, niet alleen van eigen zoon maar laten we dochterlief niet vergeten.

 

Verjaardag van mijn schoonvader.
Tijd voor een feestje of toch niet? De relatie tussen zijn ouders was niet best. Maar er kwam een verjaardag aan. Schoonpapa werd 70. Ik zeg tegen mijn liefje:

“Wat wil je?”

“Voor mij hoeft het allemaal niet meer.”

Maar na een lang gesprek, hebben we toch besloten om te gaan. “Reden van ons bezoek…”
 
“Het is toch de Opa van onze kinderen die 70 werd.”
 
Zijn 70^e verjaardag vierde we weer in Avifauna. Volgens mij is het in die maand voor de helft van de prijs, want ik had het park nu wel gezien, maar goed. We liepen in het begin nog in een groepje. De kinderen renden later naar de speeltuin toe om even te spelen. Wij gingen achter de kinderen aan, want je moet er toch niet aan denken om ze kwijt te raken. Zelfs John liep met ons mee. We raakten in gesprek, dit ging over van alles en nog wat. Schoonouders en de rest van de club liepen een stukje achter ons. Dus de kinderen konden prima even rustig spelen. Wij vonden dit geen probleem. Later werd er gezegd door Oop:

“Spelen kan ook op het einde van de dag.” 

“Tja, dat kan, maar dan is het donker.” 

Dus liet ik ze gewoon lekker spelen. Dit vonden ze niet leuk. Later liepen we weer bij elkaar. We liepen door het park richting het restaurant waar we met zijn allen lekker gingen eten. We hadden reuze honger, dus dat kwam even goed uit. Rob en ik hadden van tevoren afgesproken met elkaar. Dat we na de lunch weg zouden gaan. De lunch was voorbij. Onze buikjes zaten weer lekker vol. Dus tijd om gedag te zeggen. Ik geef mijn schoonpapa en schoonmama een hand en drie kleine kusjes, we bedanken ze vriendelijk. Ook de rest van de familie zeiden we even gedag. Dit bezoek voelde nu echt of we er voor spek en bonen bij waren en zaten. Achteraf had ik grote spijt. Mijn man vond er ook geen reet aan. De kinderen vonden de speeltuin het allerleukste. Later kregen we nog te horen, of nee, dit stond in een brief die we binnen kregen …

( “Er zijn ook nog bloemenbonnen te koop.” ) 

Te bizar toch! Ik noem het gewoon héél erg hebberig. Het zijn gewoon twee grote bedelaars.

 

Mooie momenten voor de kinderen.
Het is vrijdag en ze hebben dan eindelijk vakantie. Ze liepen rennend naar buiten met hun rapport. Die zondagmiddag kwamen schoonouders een bakkie doen. Wendy zegt tegen haar Oma:

"Oma, ik heb mijn rapport.”  

“Leuk!”

“Zal ik hem even voor je pakken?” 

“Oh doe dat maar.”

Ook Mark ging op zoek naar zijn rapport. Opa en Oma hadden de rapporten gelezen, en ze vonden het prachtig. Gulle Oma pakte haar witte tas en haar portemonnee. Ze had maar één briefje van tien in haar knip zitten, dat was niet veel, de rest had ze vast al helemaal opgesnoept die… “Snoeperd!”
Ze vroeg… 

“Joh Jans, kan jij wisselen in muntgeld.”

Nou zeg ik… 

”Geen idee, ik ga even kijken voor je.” 

Ik liep met haar 10,- euro naar de keuken, en pakte daar mijn tas. Ik keek in mijn knip, en zag dat er aardig wat losse munten in zaten. Maar ik dacht van: 

“Ik ga het gewoon zó doen.” 

Ik had nog twee briefjes van vijf.
Ik zeg…

“Hier Moedertje alsjeblieft.”

Ik heb twee briefjes van vijf. "En heb geen muntgeld?” Oma had even een moment voor zichzelf nodig, om hier even over na te denken. Want vijf euro is best veel per persoon. Dat moment dat ze even moest denken, heeft schoonmoeder vast gedacht van: “Moet ik nou die vijf euro geven?" "Of moeten we de kinderen even laten wachten tot de volgende keer?” Oma koos eieren voor haar geld.

“Kijk eens kleinkinderen” “Vijf euro voor jullie mooie rapport.”

Dit ging dan niet helemaal spontaan, maar goed, ze kregen het wel. Dit keer was het even geen gierige maar een gulle Oma.


Wat vervelend allemaal.
Die arme schoonmoeder, die blijft ook maar met haar gezondheid tobben. Ze heeft ook echt haar ups en downs gekregen wat betreft haar klachten en haar gezondheid. Het ene moment gaat het goed. En het andere moment is het weer van: 

“Oh ik ben weer zo benauwd.” 

Maar ik ben eerlijk. Als je dan zo aan het klagen bent over dat je zo benauwd bent. Kijk dan zal ik zeggen: 

“Ik sla die gezellige weekendjes in Brabant over.” 

Want die mensen waren twee kettingrokers. Ze staken de ene na de andere op. En maar hoesten, en maar klagen. 

“Oh ik ben zo benauwd.” 

Wie houdt wie nou toch voor de gek? Schoonmoeder vertelde iets later weer tegen ons:

Ik moet weer geopereerd worden.  

“Alwéér?” 

“Ja.. alweer, de datum zal zijn, maandag 1 april.” 

“Oke Moedertje, ik schrijf het gelijk weer in de agenda.” 

Haar vele operaties die ze al heeft gehad. Zoals een operatie aan haar knie, hand, pols of aan haar buik, of weet ik veel waar nog meer. Ik denk dan weleens dat ze er een abonnement voor af heeft gesloten. We houden het allemaal gewoon niet meer bij. Die arme schoonmoeder heeft het gewoon niet getroffen met haar lijfje. Als alles dan achter de rug was, dan  belde Oop altijd even op, en vertelde dan: 

“Alles gaat goed met Moeders.”
“Ze ligt weer lekker in haar mandje.” 

Omdat ze graag aandacht wilde, deden we altijd een bezoekje in de middag of avond. Of dit nu in het Ziekenhuis was of thuis. We waren er. De kinderen namen altijd een mooie tekening mee, en ik kocht dan geen simpel bloemetje. Nee… Ik gaf dan een bloemetje met een betekenis. Ik zeg altijd: 

“Bloemen fleuren je op en hebben zeker altijd een betekenis.”

De eerste was dan een Alstroemeria’s de betekenis van deze bloem is:

“Toewijding en vriendschap.”

De tweede bloem was dan een mooie Lelie en deze bloem betekent:

“Geluk. ‘Je bent lief.”

En dan de derde bloem de witte roos,
Deze maakte, deze mooie bos, helemaal compleet.
Deze bloem betekende:

“Vertrouw me.’ Onschuldige liefde, geestelijke puurheid.”

Ik denk dat ze die boodschap nooit uit de bloemen heeft kunnen halen.


Uitjes met schoonmoeder/ schoonouders.
Schoonmoeder was niet altijd ziek. Dit gaf mij dan de gelegenheid om dan weer eens wat leuks te gaan verzinnen. Schoonmoeder had het niet beter kunnen treffen met zo’n lieve schoondochter. Schoonmoeder heeft het beter gehad, dan mijn eigen Moeder. Want zo was het gewoon. Gezellige uitjes waar ik mijn schoonmoeder mee naar toe nam. En ja, haar portemonnee bleef dan zeker thuis. Zo zijn we een dagje naar de Kerstmarkt in Duitsland geweest. Maar ook zijn we naar Dirk Ogilvie geweest, en zo was er vast meer. Maar met zijn zessen waren we ook vaak op pad. Deze uitjes gingen dan naar de Efteling of naar Attractiepark Drouwenerzand. En laat ik Blijdorp de dierentuin niet vergeten. Maar ook als we eens een weekendje weg gingen. Dan was het altijd... Gaan jullie ook een weekendje mee? En dit waren dan best wel gezellige weekendjes, maar er gebeurde toch altijd wel wat. En dat was dan toch een beetje jammer. Zo zijn we weleens naar: Vakantiepark Hambachtal in Duitsland geweest. Maar ook zijn we naar het Ferienpark Grafschaft in Uelsen geweest, dit was in 2011.

 

Ojee!
Uelsen, wat een geweldig, leuk park was dat. Dit vakantiepark had een "Koffiehuis" en die moeten we dan maar even niet vergeten in het verhaal. Het huisje was netjes. Jammer dat de TV kapot ging, in de loop van de avond. Na het eten gingen we meestal even wandelen. En dit deden we altijd met zijn zessen. Maar Rob en Oop bleven dit keer thuis. Dit omdat er iemand langs zou komen om naar de TV te kijken.

“Wij gaan nu even op pad, tot straks.”  

Nou daar gingen we dan, ik kan toch wel zeggen: 

“Dat we echt even op pad waren.” 

Het voelde goed tussen mijn schoonmoeder en mij dus dat was mooi, er waren geen spanningen, om het zo maar te zeggen. We waren al een stukje onderweg. We liepen van hier naar daar. Ook wel een sluiproute genoemd door ons. Maar omdat we zó aan het sluipen waren, wisten we op een gegeven moment de weg echt niet meer terug. Waar was nou toch het "Koffiehuis?" We vroegen het voor de gein aan de kinderen: 

“Weten jullie de weg nog terug?” 

Mark zegt…

“Nee… Wij weten het niet.” 

En logisch natuurlijk. Weten zij veel. Wij wisten het ook even niet meer. Ojee, wat moeten we nu? We liepen iets verder door, en daar kwamen we bij een paardenmanege aan. Er waren een paar meiden bezig in die stal. We vroegen aan die meiden in ons beste Duits van: 

“Wij zijn op zoek, (   Ja daar komt die dan…  )  

Naar het "Koffiehuis."  

Die mevrouw: 

“Oh het "Koffiehuis" 

Wij… 

“Ja, ja!” 

Deze aardige jonge dame legde ons uit hoe we moesten lopen. We waren dan weer op pad, het was best nog wel een lange wandeling. Die arme voetjes, toen al van die lieve kleine kinderen. De terugweg liepen we niet via het bos, maar liepen we buiten om. Dit omdat het al wat donkerder begon te worden. Na een uurtje te hebben gelopen kwamen wij eindelijk aan bij het… "Koffiehuis." "Hé, hè.” Wij hadden zeker zin in een bak koffie. Ook de kinderen hadden grote dorst en ja, bij het drinken hoort dan natuurlijk een lekker koekje. En Oja, de TV deed het ook weer. We genoten allemaal van het weekend. Maar wat er dan nu weer plaatsvond was dan toch weer een beetje jammer.

 

Step avontuur van Mark in Uelsen.



Onze zoon Mark was helemaal gelukkig met zijn step. Oma had deze gevonden bij haar voor de deur. Maar deze lag nog in de auto van schoonmama dus zó kon Mark onze kanjer daar toch nog even mee spelen. Wel, dat heeft hij ook zeker gedaan. Hij kreeg er echt geen genoeg van. Oma vroeg later aan Mark:

“Joh Mark, vind jij die step zo leuk?” 

“Ja Oma, ik vind die step heel leuk.” 

Nou zegt Oma:  

“Dan mag jij die step hebben.” 

Hier was hij natuurlijk super blij mee, en bedankte Oma met een dikke kus. De laatste dag is dan nu echt aangebroken. We moeten al weer naar huis straks. Leuke dingen zijn altijd zo voorbij. Onder het opruimen hoorde ik Oma met Oop praten, en ik luisterde toch maar even mee, want het ging over die step. Schoonmama zei tegen Oop: 

“Schat, vergeet jij die step niet in onze auto te doen straks, dan kunnen de andere kinderen er ook weer mee spelen als we thuis zijn.” 

Dit hoorde ik, en dit vertelde ik tegen mijn liefje ik zeg: 

“Die step is toch van Mark?”
 
“Ja schat inderdaad, hij heeft die step van mijn Moeder gehad.

Ik zeg…

“Dan is die step gewoon van Mark.” 

Ik heb onze lieve Mark lekker laten spelen want hij zat er echt de hele dag op, als het even kon. Na het spelen heb ik de step in onze achterbak gegooid. Hier was Oma niet zó blij mee. Dat was dan even jammer voor haar. Ik vind gewoon, dan had ze hem niet aan Mark moeten geven. Natuurlijk erg jammer dat dit dan weer even moest gebeuren. Dit was gewoon zeker niet nodig. Ondanks dat, was het echt een héél leuk en gezellig weekend.

 

2015.
Zo… 'Hè, hè… We zijn weer thuis! Ik pakte de post beneden, normaal zijn het altijd rekeningen maar dit keer niet. Het was dit keer iets anders. Ik zeg tegen mijn liefje: 

“Je hebt post van je ouders.” 

Hij pakte de brief en maakte de envelop open. Het was een A4 brief, en hij was niet met de hand geschreven, maar hij kwam zoals vele mensen doen uit de printer. Wij hebben hier gelijk op gereageerd.

Blauw is: Wim
En rood is: Rob…

LET OP:
Deze brief word voorgelezen door de mannen…

De brief uit 2015.

Rob. Hierbij een brief van je Vader en Moeder.
Die zich afvragen waarom wij niet meer bestaan.


Beste Vader en Moeder. In die brief zie ik alleen de namen van de kinderen, mijn vrouw zie ik nergens staan, jullie schoondochter bestaat blijkbaar niet?


Jans haar naam staat er niet op omdat de brief aan jou gericht was, mag dat niet?


Ik en Jans hebben geen geheimen want de kinderen worden wel genoemd in deze brief.


Dit jaar is het 40 jaar geleden dat je ons verrijkte met je geboorte. Altijd stonden we voor je klaar om te helpen en er te zijn als het nodig was. Waarom zijn wij nu lucht?


Tja, die 40 jaar zijn omgevlogen. Wij vinden het woordje lucht niet echt passend. Als jullie lucht waren, hadden we jullie ook nooit mee kunnen nemen, met al die leuke uitjes. Ik noem maar wat. Mijn vrouw Jans neemt Moeder zo nu en dan een dagje gezellig mee uit, aan jou kant Moeder, is Jans nog nooit mee gevraagd.


Waarom mogen wij de kleinkinderen niet zien.


Jullie mogen altijd jullie kleinkinderen zien. Nu was het laatst dat een dochter van schoonzus van Oma moest vragen aan onze dochter, of ze een keer ook een broodje mee wilde eten in de middag. Leuk idee hoor, maar had dit zelf gevraagd aan onze dochter. Daar heb je, je kleinkind niet voor nodig toch?


Het is ons goed recht om dit aan ons kleinkind te vragen, omdat zij dit gezellig vindt.


Jullie kleindochter moest dit van jouw vragen, of onze dochter ook bij jou wilde eten. Want je kleindochter vertelde dit zelf, en kinderen liegen niet.


1 januari 2015 vragen wij je om nog langs te komen met de kinderen, nu is het maart en wij zien of horen niets.


1 januari 2015 vroeg je, of ik langs wilde komen met de kinderen. Waarom hoorde ik mijn vrouw haar naam niet? De reden dat ik niet ben gekomen is het feit dat mijn vrouw Jans erg teleurgesteld is over het ophangen van de telefoon. En dan zeggen. Dat het een misverstand was.


Onze leeftijden zijn ‘van die aard’ dat wij de langste tijd hebben gehad waarom moet het zo gaan?


Kom nou toch niet altijd op die leeftijden terug. Jullie zijn gezond, jullie kunnen wel 100 worden hoor. Wij zijn ook geen jonkies meer. Bijna 35 en 40.


Over de gezondheid van ons gaan we niet redetwisten, je Vader loopt niet voor niets met een stok. Dat heeft zijn reden. Ook je Moeder loopt onder specialistische behandeling, ook dat heeft een reden.


Op dit moment staat mijn vrouw Jans, ook onder medische behandeling, daar is geen leeftijd aan verbonden. Het zit mee, of het zit tegen.


Rob, jammer dat je deze brief zelf, niet hebt kunnen beantwoorden.


Deze vraag hebben wij al antwoord op gegeven. Man en vrouw is samen 1.


Je kan ook alleen komen als je dit liever wil.


Nee, als mijn vrouw niet welkom is, heb ik er zelf ook geen zin in.


Zijn er dingen die wij fout hebben gedaan, vertel het dan, misschien is praten toch een oplossing? Anders schrijf je het op.


Wij voelen ons gewoon bedonderd, dat gelieg, is toch niet nodig?


Wij hopen van harte wat van je te horen, je bent en blijft onze zoon waar wij veel van houden.
Je liefhebbende Vader en Moeder.


Wij hopen gewoon dat de liefde van twee kanten komt. Maar uit deze brief, haal ik dit er niet uit. Wij worden hier óók erg verdrietig van. Het feit is dat Jans jullie schoondochter dus, al deze leuke uitjes en vakanties organiseert. Om de band maar beter en beter te kunnen krijgen. Jans is de goedheid zelf! En kan je nagaan, hoe goed ze het met jullie voor had. Nu mogen jullie eens je best doen voor jullie schoondochter, mijn vrouw wel te verstaan. Je liefhebbende zoon en jullie schoondochter Jans, en natuurlijk jullie klein kinderen.


Even bijkomen.
Wat een brief, en dan toch even een zucht van: “Hè, hè.” Het is bijna gewoon niet te geloven. Zo jammer, ik had dit graag anders gezien. Hier nog wat berichten, die er later uit waren gekomen van deze brief. Ik noem het gewoon aandacht vragen. Daar gaan we dan…

 

1e ronde!
Dat is toevallig, de eerste keer kwam ik schoonvader tegen bij de Fysio te Zoetermeer. Dit was zonder stok. Ik dacht nog, waarom moet je naar Fysio, je hebt niet eens je stok bij je?  Dit was geen fijne ontmoeting. Ik zat nog geen drie minuten toen mijn schoonvader binnen wandelde. We zaten samen in de wachtruimte te wachten dat we werden opgeroepen. Al snel mocht ik gelukkig de wachtruimte verlaten. Gelukkig maar, want ik zat daar écht niet op mijn gemak.


2e ronde!
De tweede keer dat we elkaar tegenkwamen, was in het winkelcentrum. En dit was dan weer zonder stok, zo zie je maar weer. Ze vragen écht alleen maar om aandacht. Ik dacht wel eens van: 

“Man gooi je stok toch weg, je laat je helemaal inpakken, en gek maken door die vrouw van je.” 

Zijn vrouw vertelde gewoon wat hij moest doen. Wel luisteren hoor Oop, anders krijg je de wijsvinger en dan was het: 

“Van denk er om.”

 

En als laatste de 3e ronde!
Het was iets voor twaalf op een mooie woensdagmiddag. Ik was samen met mijn nichtje op pad.
De kinderen zijn om 12 uur vrij van school en dan gaan we gezellig richting de stad. Daar komen de kinderen…. Vrolijk en blij!
Ik zeg tegen de kinderen: 

“We gaan gezellig even naar de stad, en dan eten we bij de Hema wel een broodje hotdog.” 

We liepen gezellig rustig de stad door.
Ik zeg tegen mijn nicht. 

“Kijk eens wie er aan komt lopen” 

Nou zegt ze… 

“Dat is je schoonpapa.” 

Let op: Hij liep haastig in de stad en liep onze kant op. Oop had ons nog niet door. Dat komt vast nog wel. Maar hij was ook zo druk bezig met van alles en nog wat. Het leek nu net of hij iets aan het zoeken was? Oop liep niet zo netjes die dag. Dit omdat hij wat was vergeten. Nee, het was niet zijn bril, die had hij gewoon netjes op. Hij was gewoon weer zijn geweldige stok vergeten. Het oude baasje liep wat vreemd. Ik heb altijd geleerd netjes rechts te lopen in de stad want dan loop je niemand in de weg. Onze Oop heeft dit blijkbaar vroeger niet geleerd. Dus er was weer werk aan de winkel voor mijn schoonmoedertje. Dus HUP…, tijd om weer even juf te gaan spelen want Oop kan wel wat verkeerslessen gebruiken. De afstand was nog kort en nog steeds niks door? Nog vijf stappen, zal die ons al zien? Wij  hadden de grootste lol Suusje en ik. En ja hoor, hij heeft ons ook gezien. Er kwam een kleine "Hallo" uit zijn mond. Wij zeiden hem ook netjes en vrolijk gedag terug. Hij had grote haast in de stad. Oop had wel mee kunnen doen aan de Nijmeegse Vierdaagse. Toen hij voorbij was, keek ik nog eens om. Maar hij was nergens meer te bekennen en dat zonder stok.

 

Het gesprek.
Na een tijdje kwamen we elkaar tegen, dit was in Winkelcentrum Meerzicht. We hadden elkaar zeker een maand of drie of misschien zelfs wel vier niet gezien. Het was zeker rustig, moet ik eerlijk toegeven. Maar goed, het blijven de ouders van Rob en de Opa en Oma van de kinderen. We maakten toch maar weer een afspraak om er dan nog eens over te praten. Het voelde goed wat betreft het gesprek en ook ik deed veel vaker mijn mond open. De jaren gingen voorbij zonder geëmmer. Ze kunnen het dus wel. Eindelijk, was het gelukt?


Het voorjaar.
We zitten nu alweer in de maand april, de bladeren zijn aan het groeien, en de kou heeft plaatsgemaakt voor wat zachter weer. Zo fijn! Je krijgt gewoon weer zin in vakantie.
We vroegen aan de kinderen:

“Waar zullen we deze zomervakantie naar toe gaan?”

Het was gelijk. 

“Hongarije.” 

Oké aapjes, we keken op www.hongarijetours.com. We boekte gelijk het huis. “Gefeliciteerd” met onze vakantie! Dat zeggen wij dan altijd tegen elkaar. Zo die staat. Heerlijk en nu al zin in! Nog even zeg ik tegen Rob, en dan zijn je ouders ook weer jarig, je moeder wordt 65 en je vader 74 en ook zijn ze nog eens 40 jaar getrouwd.  

“Moeten we niet even iets leuks verzinnen voor je ouders?

Ik keek nog even verder op het internet en zag dat het huis tegenover ons ook nog een week vrij was. En dit was precies dezelfde tijd dat wij er ook waren.
Ik zeg: 

“Schat kijk, ik heb wat leuks gezien voor je ouders.” 

“Wat een mooi geschenk heb je weer in gedachten Jans, maar je moet mijn ouders niet zo veel verwennen.” 

En daar had hij natuurlijk zeker gelijk in. Mijn liefje zegt daarna nog: 

“Wij krijgen ook nooit echt veel van hen." En jij Jans, al helemaal niet. Jij kreeg op 10 maart op je verjaardag ook niet veel. Het was een zelfgemaakt werkje die mijn Moeder had gemaakt. Leuk, dat ze dat had gemaakt hoor. "Maar dat had ze je ook zo kunnen geven.” 

Nou dat is zeker waar. Maar wat zullen we doen. Na wat overleg waren we eruit, en Rob zegt… 

“Boek dan maar schat.” 

Ik belde eerst schoonouders op en maakte even een praatje. Ik vroeg schoonmoeder: 

“Of ze de agenda er even bij kon pakken.” 

“Nou Jans, ik heb mijn agenda voor me neus.” 

Ik zeg…  

“Heb je in die week wat te doen?” 

“Nee Jans, we hebben niks die week.” 

Ik zeg tegen haar: 

“Zet er maar een dikke vette streep in.” 

Later hoor je meer. Na het gesprek met mijn schoonmoeder heb ik gelijk contact opgenomen met Eveline van Bussel. Want die verhuurde de huizen. Ik vroeg haar: 

“Is dat huis dat van je dochter is nog vrij die week?”

“Ja zeker Jans, hij is nog beschikbaar die week.”

“Nou dat is mooi, vanaf nu, is deze dan geboekt door ons.” 

Zo, dat is dan ook geregeld. Ondertussen lag het cadeautje klaar om weggebracht te worden. Het was die dag prachtig weer en we belde aan op het bekende adres. We hadden allemaal een bakkie en een lekker koekie.

Ik zeg: 

“We hebben een mooi geschenk voor jullie.”

“Oh wat spannend zeg!"

“Alvast voor jullie verjaardag en trouwdag.” 
Ze maakten het open. Wat een cadeau zeg. Een reisje voor twee naar Hongarije. De band werd en was al zo lang goed te noemen. Echt, het werd steeds maar sterker en sterker. De weken waren we aan het aftellen. Schoonouders deden de rit in tweeën. En bleven eerst een paar dagen in Duitsland, en daarna gingen ze dan ook door naar Hongarije. Maar hoe liep dit reisje af?

 

 
Vakantie naar Hongarije 2017.  
Inmiddels is het een vroege ochtend, en zijn we ook onderweg naar Hongarije. Om kwart voor drie in de middag ging de telefoon. Dit was schoonmoeder ze vraagt:

“Zijn jullie er ook al bijna?”

“Nee, wij moeten nog zeker een half uurtje rijden.”

Ze konden het huis niet vinden. We legden haar uit hoe ze moesten rijden. Al snel hoorde we door de telefoon:

“We zijn er…” 

Nou goed zo… Wij zijn er, met een half uurtje, tot straks.” Al heel snel reden wij ook ons laantje binnen. En doen we het vertrouwde hek open. Ik zeg:  

“Welkom thuis!”

Rob haalde het zwembad uit de auto en zette hem gelijk even op voor de kinderen. En dit was dan op onze vaste plek, waar we hem ieder jaar neerzetten. De hele dag staat onze zwembad dan lekker in de zon. Ik pakte de tuinslang om hem aan te sluiten aan mijn favoriete waterkraan buiten. Maar ojee, zeg ik tegen mijn liefje: 

“Ze hebben de kranen afgesloten.”

“Dat meen je niet.”

"Ja, dat meen ik wel, wat moeten we nu?”

Nou zegt Rob:

“Dan nemen we de kraan van de wasmachine.”  

“Wat een briljant idee!”

Gelukkig was dit probleem snel opgelost. En hebben, we heerlijk genoten van het zwembad.

 

We komen tijd te kort.
We hebben veel leuke dingen gedaan. Zoals lekker gewinkeld, gewandeld. Maar ook zijn we lekker uit eten geweest. En hebben we een bezoekje gebracht aan de dierentuin. Maar als klap op de vuurpijl. Onze gezellige disco avond. Leuke dingen doen met zijn zessen maar ook met zijn vieren. Maar ook ben ik even alleen met mijn schoonmoeder op pad geweest. We zijn wezen zwemmen in het wereldberoemde Thermaalbad van Hévíz.  Zo ben ik dus met mijn schoonmoeder een paar uurtjes weg geweest. In deze vakantie. En eerlijk is eerlijk. Hier hebben we echt lol gehad. Dit was dan ook echt voor het eerst in 19 jaar. We gingen eerst even lekker zwemmen, maar in dit water had je dus van die zwem-banden nodig maar die hadden wij niet. We zwommen richting de overkant, want daar had je een trap. We lopen naar boven, om te kijken wat daar te zien was. Nou, er was zeker wat te zien.

Kijk wat er ligt Moedertje? 

Er lagen twee zwembanden ( ook wel schuimrubberen Noodle genoemd.) 

We stonden in dubio…

“Nemen we ze mee, of laten we ze liggen?” 

We kregen er steeds meer lol in.
Nou zegt schoonmoeder:

“We nemen ze gewoon mee…”

Met veel lol en pret hebben we deze twee zwembanden gepakt, en zijn wij ook lekker gaan drijven, zoals iedereen dat deed in het warme zachte water. Ik weet nog goed, later op de dag hadden we nog steeds lol, dus dit was echt even een mooi schoonmoeder en schoondochter moment.

 

Even erop uit.
Rob en ik kregen de gelegenheid om samen even wat leuks te gaan doen. De sfeer en het vertrouwen was zeer goed. Er waren ook nog eens leuke dingen afgesproken, dus dat moet goedkomen. Wij gingen vroeg in de ochtend weg, en wat was het warm, het was in de vroege ochtend al 38 graden. Daar gingen we dan even een dagje en een nachtje samen weg. De kinderen gingen eerst met Opa en Oma naar het Balatonmeer. Lekker zwemmen, leuk! Maar alleen dit ging al niet helemaal vanzelf, hier was ik dan niet bij, maar dit hoorde ik dan weer later. Nou, tijd voor het Balatonmeer. Iedereen stond buiten dus Oma dacht van HUP…, de deur kan op slot. Oma draaide de deur dicht en Mark wilde nog even iets pakken binnen. Maar dat mocht niet meer van Oma, dit omdat de deur al op slot zat. Mark werd boos en logisch, ik zou ook boos worden. Doe godverdomme gewoon die deur nog even open. Doe toch niet zo moeilijk. Oma vroeg aan Mark: 

“Wat moet je dan hebben binnen.?” 

Hij vertelde wat hij wilde pakken, later ging dan toch de deur open en kon Mark zijn ding pakken.
Die dag daarvoor vertelde Oma tegen de kinderen van: 

“Na het zwemmen gaan we eerst naar huis en kleden we ons even om. En daarna gaan we gezellig naar dat Euro winkeltje toe.”

Beloofd is beloofd toch? Het pleziertje bij het Balatonmeer was leuk zo vertelde de kinderen. Maar wat doen Opa en Oma nou? Ze rijden helemaal verkeerd. Ze zijn dus na het Balatonmeer, gelijk richting het Euro winkeltje gegaan. Niet zo lekker, met je zwemspullen aan. Wendy zegt tegen haar Oma: 

“Dit is niet de afspraak, we zouden eerst naar huis gaan om ons om te kleden, en ook moet ik naar de WC.”

Maar daar werd niet naar geluisterd, want dan doet gemene dove Oma net of ze je niet hoort. Het moet altijd gaan hoe mevrouwtje het wil. Wij waren al even onderweg en het was toch wel even lekker zo saampjes. We stopten bij een Shoarma-tent. Daar hebben we even een lekkere Shoarma Schotel gegeten. Daarna zijn we verder gaan rijden. Rob en ik raakte in gesprek, en hij zegt tegen mij: 

“Als het allemaal maar goed gaat?” 

Ik zeg, je hebt ze gehoord, met wat ze allemaal gaan doen, en wat ze afgesproken hadden.” 

Het klonk erg leuk, en zeker gezellig.
Ik had het nog niet gezegd.

“Piep…      Piep…”

Ik heb een WhatsApp, even kijken wie dat is?
Hey… Zeg ik tegen Rob: 

“Dat is Wendy.”

Bericht:

- “Mama!”

- “Ha Wendy, wat is er schatje?”

-  “Mama, ik moet vanavond mijn hele bord leegeten van Oma.”

-  “Ik zeg Wendy, vol is vol, je moet niks.”

Ik zeg tegen Rob: 

“Godverdomme, ze weet het ook altijd te verpesten.” 

Mijn man en ik hadden hier de pest over in. Waarom nou toch altijd dat gedram. Daar gaat onze gezellige dag. Alle gezelligheid was in 1 klap weg. We zijn weer richting ons vakantiehuis gegaan, want zo hoefde het voor ons niet meer. We waren dan om vijf uur thuis. Schoonmoeder was al met het eten bezig. Dat gejaag ook altijd, doe toch rustig, je hebt vakantie! Wendy was opgelucht dat we weer thuis waren. Er viel echt een last van haar schouders af. Ik had namelijk niks gezegd tegen Wendy, over dat we terug zouden komen naar huis. Moet toch niet nodig zijn dat gedram. Het eten was klaar schoonmoeder riep: 

“Komen jullie aan de tafel zitten, we gaan eten…” 

Het was kwart over vijf in de middag. Ze gingen zitten en genoten van Oma’s kookkunsten. Wendy zat vol, en de rest van het eten liet ze liggen op haar bord. Ik zag Oma kijken, ik dacht… 

“Kijken mag, maar er iets van zeggen…”
"Nee, dat mag dan weer niet.”  

Oma zei er niks van. Hoe hebben wij ons zó kunnen vergissen al die jaren.?
Veel te goed van vertrouwen, dat zijn wij echt geweest.


Barbecue weer.
We hadden niks te klagen of toch wel? De barbecue kon weer aan, dit deden we erg veel deze vakantie. Maar wat was het heet. Er waren dagen bij, dat we beter niet konden barbecue, dit, omdat het gewoon écht veel te warm was. Wendy en ik zeggen tegen de kok die zo lekker aan het barbecueën was: 

“Je zweet wel héél erg, wil je een doekje?” 

Misschien niet helemaal aardig, maar we kregen er gewoon geen honger van. En hier kon de kok natuurlijk niks aan doen maar fris was anders. Rob de kok, liep even weg en sprong even onder de douche. Dit wist ik niet op dat moment, dus ik liet hem gewoon even gaan. Hij komt vanzelf wel weer terug. Zijn Moeder liep hem dus achterna, want die wilde hem vast even toespreken en de boel een beetje opstoken. Maar dat ging niet, want hij stond onder de douche. Dit was dus een dikke vette pech voor haar. Ze kwam er weer bij zitten, en nee, ze was zeker niet vrolijk. Ik ging na een minuut of tien toch maar even kijken bij Rob, want het duurde allemaal zo lang. Maar hij was gewoon lekker aan het chillen onder de douche. Oop nam de barbecue taak even over. Na het douchen kwam de kok weer terug. Hij nam gelijk een lekker koud biertje mee, want daar koel je en knap je zeker weer van op. Omdat Oop nog achter de barbecue stond, liepen mijn man en ik nog even naar binnen om nog iets te pakken. Op dat moment dat wij even weg waren kreeg Wendy de volle laag van Opa. Hij zei van: 

“Je moet je Vader niet zo verdrietig en boos maken Wendy, en je grote mond eens leren dicht houden.” 

Wendy had haar mondje lekker bij haar deze vakantie. Of dit nu kwam omdat Opa en Oma er waren? Ik denk zelf van wel. Op dat moment werd ik écht wakker.

“Ook een hele goedemorgen Jans!”

Dat heeft lang moeten duren. Ik raakte dan eindelijk mijn blinddoek kwijt. Zeker een beetje laat. Maar daar doe je nu toch niks meer aan. Ik heb gewoon te lang mijn best gedaan.

"Yes!" "Eindelijk bevrijd.”

Hoe hebben wij zo blind kunnen zijn? Ik iets meer, dan Rob, maar toch.

Even lekker met de benen hoog liggen.
Wendy had het deze vakantie niet helemaal naar haar zin en dit was natuurlijk super vervelend voor haar. Oma zat met haar benen op de stoel in de ochtend. Wendy vraagt vriendelijk aan haar Oma: 

“Oma, mag ik deze stoel hebben?

Waar Oma met haar benen op lag op dat moment.

Oma zegt…  

“Nee Wendy, pak maar een andere stoel.” 

Wendy vertelde dit aan mij. En ook vertelde Wendy wat ze wilde gaan doen als Oma nu iets aan haar zal vragen. Ik heb daarop gezegd: 

“Prima Wendy, maar hou de eer aan jezelf, ze zijn het gewoon niet waard.” 

“Dat is goed Mama” 

Of Wendy dit heeft aangevoeld? Diezelfde dag nog, in de middag, zaten Wendy en ik even te chillen. En ja, wij zaten alle twee met onze benen op een stoel. Net hoe Oma in de ochtend zat, zo zaten wij nu. We waren lekker aan het kletsen en we genoten van het heerlijke mooie weer. Onze dag kon niet meer stuk. Oma liep onze kant op. Ik dacht nog: 

“Wat is er nu weer?” 

Ik liet Wendy gewoon gaan dit, omdat ze dit van tevoren met mij had besproken. Ze was beleefd, maar speelde het spelletje gewoon terug. “Wie de bal kaatst, kan hem terug verwachten." Oma komt naar ons toe gelopen, en vraagt aan Wendy: 

“Wendy, mag ik jou stoel hebben?” 

Waar op Wendy antwoorde: 
 
“Nee Oma, pak maar een andere stoel.” 

Ik vond dat ze dit héél goed en beleefd had opgelost. Oma vond dit echt niet leuk… Nou ik wel.
Ik vond het wel zo dapper van onze Wendy. Oma was boos, en ging samen met Oop achter de garage zitten. En lieten zien, dat ze er niet blij en vrolijk van waren geworden. Tja, dat kan. Ik dacht nog:

“Verstoppen jullie je maar goed…” 

Ik had grote spijt van de tweede week dat ik ze had uitgenodigd. Ze hadden beter naar huis kunnen gaan.
En ja, ik zeg het gewoon nogmaals:

“Ik ben veel te goed geweest.”

 

Maar toen.
Een uur of half vier kwamen schoonouders achter de garage vandaan, en zochten als het ware weer een beetje contact. In onze ogen hebben wij niks verkeerd gedaan, dus we lieten het verder maar even los. Rob en ik zaten lekker saampjes aan een Rosé, heerlijk zeker met het mooie weer. Wij zeggen dan altijd even “PROOST!”  De klok sloeg vier keer. Daar waren onze vrienden. Wij lieten even ons huisje zien. Ondertussen was Oma weer op oorlogspad. Tuurlijk, kan gewoon niet anders. Want van ophouden heeft deze tante nog nooit gehoord? Ze dacht gewoon, ik pak die Wendy wel weer even terug. ( Kinderachtig maar zeker waar… )  Wendy wilde haar ijsthee pakken, maar Oma had het pak al in haar handen. De spanning was al te snijden tussen Wendy en Oma. Maar goed, op een gegeven moment vraagt Oma aan Wendy: 

“Wil je ook een glas ijsthee?” 

Wendy zegt…

“Nee, ik schenk mijn eigen ijsthee zelf wel in.” 

Onze Wendy draaide haar glas om, zodat Oma er niks in kon schenken. Hoe gemene Oma ook was, liep ze door met ons pak naar de volgende. Maar die wilde ook niet. En toen kwam Mark aangelopen en Oma vroeg aan Mark: 

“Wil je ook een glas ijsthee?” 

Hij zegt…

“Ja lekker Oma!” 

Ik hoor jullie dan denken? Waarom zeggen jullie niks als ouders? Dit soort dingen gebeuren dus altijd als je er niet bij bent. Maar goed, het pak dat van Wendy was, is nu wel OP. Dit was makkelijk inschenken, zeker omdat het niet eens van haar zelf was. Had ik eens moeten doen, bij deze familie thuis. Ik mocht niet eens aan de koelkast zitten, laat staan, er na kijken. Maar goed, Wendy werd boos, en zei tegen Oma:

“Waarom mag ik niet mijn eigen ijsthee in schenken?” 
“Het pak is van ons, en niet van jou?” 

Waar op Opa zei van:  

“Wendy, hou een keer je grote bek dicht.” 

Want blijkbaar kon Oma zelf niet meer praten. En was ze haar tong verloren. Wendy komt huilend naar binnen en vertelt wat er gebeurd was buiten. Ik loop boos naar buiten en zeg tegen Oop, want tja die Jans, van vroeger bestaat niet meer. De oude Jans is back. En daarbij had ik al véél te lang, inderdaad mijn bek dicht gehouden, dus HUP..., ik gooide hem even open ik zeg: 

“Oop, dat het niet naar je zin gaat prima, maar ik wens niet dat je zo tegen mijn dochter praat, een Opa hoort dat niet te zeggen, tegen zijn kleindochter van…"
"Hou je bek.”  Ben je helemaal gek geworden of zo?” 

Hij gaf toe, dat het niet zo slim was. 

"Nou, dat was het zeker niet.” 

Zo vertelde ik hem. De spanning werd maar groter en groter, dit was zo niet leuk. Ook Wendy gaf toe, dat ze een beetje een grote mond had die dag. Maar dit was tegen ons. En daar hebben Opa en Oma niks mee te maken. En daarbij moet Oma van Wendy haar spullen afblijven. ”klaar.” En ook vind ik, als Wendy het ergens niet mee eens is, moet ze dit toch gewoon kunnen zeggen tegen haar Opa en Oma. Wel Oma houdt niet van een weerwoordje, maar daar moet ze dan maar aan wennen. Wij waren super trots op haar. We hebben het een soort van uitgepraat, de sfeer werd gelukkig later wel weer iets beter. We hebben er nog een paar leuke dagen van gemaakt. Met veel lol en pret hebben we onze laatste dag afgesloten met een disco. Muziek aan. En néé, dit was zeker niet zachtjes. We genoten van:  🎶“Paradise by the Dashboard Light.” 🎶 Even lekker schijt aan de buren. Het was oprecht een heerlijke en gezellige avond. En deze zal ik dan zeker niet zo snel vergeten. Schoonouders gingen wat vroeger naar bed. Dit omdat ze morgen op tijd wilden vertrekken. Want morgen gaan we dan richting Duitsland. Maar om nu al om zes uur in de ochtend te vertrekken. Nee, dat hoefde voor ons niet. Wij gingen gewoon gezellig door met ons feestje!

De donderdagochtend was dan aangebroken.
Het was vandaag groot feest. Wij vierden onze elf jarige trouwdag. Dit was een gezellige ochtend. Ik had een lekker ontbijtje voor mijn man klaargemaakt. Dit met wat leuke hartjes, en wat versiering en laat ik de ballonnen niet vergeten. De ontbijttafel zag er gezellig en feestelijk uit. Het was acht uur in de morgen. Het was een mooie laatste ochtend in Hongarije. De gehele vakantie aten we bijna altijd met ze allen in de ochtend. Maar dit keer, en die drie dagen daarvoor hadden schoonouders grote haast dus aten we met zijn vieren. Wij hadden geen haast op deze mooie laatste dag. Er lag dan nog wel een kaartje op de tafel, maar verder was het niet veel. Ze kwamen er dus goedkoop vanaf. Maar goed, na het ontbijt. Hebben, we alles netjes opgeruimd en zijn we ook weg gegaan.
We deden netjes het hek dicht. En ik zing het lied van:

“Willeke Alberti – Dag huis, dag lieve oude woning.” 

Ik maakte er alleen mijn eigen versie van…

“Dag prachtig huis, tot volgend jaar.”


Even iets voor de vakantie.
Voordat we op vakantie gingen, kwam schoonmoeder nog op internet een hele mooie aanbieding tegen. Dit was een hotel met ontbijt en diner. En zelfs onbeperkt drankjes drinken, van vijf tot half acht. Dat klinkt natuurlijk altijd goed. Nou zeg ik:

“Dan boeken wij hem ook.” 

“Leuk Jans gezellig!” 

Zo gezegd zo gedaan, en dan was het later op de dag: 

“Nou we hebben geboekt hoor.” 

“leuk, dan rijden we gezellig achter elkaar aan, dat is toch een mooie afsluiting van de vakantie.”

“Nou zeker weten.”                       

Maar goed, daar gingen we dan, alleen… ( ja, je leest het goed, ) richting Duitsland. Het weer was zo veel minder dan in Hongarije. Het was gewoon koud. Aangekomen in het prachtige mooie Duitsland, dit was rond de klok van half 4 liepen wij het hotel binnen, om ons even aan te melden. We kregen de sleutel van de kamer en liepen met onze tassen naar onze familiekamer. De kamer was zeer klein. De muren kwamen echt op ons af. Jezus, wat een kippenhok. Maar de douche op onze kamer was perfect.

“Het water kon niet op.”

We legde onze spullen op de kamer, en zijn daarna maar naar beneden gegaan. Daar hebben we gezellig even wat gedronken in de tuin van dat hotel. We feliciteerde elkaar nogmaals, met onze trouwdag en daarna was het: 

“ PROOST”

“Ik dacht zó… ‘Hè, hè, heerlijk zo met je eigen gezin.” 




Ik had het nog niet gezegd of schoonouders hadden, ons gevonden beneden. Het eerste wat er uit de mond van Schoonmoeder kwam: 

“Zijn jullie er eindelijk…” 

“Ja, we zijn er…” 

Daarna vroeg schoonmoeder: 

“Zullen we vijf uur gaan eten?” 

Nou zeg ik…

 “Zes uur, half zeven vind ik vroeg zat.”

Wij zaten nu net even te chillen op het terras met zijn viertjes.” Er kwam dan ook maar een kleine felicitatie uit en dan was het: 

“Oja, gefeliciteerd met jullie trouwdag.” 

Normaal doen ze dat met een hand en drie kusjes.
Maar dit ging op een manier dat ik dacht van: 

“Zo is het in die elf jaar nog nooit gegaan.” 

Ze waren blijkbaar boos, dat wij niet, mee aten om vijf uur, en dat we in de vroege ochtend niet met hen mee gingen richting Duitsland. Wij hoeven er gewoon niet altijd als eerste bij te zijn. We hebben nog steeds vakantie, dus rustig aan. Ik weet wel waarom mijn schoonmoeder om vijf uur al wilde eten. Je kon wat ik net al vertelde lekker onbeperkt je eigen biertje tappen, en een wijntje drinken. Dat kon van vijf tot half acht. Wij waren er dan iets over, zessen. Schoonouders waren al lekker aan het eten. Ik keek even op hun bord, maar dit zag er niet lekker uit. “JAK…” Het leek wel kattenvoer. Onze eerste avondmaal. Het was gewoon echt smerig! En dit lieten we dan zeker merken. Schoonpapa en schoonmama vonden het zalig, want die genoten wel van dit voer. We zeiden al tegen elkaar. Dit hotel doen we geen tweede keer. Iedereen ging zijn eigen kant op. We hebben echt niks gedaan met zijn zessen. Als ik dit van tevoren had geweten, was ik gewoon lekker gebleven in het zonnige Hongarije. Het was gewoon elke keer in de ochtend hetzelfde. Als we in de ochtend aan het ontbijt zaten, en iets wilde gaan bespreken met hen. Dan waren ze alweer pleite. En dan was het ECHT pas net half negen in de vroege morgen! Het ontbijt trouwens, kon er net mee door. De tweede avondmaal hebben we maar overgeslagen in het hotel. We zijn maar naar de Pizza-Hut gegaan.

Richting Nederland.
Na het ontbijt zijn wij dan ook richting Nederland gegaan. De terugweg ging voorspoedig en inderdaad was deze rit dan ook weer met zijn viertjes. We hadden het nog zó afgesproken, om achter elkaar aan te rijden, (de heen, en de terug weg.) Nou er is niks van gekomen. Jammer! We waren dan alweer een weekje thuis. Later kregen we een uitnodiging via de mail. Om met hen mee uit eten te gaan.




Dit was een bedankje, en dan zeg ik maar: 

“Voor alles wat we ooit hadden gedaan voor hen.” 

We gingen dan gezellig naar Eten & Zó in Zoetermeer. In dit restaurant zijn er veel verschillende gerechten te vinden. De kinderen kunnen gewoon lekker rennen en vliegen door de tent en kunnen lekker alles zelf pakken. Lekker de ene flesje Fristi na de andere, heerlijk toch. Je drinkt ook niet elke dag van die heerlijke drankjes zullen we dan maar zeggen. Het eten was heerlijk, wij bedanken hen voor deze avond. De maanden augustus, september, oktober en laten we november niet vergeten, waren rustig en gezellig. In december lieten deze twee komedianten toch weer hun oude IK zien.

 

Verjaardag van schoonmoeder 2017.
Inmiddels is de uitnodiging binnen voor een gezellig high tea. Tussen elf en twee zijn we dan welkom. Schoonmoeder vierde haar 65e verjaardag. Schoonmoeder vertelde ons:

“Komen jullie wel op tijd, want om elf uur gaan we echt beginnen.”

Nou zegt klokken kijker Oma, er achteraan nog: 

“Want anders komen jullie er niet meer in.” 

Dit moest als een geintje overkomen.
Ik vond het geen geintje.
Ik zeg tegen schoonmoeder:

“Zeg dat maar tegen Jolanda en haar gezin,
"Want wij zijn nog nooit te laat gekomen.” 

Wij waren er één minuut voor de afgesproken tijd, ( dus ik kan niet anders zeggen dat we op tijd waren. En daar sloeg de klok inderdaad elf keer.
Ik zeg tegen schoonmama: 

“Jolanda en haar gezin zijn te laat, komen zij er nu ook niet meer in?” 

“Ik had ze al verwacht.” 

Zo vertelde Moedertje dan...   

( “Ja, ja.” ) 

Ondertussen was het dus kwart over elf, daar waren ze dan eindelijk… “Hè, hè!,”
We gingen zitten aan een lange, gezellige versierde tafel. Oop zegt… 

“Proost, en eet smakelijk allemaal!

We gingen lekker eten. Het zag er prima uit. Of het allemaal even gezond en vers was, dat laat ik dan maar achterwege. Een uur of één vroeg schoonmoeder of we wat te drinken wilden in plaats van thee of koffie? Schoonmoeder vroeg: 

“Jans wil je een wijntje?” 

Ik zeg:   

“Vooruit lekker.” 

We gingen nogmaals proosten. Later was mijn glas leeg.
Schoonmoeder komt met een grote mooie karaf aan, en vroeg mij: 

“Wil je nog een wijntje Jans?” 

Ik zeg…

“Nee hoor, bedankt, ik heb voor nu wel even genoeg.” 

Tuurlijk schoonmama is ook nooit eens klaar met haar commentaar, dus gierige Oma daarna: 

“Dan had ik die hele fles niet open hoeven te maken.” 

Wat een krent! Is toch niet normaal. Dit heb ik in die negentien jaar nog nooit gezegd. Nee, ik gaf ze dan gewoon de opengebroken fles mee. Ik ben, en was daar nooit zo moeilijk in. Neem maar gewoon lekker mee. De Port of de Rode wijn. Het was net wat er opengemaakt was op dat moment.
Maar goed, ik zeg: 

"Joh, moedertje, dat geeft toch niet, ik neem die karaf wel mee naar huis.” 

Nou zegt schoonmoedertje: 

“Ik drink het zelf wel op.” 

Schoonmoeder houdt en drinkt echt nooit geen halve zoete witte wijn, want dat vindt ze… “Jak, jak en nog eens jak.”  En nu ineens vindt ze het lekker. “Ja, ja…” Maak dat de kat maar wijs.  Ze was gewoon te gierig om die karaf mee te geven. Het feest was zo goed als klaar, alleen nog even een familiefoto maken, dit omdat we een keer compleet waren.

 

De maand december.
Na de vakantie van Hongarije die in juli plaatsvond, ging het onderling wel goed. Ze merkte wel dat die ouwe Jans van vroeger geen blinddoek meer om had. Dit was natuurlijk wel even wennen voor hen. Want als er nu gewoon wat is, of was. Dan deed ik gewoon gelijk mijn mond open. ‘Oei…, dit wordt nog wat. Ze wennen er maar aan. En daar gaan we dan weer. Die trucjesdoos van schoonouders was als het ware weer opnieuw gevuld met allemaal nieuwe maskers. Ze hebben het oude masker van hun gezicht gehaald. En kregen er weer een nieuw Monster masker voor terug.

“Heel hartelijk bedankt!” 

Schoonmoeder vroeg:

“Zijn wij vanmiddag welkom, dan komen we een uur of vier even een bakkie doen?”

Ik vond het woordje, “Welkom” wat vreemd maar goed. Ze zijn altijd welkom, maar omdat ik weet van Mark, dat hij liever zijn visite in de avond had, vertelde ik Moedertje…

“Doe maar na zeven uur in de avond, vindt de jarige veel leuker, hier is de jarige, tot vanavond.
“En vergeet die stoelen niet.” 

“Is goed Jans, dan doen we dat, en nee Jans, ik zal de stoeltjes niet vergeten.” 

Mark nam de telefoon over. Opa en Oma zongen. “Lang zal hij leven.” door de telefoon. En daarna was het, gefeliciteerd en tot vanavond. Iets voor zeven uur in de avond stonden schoonouders al beneden. Ze hadden die klapstoeltjes meegenomen waar ik om vroeg. We gingen met een winkelwagentje naar beneden. Want zo hoefden we de stoeltjes niet naar boven te tillen. Die klapstoelen had ik nodig voor het grote feest dat vrijdag plaats zal vinden. Het was nu woensdag. Ik denk altijd zelf, kan ze maar in huis hebben. De stoelen stonden boven, dus tijd voor koffie. Mark kreeg zijn hangmat zoals beloofd, en nog wat centjes. Ik zag en hoorde hem denken van: 

“Oma, waar is het vogel riempje, en de poffertjespan?” 

"Hij dacht daarna nog van.”

Daar komt Oma dan misschien die vrijdag wel mee?” 

Het stond immers in de kast bij Oma boven, dus die cadeautjes lopen vast niet weg? Bij Oma weet je het nooit. Onze Mark, had een héél lief valkparkietje die de naam Kimpie mee droeg. Het vogeltje was super lief, en erg tam. Het was echt zijn vriendje om het zo maar te zeggen. Helaas was het vogeltje een week voor het grote feest overleden. Hij was hier erg verdrietig over. We hebben de mooiste foto van zijn “Kimpie” toen uitgeprint en tot de dag van vandaag staat hij nog steeds op zijn bureau.

Iets na zeven uur vroeg Mark...      

“Opa en Oma Lenting hebben nog niet gebeld?”
 
Ik zeg tegen Mark:  

“Die bellen je zo vast wel op, het is nog geen acht uur.” 

Mijn ouders bellen meestal een uur of acht. Ik had het nog niet gezegd. Ring, Ring, en nog eens Ring, de bel ging. En Mark maar wachten tot de telefoon zal gaan. Het was geen telefoon. Maar de voordeurbel ging. Ook mijn ouders kwamen een bakkie doen. Dit vond ik wel zo leuk, want dit was echt een complete verrassing voor hem maar ook voor ons. We hadden niks afgesproken, en dat hoeft natuurlijk ook niet. Je weet wanneer iemand jarig is? En dan maak je zelf de keuze. “Of je gaat de… “Ja of de nee." Mijn ouders werden ook vrolijk binnen gelaten door onze Mark. Schoonouders stonden maar raar te kijken van: “Wat komen die nou doen.” Mark was blij met zijn bezoekjes, en dat vond ik het belangrijkste. Schoonouders gingen een uur of half tien in de avond weg. Ik had een plan bedacht. Want tja, die Jans had haar mondje weer goed bij zich om het zomaar te zeggen.


Goed plan bedacht.
Ik zeg tegen schoonmama: 

“Ga je nu al weg?”  

“Ja,” ik ben nog steeds niet lekker.” 

“Oh Oké, Moedertje, nog even iets anders… Is het mogelijk dat je vrijdagavond op het grote feest van de kinderen, een reservesleutel mee neemt van de poortdeur voor Rob." "Dit omdat we die zaterdagochtend graag alles weer willen opruimen, en dan hoeven jullie er niet voor thuis te blijven.”

“Nou jans, dit moeten we nog even bekijken…”

Ik dacht echt……    

“Bekijken…..?”

Het vertrouwen was nog steeds super ver te zoeken.
Ze hadden alleen vertrouwen, indien wij ze mee namen.

“Naar dit of naar dat, echt héél bizar.


Bingo feest op 22 december 2017.


BINGO UITNODIGING


Het was dan eindelijk vrijdag de verjaardag van onze Wendy. Onze lieve jarige Wendy was, wat ziek op haar verjaardag. Ze had erg veel last van haar keel, en daarbij had ze dus ook bijna geen stem. Ik moest even terug denken aan twaalf jaar geleden aan mijn bevalling, toen was ik ook niet lekker en had ik ook bijna geen stem meer. Die arme schat, en dat op het grote feest. Wat er natuurlijk vanavond zal plaatsvinden. Ik hoop dat ze zich later de dag wat beter gaat voelen. Ondanks, ze niet helemaal fit was, had ze wel zin in het grote feest en om naar school te gaan. Wendy wilde dit jaar voor haar verjaardag een dagje Efteling en een hotel overnachting. En dit wilde ze heel graag met mij samen doen. Ik voelde mij natuurlijk erg vereerd en ik vond het een leuk idee. Na lang zoeken had ik dan een leuk hotel gevonden met een ontbijtje en in de avond een diner. Dit alles was vlakbij de Efteling echt iets wat ze heel graag wilde. Ik heb er een mooi werkje van gemaakt. De kinderen kwamen dan uit school. “Eindelijk vakantie riepen ze vrolijk.” Ik zeg: 

“Heerlijk, lekker van, genieten!” 

Het was al heel snel avond. Wendy was even met een vriendin bezig. Ondertussen ging de bel. Dit kon maar 1 iemand zijn. Je raadt het zeker al? Het waren mijn schoonouders. Wendy was nog steeds even bezig met haar vriendin, en liet haar Oma en Opa gewoon heel eventjes wachten. Die Oma moest maar gewoon even geduld hebben, om het cadeau te overhandigen aan onze Wendy. Maar zoals je weet, heeft Oma geen geduld, dus begon haar gezicht al te betrekken. Het sloeg nog net niet naar, onweer over. Wendy was dan klaar met haar vriendin. “Hè hè…” moet Oma gedacht hebben. Onze Wendy liep naar haar Oma toe. Het eerste wat Oma zei… 

“Ja…, je was bezig.”

Met andere woorden… 

( “Kon je niet een beetje opschieten?” )

“Gefeliciteerd meid!” 

“Ja bedankt Oma!” 

Ze pakte het cadeautje aan, en ze pakte het uit.
Na het uitpakken was het: 

“Bedankt voor de cadeautjes Opa en Oma.” 

De tijd dat Wendy op schoot zat bij haar Opa of Oma was inmiddels wel voorbij, dus liep ze daarna weer naar haar vriendinnen terug. Ik kijk ondertussen even naar Mark, en die zit dan toch te denken van: 

“Waar blijft mijn Vogel Riempje en die poffertjespan nou?” 

Nou ik kan je vertellen:

“Onze Mark heeft niks meer gehad, op het grote feest.”
“Van zijn Opa en Oma.”

En Oma had het nog zo beloofd. En maar blijven liegen. Wie moet wie nou tóch vertrouwen? Nou, dat vraagteken ( Naast vertrouwen, ) kan wel weg want dit lijkt mij toch wel duidelijk. Mark vond het zeker niet leuk, maar die had ook al zoiets van: 

“Die Oma is gewoon een liegen-beest.”


Het ging niet helemaal naar haar zin.
Schoonmoeder was niet op haar gezelligst vandaag. En dit kwam, denk ik, door de vraag die ik haar die woensdagavond stelde wat betreft die extra sleutel. Hoe ik daar achter was gekomen? De filmcamera stond aan. En dan hoor je dingen later terug, die dan niet helemaal voor jou bestemd waren.
Het was een gezellig Bingo feestje. Ik liet Schoonmama maar gaan voor zover ik haar nog schoonmama kan noemen. De tweede Bingo ronde was geweest, dus tijd voor een korte pauze. De tweejarige liepen met het geluks-doosje rond de familie en vrienden om de 1 euro’s op te halen. De mensen die betaalden deden dan mee met ronde vijf. En die dat niet wilde, speelde dan gewoon deze ronde niet mee.

 

Waarom nou toch?
Oma vond het zo nodig om mijn broer te beschuldigen.
Ze zegt…

“Jij hebt nog niet betaald.” 

Nou Els, dan moet je toch beter opletten, want ik heb wel degelijk geld, in het geluksdoosje gegooid.

Ik hoorde wat schoonmoeder zei, en zeg tegen schoonmoeder: 

“Dat dit niet het geval was, en dat mijn broer wel degelijk had betaald.” 

Ze geloofde mij niet. Ook prima, dan doe je dat maar niet. Schoonouders gingen later de avond weg, en ze hadden dus geen extra sleutel meegenomen voor ons.
Wij hebben hier ook niet meer naar gevraagd, want het was wel duidelijk.

Ik dacht nog wel van: 

“Dat is kut, blijf ik nog met die stoelen zitten.”

Ze liepen naar de gang om hun jas aan te doen, maar ik denk dat Oma iets te veel Portjes had gedronken, want ze had de verkeerde jas aangetrokken bij hun vertrek in de gang.

“Ach domme Oma toch, je moet wel opletten!”

Met de verkeerde jas liep ze dus naar de lift. 
Schoonouders stonden bij de lift, en Els zegt tegen Wim:

“Volgens mij, heb ik de verkeerde jas aan, ik loop wel even terug.

“Oh jeetje Els, dat is niet zo handig, loop maar even terug, ik wacht hier wel even op je.”

Want zo zal het gegaan zijn. Ring, Ring en nog eens Ring.
De bel ging. Wie zal dat zijn? Sinterklaas was al pleite. Zal het de kerstman zijn?
Nee die, was het ook niet. Nou, dan weet ik het ook niet meer. Ik deed open, en het was boze domme Oma die aanbelde.

Ik zeg…

“Kom je nog een glas Port halen?” 

“Nee, Jans ik heb de verkeerde jas aan getrokken, ik kom even mijn eigen jas halen.” 

"Oh, oké, veel succes!” 

Er lagen erg veel jassen op de grond. Dit omdat de kapstok helemaal vol hing dus Oma heeft grote kans, dat haar jas ook ergens op de grond is beland. Schoonmammie was nog steeds boos, en zei tegen mij: 

“De mensen die aan het roken zijn, hebben éxpres mijn jas op de grond gegooid.” 

Ik zeg…

Ja hoor, tuurlijk!” 

Ik dacht echt van: 

“Moet niet gekker worden.”

Ze had dan na een minuut of vijf haar jas gevonden. ‘Hè hè,' zo heeft ze vast gedacht. En Oop maar wachten in het portiek. Ze vertrok als een hork, zonder nog iets te zeggen, weg.

Ik zal dan zeggen: 

“Fijne avond verder Jans.” 

Nee, ze was weer in 1 keer gevlogen, ook prima, zoek het dan maar lekker uit. Overigens, de vijfde ronde heeft onze zwager gewonnen. Schoonzus had op dat moment een rijke man.


23 december 2017.
Een hele goedemorgen allemaal! Wat een drukte en wat een grote rommel hier. Er was nog wat taart over dus het ontbijt begon dus lekker met taart. Dit ging natuurlijk niet zonder de slagroom. Dus HUP…, kom maar op met die bus. Er waren wat vrienden blijven slapen van onze Mark, dus het was ook nog een soort van een goedemorgen feest die ochtend. Na het ontbijt zijn we gaan opruimen. De kinderen ruimden hun troep op. En wij het onze. Ik belde schoonvader op en vroeg hem: 

“Ben je thuis?” 

“Nee Jans, we lopen in Katwijk.” 

Ik dacht nog…Wat moet je toch in Katwijk. Met dit weer?⛈️ Nu bleef ik dus toch nog met die stoelen zitten. Ik kreeg een heel goed idee, ik zeg tegen Rob:  

“Ik ga je zus bellen, en vraag haar of we haar sleutel even kunnen lenen.” 

De telefoon ging over:  

Hallo met Jolanda! 

“Hallo Jolanda, met Jans, kan je broer zo even de sleutels van je ouders lenen, zodat hij die stoelen even in de tuin kan zetten bij hen?” 

“Ja hoor Jans, dat is geen probleem, als Rob even de sleutels af haalt.”

“Super, je ziet je broer over een klein uurtje.”

“Tja schoonmoedertje dan moet het zo maar even. Ik kan het eigenlijk niet eens meer een schoonmoedertje noemen. Ik vind haar maar een oud gemeen mevrouwtje, en laten we dan zeker die gemene meeloper niet vergeten. Mijn man bracht eerst even de kinderen naar huis. Daarna reed Rob even langs zijn zus om de sleutels van zijn ouders te halen. 

“Zo, die stoelen zijn uit mijn huis.” 

Ik zeg…  

“Goed gedaan!” 

Dan doen we het maar via deze weg. Ze kunnen het krijgen hoe ze het hebben willen… Ik was al lang blij, weg met die zooi in mijn huis. Diezelfde dag nog hoorden wij helemaal niks van hen.


24 december 2017.
Wij hadden nog wel het idee van, die bellen nog wel even op. Maar het bleef verdacht stil. Ik belde zelf maar even op dit was een uurtje of drie in de middag. Ze nam de telefoon op met: 

“Ja, met Mama.” 

Dit noemt zich Mama. 

“NÉÉ” 

Niet meer voor mij, ik bedank hiervoor!

Ik zeg aan de telefoon:  

“Alles goed”? 

“Ja alles goed Jans.” 

Even, het volgende Moedertje, heb jij die mooie fijne klapstoeltjes nog gevonden ?”

“JA….”

Daarna was het schreeuwend van…

“Hoe zijn jullie binnen gekomen…..?”
“Zijn jullie over het hek geklommen…..?”

Ik weet nog goed, en het mooie was en dat vergeet ik nooit meer. Ik was echt héél rustig en kalm. Mijn man en ik zaten aan de tafel tegenover elkaar en we keken elkaar aan. En ja, we hadden zeker lol. Mijn god, ze moest zich schamen aan de andere kant van de lijn. Ik had de telefoon op de luidspreker gezet, dus mijn man hoorde ook hoe zijn Moeder aan het ratelen was. Ondertussen bleef ik kalm. Ik kwam er gewoon ECHT niet doorheen. En of het moeilijk was om kalm te blijven? “Néééé, helemaal niet, ik genoot ervan." Echt! Mijn lieve hemel, wat was ze boos. Die gillende keukenmeid ging compleet uit haar plaat. Totdat het even stil was, toen kon ik haar eindelijk vertellen: 

“Nee hoor Moedertje, we zijn niet over het hek geklommen, wees maar niet bang, we hebben de sleutels van Jolanda even geleend en dat was natuurlijk super fijn, want zo kwam ik dan toch van die stoelen af.” 

Ik zeg daarna nog… 

“Ik ben ook gelijk even naar de sleutelboer gegaan, en heb de sleutels allemaal even bij laten maken, wel zo makkelijk, kan je eigen zoon er ook gewoon weer in.”


Oeps!
En ja hoor, toen ging het weer helemaal los. Ik dacht nog: 

“Denk aan je hart, want ze zijn niet de jongste meer.”

Wij kregen de grootste lol aan die tafel, want ze ging me daar toch uit haar stekker.
Dit was echt niet normaal. Ik dacht nog:

“Pas op schoonmoedertje, straks heb je nog kortsluiting in je hoofd.”

Blijkbaar dacht ze hetzelfde op dat moment, en gaf ze de telefoon aan haar vent. Wel, het was snel… 

TUUT… TUUT… en nog eens TUUT…  

Jongens, wat een drama, en wat verschrikkelijk voor mijn man. Een betere zoon hadden ze niet kunnen wensen. Maar goed, Overigens hadden wij nog steeds de sleutels van zijn ouders. Die was manlief die 23 december, na alles te hebben opgeruimd, vergeten terug te brengen naar zijn zus. Nou dacht hij… Dat komt dan wel de Eerste Kerstdag.


Kleine uitleg.
In november kregen wij, maar ook zijn ouders een uitnodiging van zijn zus en haar complete familie om daar de Eerste Kerstdag te vieren. Ojee, wat nu? Afzeggen was geen optie meer. Het was al de 24e van december. En schoonzus had vast haar boodschappen al in huis. Ik zeg tegen mijn liefje:

“We maken er gewoon het beste van!”


Eerste Kerstdag.
Die bom was dan goed ontploft aan de telefoon. Het Kerstfeest begon een uur of drie bij schoonzus en haar gezin. Wij hoeven er niet als eerste te zijn. Dat laten we wel aan een ander over. Wij kregen een uur of twee nog even wat bezoek, en die gooi je er dan niet gelijk uit. Het was kwart voor vier toen wij aankwamen bij schoonzus en haar complete familie. Ik kwam binnen normaal zal ik zeggen. Ha Oop en Moedertje, dikke kus. Want ja, bij ons zat er wel liefde. Maar nu was het alleen een hand en “Vrolijke Kerst” en klaar. Ik heb geen woord meer gewisseld met die twee. Ik had daar zó geen zin meer in. Voor mij kunnen ze het dak op. De sfeer was niet helemaal top, maar we hebben er het beste van gemaakt.


Het ging tóch nog heel even door in 2018.
Het is nieuwjaarsdag, en ik keek even uit het raam. En ik zag dit keer geen regen, maar een heerlijk zonnetje. En dat voor 1 januari 2018. Beter kan het nieuwe jaar niet beginnen. We zijn dan richting Delft om iedereen een geweldig maar vooral een gezond jaar te wensen. Normaal doen we twee bezoekjes wat betreft de ouders. Maar dit keer hebben we het bij mijn ouders gelaten. Nee inderdaad niet netjes, maar in die twintig jaar ben ik, of ik kan beter zeggen WIJ ook niet netjes behandeld. Maar ondertussen zitten wij nog steeds op onze sleutels te wachten. En die willen we gewoon terug, dus ik zeg tegen mijn liefje:

“Ik zal ze eens een app sturen.”

Dit alles was op 9 januari 2018:

"Goedendag!" Als jullie in de buurt zijn, gooi dan even onze huis sleutels in de brievenbus. "Heel hartelijk bedankt.” 

Geen bericht terug gehad, dit vond ik zelf niet zo héél netjes van hen. Later kreeg Rob een briefje van zijn ouders, dit was via de mail.


LET OP:
Voor ons zijn het geen ouders / schoonouders meer.
Dus we gaan onder Wim en Els verder.


Bericht van Wim en Els.
Wim en Els schreven het volgende op 12 januari 2018.

“Rob, misschien iets voor de volgende keer, groetjes Papa en Mama…”

Dit mailtje dat wij kregen ging over een nieuw telefoonabonnement. Hoe durfden ze nog… 
“Papa en Mama te schrijven?”

 Rob schreef het volgende terug.

Zeg maar op dat telefoonabonnement.
Wij horen het wel wanneer het afloopt.
Dan kan ik een nieuwe aanvragen.
Verder willen wij graag ook onze huis sleutels terug.
Kunnen jullie ze in de bus doen?
Bedankt. Wel even voordat jullie op vakantie gaan.
Groetjes Rob.

Wanneer zal dit telefoonabonnement stoppen?
Dat was voor ons de grote vraag. Dus heb ik zelf maar even gebeld naar die telefoon provider om navraag te doen. De telefoon ging al snel over. Ik zeg tegen die man:

U spreekt met mevrouw Lenting…😉 Ik heb nog wat vraagjes over dit nummer? Deze man vroeg nog even voor de goede orde om mijn geboorte datum. Tja, ik moest even nadenken, want ik ben ook niet een van de jongste meer aan die telefoon.” Die aardige medewerker keek het even voor mij na, en vertelde al snel: 

“Nou mevrouw Lenting, dit abonnement wordt in februari 2018 afgesloten.” 

“Oja, dat was het… Heel hartelijk bedankt voor de informatie”

Tja, als ik niks hoor, moet ik er zelf maar achteraan gaan.
Zo heb ik dit altijd geleerd van Elsje.

Maar de WhatsApp berichten gingen verder.

 

Wim en Els iets later de dag!

“Als jullie je zo gedragen, graag de auto op je eigen naam.”


Kleine uitleg.
Hoe gemeen kan je als ouder zijn, naar eigen zoon, echt te bizar. Wij zaten op dat moment met grote problemen, vandaar dat de papieren en de sleutels bij hen lagen.


Wij schreven het volgende terug.

“Als wij ons zo gedragen…?" "Ha, ha…” “Laat ons toch niet lachen." Maar prima, we gaan ervoor zorgen dat de auto van je naam af gaat. Ik zoek ook zo’n vrouw Wim. Iedereen die je lief is, raken jullie kwijt. "Het is echt niet te geloven.”

Wim schreef het volgende weer terug.

“Jans, voor de goede orde ben ik voor jou geen Wim maar een schoonvader.”

Berichtje terug van ons. 

“Lieve Wim, was dat maar zo, je weet zeker wel beter.”

Wim en Els: 

“Wat moet ik beter weten?”

Na dat getik, was ik er wel klaar mee en belde ik even op, om een afspraak te maken, dit was een uur of kwart over tien in de avond. Wim nam de telefoon op met: 

“JA” 

Ik zeg: 

“Hoi met mij, zijn jullie morgen thuis?
Dan kom ik de sleutels en de papieren halen.” 

Die meeloper Wim vertelde mij aan de telefoon: 

“Aan jou Jans, geef ik niks.”

En dat noemt zich schoonvader, ( nou mooi niet. )

Het kwam erop neer dat Rob het zelf moest komen halen, en ze met mijn niets te maken hadden. Prima, dan doen we het zo.


Zaterdag 13 januari 2018.
In de loop van de middag belt Rob die meeloper op en vroeg hem:  

“Goedemiddag, zijn jullie thuis?

“Ja Rob, we zijn thuis.”

“Prima, dan zie je ons zo…"

Ik zeg tegen mijn liefje…

“Laten we dit maar gelijk regelen en afhandelen, het kan maar klaar zijn.”  

We zijn met ons gezin op pad gegaan, dit omdat we daarna nog weg moesten. Aangekomen op het bekende adres zeg ik tegen de kinderen: 

“Blijven jullie maar even zitten, we zijn zo terug.” 

Dit was dan ook de juiste keuze die ik maakte.
We liepen naar die poortdeur en we belde aan.

Wim deed open en zegt: 

Hallo Rob, kom maar binnen.

Mijn man mocht naar binnen en Wim vertelde mij: 

“Jij Jans, moet nu mijn tuin uit.
Want jij bent hier niet meer welkom.”
 
Ik stond dus als het ware een stuk in hun tuin, vlakbij die geweldige poortdeur. Hij wilde de poortdeur dicht doen. Maar dat ging niet lukken, want ik stond er zeg maar voor. 
Die meeloper Wim vertelde mij ook nog: 

“Ik heb een map vol brieven en je doet ons een hoop verdriet.”

Ik zeg tegen Wim: 

“Dat is toevallig, die brievenmap heb ik ook.” 

Met een hoop gezeik en geschreeuw van Wim en Els. Ja inderdaad, aan die poortdeur bij die twee gillende papegaaien ging het echt even goed los. Zo los, dat onze kleine kinderen het in de auto gewoon konden horen, hoe gemeen hun Opa en Oma naar ons waren op dat moment. Mijn man had zijn papieren gekregen, om de auto van hun naam af te schrijven. Je gaat het echt niet geloven maar de sleutels kregen we niet mee. Ze waren bang dat we niet meer terug zouden komen met de papieren. Moest toch echt niet gekker worden allemaal. Jongens… En dit naar eigen zoon. Wim vertelde: 

“Rob je krijgt de sleutels terug, bij aflevering van het vrijwaringsbewijs.” 

De sleutels bleven dus in het keukenlaatje liggen. Tot we terug kwamen met het vrijwaringsbewijs. De Vader van Rob haalde de sleutels uit het keukenlaadje:

“Hier Rob, je sleutels.”

“Ja, bedankt!”

Het viel op dat niet Els, maar Wim alles deed. Els stond maar wat bij de keukendeur te luisteren. Ze vroeg nog wel…

“Rob kan je nog even binnen komen, ik wil nog even iets tegen je zeggen. 

Nou zegt Rob tegen zijn Moeder:  

Ik zet geen stap meer binnen hier.”
 
Els kwam naar buiten, en vertelde het volgende tegen ons:

“Als er maar iets op het internet zal gaan staan, bijvoorbeeld op Facebook, dan zal ik alles, wat ik over jullie weet, werk van maken.”

Ik zeg…

“Ik zie dit als een dreigement.” 

Ze zou haar bloedeigen zoon en schoondochter en hun lieve kleinkinderen op die manier aan de hoogste boom willen hangen. We zijn weggegaan, want naar die onzin die ze uitkraamde, wilden we gewoon niet meer, naar luisteren. Hoe gestoord en ziek kunnen deze twee gestoorde mensen zijn.
Ik zeg toch wel: 

“Mensen die deze mensen kennen, zullen na het lezen van dit verhaal eerst twee keer moeten nadenken om er mee in zee te gaan, want bedenk goed, geef je één vinger, dan nemen ze je hele hand.” 

Hoe leuk en aardig ze ook kunnen zijn. Het is één groot spel. Als ze de mensen maar kunnen uitkleden. Na dit alles hebben mijn man en ik tegen elkaar gezegd. We laten de moed niet zakken, en we moeten dit voor nu en voor altijd afsluiten.


Het blijven proberen.
Stukje bij beetje pakken wij de draad weer op, we zullen wel moeten. Zondag viert Jolanda bij haar thuis een feestje. Wim en Els zullen wij die zondag vast en zeker zien. Na dit alles. Rob had hier niet zoveel zin in, om hen weer te zien. Maar ik had daar juist wel zin in. Daar gingen we dan. De deur stond open bij Jolanda, en ik liep naar binnen. Rob was nog even in gesprek met onze zwager Vincent. ( Binnenkort EX zwager, ) want dit leuke stel gaan scheiden. Ik liep ondertussen netjes het rijtje af, tot ik bij Wim en Els aankwam, nou deze twee verdienen geen hand, dus draaide ik mij om en richtte ik mijn aandacht naar de volgende. Zo, dat was klaar.

Jolanda vroeg: 

Jans, wil je ook een stukje kwarktaart?” 

“Nee, dank je wel.", ik heb net een bordje Roti gegeten.

“Wil je wel wat te drinken dan?” 

"Lekker Jolanda, doe maar een lekker wijntje.” 

Rob was uitgesproken met Vincent, en liep de woonkamer binnen, hij zegt:  

“Gefeliciteerd iedereen!” 

Zijn zus vroeg iets later…

“Rob, wil je wat te drinken,?”  

“Lekker zus, doe maar een biertje.”

Ik nam gelijk een stoel mee naar beneden en zette die stoel naast een oom van onze ( ik zeg nog maar gewoon even, onze zwager neer.) Ik keek om mij heen, en ik zag dat er 1 iemand was die wat van plan was. Rob kwam aan met de drankjes.
Ik zeg: 

“Ik hou de drankjes wel even vast, dan kan jij nog even een stoel halen.” 

Hij liep richting de keuken om nog even een stoel te halen. Els wist niet hoe snel ze op moest staan, en liep achter Rob aan. Ik kan bijna zeggen: “Rennend achterna.” Ze viel nog net niet van de trap. Els vroeg Rob bovenaan de trap: 

“Kan je, je ouders niet gewoon even netjes gedag zeggen?” 

Nou zegt Rob:

“Daar heb ik effe geen zin in…”

Hij liep verder zonder nog iets te zeggen weer door, en kwam bij mij zitten. Wat had ze gedacht dat alles weer koek en ei was? Ik zeg wel eens: 

“Kan je dromen, droom dan maar lekker verder.” 

Omdat Els haar zin niet kreeg bij haar zoon was het: 

“Dochterlief, kan ik nog wat voor je doen.?” 

“Ja graag Mama, als je me even wilt helpen!”

 Jolanda stond er een klein beetje alleen voor die middag. Dit omdat Vincent in de voortuin zat met een vriend. Hij zat er helemaal doorheen. En dit was echt wel een beetje sneu voor hem. En dan ook nog zijn Moeder, die zo ziek was. En dus ook niet op de verjaardag van Zara was. Dan wordt het soms eventjes wat te veel, en neem je even wat afstand. Els nam de taak over. En dat kwam haar dan goed uit. Els liep ondertussen met het stokbrood en de salades en natuurlijk zoals ieder jaar de Filet Américain naar beneden. De broodjes en de Filet en de andere lekkere dingen stonden allemaal lekker voor Wim en Els de neus. Dit omdat ze, denk ik, grote honger hadden. Ze dachten vast van… Laten we nu maar goed eten, het kan er maar in zitten. De een na de andere stokbrood ging naar binnen, en dan niet netjes gesmeerd. ‘Néé, een dikke vette laag. HUP..., gooi er maar op, kost niks. Dat moest je daar eens doen, bij hen thuis. Dan was het van: zo véééél, doe eens wat minder. Maar dit gebeurde niet vaak hoor bij Wim en Els thuis. Want hier werden de broodjes of de toastjes altijd klaargemaakt door Els. Dus denk erom, niet aan zitten met je tengels. Het was een beetje een vreemde verjaardag. Maar we hebben het overleefd.


App en voicemail bericht.
In de vakantie kreeg Rob een voicemailbericht binnen.
Dit bericht kwam van zijn Moeder ze vroeg: 

“Hallo Rob." Met Mama. Ik vier mijn verjaardag zondag, zouden de kinderen mogen komen?

Ik zeg nog tegen mijn liefje. 

“Als de kinderen er zin in hebben, vind ik dit verder geen probleem hoor, de keuze is aan hen.” 

Wij hebben het voor nu even zo gelaten. Het was al laat, toen wij dit zagen. Dus dat doen we de volgende dag wel. Een dag later op woensdagochtend kregen de kinderen een WhatsApp bericht. Ja inderdaad, dit bericht kwam van Oma. Het duurde vast te lang, denk ik.


Telefoon van Mark bericht op 15 augustus 2018.

“Hallo lieve Mark, ik wil je graag uitnodigen zondag als Oma jarig is." Ik hoop dat je komt, wel even aan Papa vragen. Xxx” 

Telefoon van Wendy, bericht op 15 augustus 2018.

“Lieve Wendy, ik wil je vragen of je op mijn verjaardag komt. Xxx”

De kinderen vertelde over dit berichtje ik zeg: 

“Wat leuk dat je wordt uitgenodigd.” 

Ik zeg tegen Wendy en Mark: 

“Wat willen jullie?” 

Nou zegt Mark: 

“Ik ga niet.” 

Maar ook Wendy vertelde ons:

“Nou Mam, ik heb er ook geen zin in, zeker niet na wat ze jullie hebben aangedaan."
 
Ik zeg… 

“Dan ga je niet, als je er maar geen spijt van krijgt.” 
Daarna zeg ik nog wel van… 

“Ik wil wel dat jullie een felicitatie bericht sturen naar jullie Oma, als ze jarig is.” 

“Dat is goed, Mama."

“Oké, schatjes!”

De vakantie is inmiddels voorbij, en wat hebben wij het met zijn allen lekker gehad. Het is dan eindelijk weekend. En ja, Oma was het weekend jarig. Ik stond in de ochtend vroeg op, en zeg: 

“Rob, gefeliciteerd met je Moeder.” 

Ik weet, hij wil er niks meer van weten, maar ik heb van thuis altijd geleerd, als er iemand jarig is van je familie feliciteer je hem of haar.” Zo gezegd, zo gedaan toch kleine moeite. Wij stonden op het punt om naar de Ikea te gaan, ik zeg dus tegen de kinderen: 

“Vergeten jullie Oma niet een berichtje te sturen straks.”  

“Nee Mam, gaan we zo doen.” 

“Prima, wij gaan…

“Doei, doei….”


De berichten die de kinderen stuurde naar Oma.
WhatsApp bericht naar de jarige Oma van de kinderen. Bericht gestuurd naar de jarige Oma, om vijf voor elf van Wendy naar Oma. 

“Hoi Oma, gefeliciteerd met je verjaardag, ik kom niet omdat ik het heel erg vindt wat je mijn Papa en Mama hebt aangedaan." "Groetjes Wendy.”

Berichtje van Oma terug gekregen, dit was om elf uur.

“Dank je wel. “Papa is altijd welkom.” Opa heeft alleen een voorstel aan Papa gedaan, voor een beter telefoonabonnement en daarop kreeg Opa een hele lelijke reactie van je Moeder, Ik heb hier niets mee te maken het was tussen Opa en je Vader waar je Moeder tussen ging ZITTEN maar ondanks dit houden Opa en Oma van je. "Dikke kus.”

Bericht gestuurd naar de jarige Oma.
Dit was om drie over elf van Mark naar Oma.

“Gefeliciteerd, ik kom niet, omdat ik het niet vind kunnen, met wat je hebt gedaan.”

Berichtje van Oma naar Mark om vijf over elf.

“MARK, IK HEB NIETS GEDAAN.”

De kinderen hebben het hierbij gelaten, en ik geef ze GROOT gelijk. Want dit schrijf je toch niet naar je kleinkind:

( “Papa is altijd welkom…” )

Met andere woorden: 

( “Je moeder niet.” )

Te bizar toch….


Nu maar hopen.
Zo fijn om alles van je af te schrijven. Maar wat een werk, heb ik er aan gehad. Inmiddels is mijn verhaal klaar. En heb ik het verstuurd naar de drukker. Ik had graag een van mijn waargebeurde boeken op de verjaardag van Els willen geven. Maar dat ging niet lukken, dit indien ze nog niet klaar waren. Dat was even balen zeg. Maar goed, nu dan maar hopen dat de boeken eind augustus, begin september klaar zijn. Dan krijgt Wim gewoon dit mooie exemplaar voor zijn 75e verjaardag. Maar néé, het zat allemaal niet mee. Dan maar even iets anders verzinnen. Ik kreeg een briljant idee, Het was vrijdagavond, en ik ben even naar de stad gegaan, en heb bij de Action van die plasticmapjes gekocht. Ik moest ondertussen toch even terugdenken aan het laatste wat er was voorgevallen bij die geweldige poortdeur en dat was dat die meeloper Wim mij vertelde: “Dat hij een map vol brieven had.” Nou de mappen zijn niet weg te slaan in de kast bij hen. En straks krijgt hij er gewoon nog eentje bij. Wat een geluk en wat een luxe voor hem. Bij thuiskomst heb ik het hele verhaal voor de jarige netjes uitgeprint. Daarna heb ik alles netjes in de mooie mapjes geschoven. Deze map stond netjes ingepakt en klaar om weggebracht te worden. Maar voordat ik die map inpakte, heb ik er ook nog een felicitatiebrief bij gedaan. En deze brief lag dan zeg maar als je de map open deed. “Oh, oh, oh, wat zal de jarige daar blij mee zijn geweest." Dat kan gewoon niet anders. Ik weet het gewoon honderd procent zeker.

Dit was de tekst die hij aantrof.

“Hallo Jarige!" Tuurlijk, ik begin met een felicitatie. Dus van harte met je 75e verjaardag. Ik had je een heel mooi boek willen geven, zeker op deze mooie speciale dag. Maar helaas, ze liggen nog bij de drukker. Nu vertelde je je bij ons laatste bezoekje. Dat je een map vol met brieven had. Ik kan je vertellen. Nu heb je er twee. ( Wat betreft mappen.) Maar deze map zit niet vol brieven, ‘néé, maar hij zit vol met mijn verhaal. De titel heb je vast al gelezen op de map. “Liefde Is Alles Overwinnen.” Dit is het laatste geschenk, dat ik je ooit zal gaan geven. "Fijne 1 september 2018.”

 

Lustrum jaar.
Het is een lustrum jaar, dus Wim en Els zullen morgen vast niet thuis zijn. Dit geeft mij dan de gelegenheid om die geweldige mooie leesmap bij hen in de bus te doen. Het is dan een mooie zaterdagochtend. Wim is dan ECHT jarig vandaag, en hij mag dan echt vijfenzeventig kaarsjes uitblazen. Wendy en ik gingen richting de jarige om die geweldige map te bezorgen. Dit deden we op de fiets, het was ook zo prachtig weer. We rijden de straat binnen en we zien de auto staan van Wim en Els. 

“Zijn ze dan toch thuis?” 

Ja, ze waren thuis, en ze hadden hoog bezoek. Dat was effe balen. Nou dan moet de map maar via de post. Het is allemaal niet anders. We sprongen weer op de fiets, en reden richting het winkelcentrum. Maar of het zo heeft moeten zijn. Kwamen we een vriendin tegen van Wendy. Ik vroeg die jonge dame van: 

“Zal jij nu even iets in de brievenbus willen doen, want dit is een hele GROTE verrassing, en ze mogen echt niet weten, van wie die afkomt." "Want anders is het natuurlijk geen verrassing meer.” 

Die vriendin van Wendy ging akkoord, en liep daarna richting de tuin. De jarige zat lekker aan de koffie en aan een stuk taart, dat vast weer uit de vriezer kwam.  Die vriendin, kon de brievenbus niet zo goed vinden, maar gelukkig stond Els op, en vroeg haar: 

“Kan ik je helpen?” 

“Ja, goedemorgen mevrouw." "Ik heb een pakketje en die kom ik even afleveren bij U.” 

Die vriendin van Wendy, kwam dan weer richting de plek waar wij dan even stonden te wachten. 

“En is het gelukt…? 

“Ja zeker, ze heeft het pakketje aangepakt.” 

Nou dat is heel mooi. We kwamen haar net op de juiste tijd tegen. Of het zo heeft moeten zijn. Ik denk zelf…

Dat het een leerzaam verhaal is geweest voor Wim en Els.


Eindelijk groen licht!
In december 2018 kregen wij een nieuw huis aangeboden.
Dit huis stond in Lekkerkerk in de Gemeente Krimpenerwaard. We zijn even wezen kijken want ze waren druk aan het bouwen. Het zag er allemaal mooi uit. En die prachtige tuin maakte een hoop goed. We besloten het huis te nemen. Het duurde nog wel eventjes, dus we genieten nog eventjes hier op de Diederik van Teilingenlaan 501 te Zoetermeer. Ook vierde we hier nog de verjaardagen van de kinderen. In de ochtend zegt Wendy.

“Hey Mama, ik heb weer een App van Opa en Oma.”

“Oh wat aardig zeg.”

Nou zegt Wendy: 

“Ik zit daar eigenlijk niet meer zo op te wachten.

Ik vroeg haar wat ze schreef.  

“Nou, ik zal het Oma even laten voorlezen.…”

 ”Van harte, met je verjaardag Wendy, en dat je maar een leuke dag mag hebben, Is de kaart binnen gekomen?

“Bedankt voor de felicitatie en nee, ik heb geen kaart ontvangen, groetjes Wendy.” 

Mark heeft deze mensen geblokt op zijn WhatsApp, hij is er zó klaar mee.


Januari 2019.
De derde week van januari kregen ze hun kaart binnen. De kaart lag al snel in de papierbak. En dan is het eindelijk
12 maart 2019. De dag dat we de sleutels in ontvangst mogen nemen. Spannend want nu gaat het allemaal echt gebeuren. We hebben er een paleis van gemaakt. Het was zeker even wennen, wat betreft het dorp. Maar we genieten zeker. Niet alleen van het huis, maar ook onze gigantische grote mooie tuin. We vergeten de afstand. Want Lekkerkerk ligt niet naast de deur. Maar inmiddels zijn we er allemaal wel aan gewend. En weten we niet beter, klagen heeft toch geen zin, het is veel belangrijker… “Als je op je bestemming bent aangekomen." "Dat je geniet!” En of je daar dan 40 minuutjes voor moet rijden. 

“Het is zoals het is.”

 

Juni 2019.
Het is inmiddels alweer juni. De tijd gaat snel, er staat weer een verjaardag gepland. Jolanda viert vandaag de verjaardagen van haar kids en die van zichzelf. We waren mooi op tijd op deze verjaardag, ik kan dit keer wel zeggen, we waren de eerste. Dat gebeurt echt anders nooit. Maar nu hadden wij zoiets van: ”Wij gaan een beetje op tijd, indien wij geen verjaardagen willen verpesten.” De ouders van Rob waren er nog niet, dus dat was mooi. Maar daar ging de bel… Het waren Wim en Els. Mark zat al lekker bij zijn grote neef Dyon op zijn kamer te game. Want ook Dyon, had al eigenlijk geen interesse meer in Opa en Oma. Ze liepen naar binnen en ik was in gesprek. Els had wel fatsoen en feliciteerde mij rustig en vriendelijk. Maar Wim was meteen weer op oorlogspad. Jammer, dat dit dan moest gebeuren. Inderdaad, op een kinderverjaardag, kan je toch niet maken. Maar goed, hij begon gelijk weer tegen me te schreeuwen, en dan was het:

“Je hoeft niet zo boos te kijken hoor, als we binnenkomen.” 

Ik zeg daar op terug: 

“Ga je nu al beginnen, lijkt mij beter van niet.” 

Die Wim nam de juiste beslissing en hield verder zijn bek dicht. Els vroeg later nog aan Wendy: 

“Hoe gaat het op school?” 

“Gaat prima, op school.” 

Zo vertelde Wendy. Ze vond het commentaar van haar Opa ver beneden peil, dat ze op haar Oma’s vragen, hier dus kortaf was. Ik snapte het wel.


Hou nou toch eens op.
Ondertussen was het 27 augustus 2019 Rob is jarig.
Al snel ging zijn telefoon piepen, net als die van Wendy.

“Hey Mam, kijk… Weer een App van Oma.” Bericht van Oma:

“Wendy gefeliciteerd met de verjaardag van je Papa, en ook een leuk schooljaar. "Lieve groet van Opa en Oma.”

 

Wendy stuurde daarna een berichtje terug.
"Hoi." Ik heb hier zelf eerst even over na moeten denken om iets terug te schrijven. Bedankt voor de felicitatie.
Van mij had je dit appje niet hoeven te sturen. Waarom? Dit heb je vast gelezen in het mooie verhaal… “Liefde is alles overwinnen.” Wij hebben alles overwonnen, en jullie alles verloren/kwijt. Goed gedaan jullie allebei. Terwijl mijn ouders altijd goed voor jullie zijn geweest met alles. Omdat mijn Vader vandaag jarig is, appen jullie mij om weer contact te krijgen. Laat ik jullie 1 ding zeggen. Ik hoef geen contact meer. Want met de verjaardagen van je dochter en je favoriete kleinkinderen viel Opa mijn Moeder meteen aan. Dat vond ik nergens op slaan. Want mijn Moeder deed niks. Ik had nog een goed gevoel. Ik wou nog gezellig even met jullie praten, leek me een goed moment. Maar na dat gedrag van Opa, was ik er wel weer klaar mee. Jullie zijn dat gesprek niet waard. Ik hoop dat jullie een hele leuke verjaardag hebben zonder mijn Papa, JULLIE ZOON. Luister goed. Ik heb dit bericht zelf geschreven, want ik heb geen hulp nodig, want ik weet toch wel hoe alles zit. "Groetjes Wendy.”

Toen ik dit berichtje las dacht ik… Zo meid… Jij schrijft alles lekker van je af. Ze kan ook wel een boek gaan schrijven. Ik weet zeker, het gaat haar vast en zeker lukken. Maar goed wat ze schreef was in mijn ogen prima. Ze is duidelijk en eerlijk en beleefd, en dat vind ik erg belangrijk. Ik denk zelf dat Wendy nu wel duidelijk is geweest naar haar Opa en Oma.


Dit was zeker niet fijn.
We hebben onze draai helemaal gevonden hier in Lekkerkerk. We genieten volop van het leven tot dat Covid 19 uitbrak. Ook wel het Coronavirus genoemd. Wat krijgen we nou weer, voor gedonder. Het Coronavirus brak in februari 2020 uit over de hele wereld. We kregen allemaal regels waar we ons aan moesten houden. Wat een ellende. Vooral die kap voor je bek. Ook wel mondkapje genoemd. Of die anderhalve meter. Je kon er gewoon een boete voor krijgen bij deze overtreding. Te bizar allemaal. Wat een ellende en het hield ook niet snel op, dus kregen we ook nog een Lockdown, en niet te vergeten de avondklok. Alles ging dicht. Zoals de winkels, cafés, restaurants, sportscholen, en ga zo maar door. Maar het ergste was toch wel, die online lessen op school voor de kinderen. Als dat maar goed gaat? Nou, het ging goed. Wendy was geslaagd, dus de vlag kon uit. Nu dan maar hopen dat het Coronavirus snel weer verdwijnt. Want je kon het zo gek niet bedenken, of er was wel weer een nieuwe regel. Moest allemaal niet gekker worden. Schoonzus Jolanda vierde dan toch de verjaardagen van Dyon en Zara en die van zichzelf. Ze zijn allemaal kort na elkaar jarig, dus is het inderdaad handig om dit allemaal tegelijk te doen. Dit was op een zaterdagmiddag, en dat in Corona tijd.


Kleine uitleg.
Er was een week daarvoor al een woordenwisseling, geweest op Facebook. Zara, had wat foto’s geplaatst op haar Facebook. Waarop Oma reageerde van:

“Wat een knappe kleindochter heb ik toch.” 
 
“Slijmbal die Oma, maar goed.”   

Zo dacht ik echt…

Waarop Zara weer reageerde van:

“Dank je wel, Oma."


Wendy, kwam dit berichtje tegen op Facebook.
En reageerde daar ook op:

“Ja… die andere knappe kleindochter, die zie je niet meer.”

Daarna reageerde ik ook nog even:

“Hoi Zara, Bedenk goed, wat je doet schat, want de tijd zal het leren, toch Els? Geloof me maar. "Tot zaterdag, dikke kus.”

Op Facebook kan je mensen toevoegen in het gesprek. Dus Els, miste dit berichtje niet, en heeft dit dan ook zeker gelezen. Dit berichtje was immers snel weer verwijderd door Zara. Later belde Zara, Wendy op, en vertelde haar: 

“Wendy wil jij alleen leuke reacties plaatsen op mijn Facebook.”


Nou zegt Wendy…

“Zara, ik mag zeggen wat ik wil…
“Vrijheid van meningsuiting.” 

Zara vond deze reactie niet nodig onder die foto’s. Tja, dat kan. Wendy dacht er anders over. Ondertussen waren we onderweg naar de verjaardag. We stonden voor de deur. Jolanda deed open, ze keek nou niet echt vrolijk. Ik feliciteerde haar en de meiden die binnen zaten. Er waren een paar vriendinnen op bezoek. Verder was het rustig. Ik zat daar een uur lang voor spek en bonen. Jolanda keek erg lelijk, en praatte bijna niet met mij. Ik probeerde nog wel een gesprek aan te gaan, maar ook dat ging moeizaam. Dus besloot ik na een uur weer lekker naar huis te gaan. Er was tenslotte nog een hoop werk te doen in de tuin. Zo heb ik Rob toch nog fijn kunnen helpen die middag. Einde van de dag, lagen de stenen er weer netjes in. Het contact was later weer een soort van normaal geworden.
Je kan natuurlijk niet boos blijven. Maar een echte schoonzussenband zal het nooit worden.


Vakantie.
En toen stond de vakantie voor de deur. Jolanda zal twee weken op onze Tarzan (ook wel Flappie genoemd passen.
Het was dan tijd om Tarzan de hond weg te brengen naar Zoetermeer. Zara was thuis. Ik legde even wat dingetjes uit, en ben daarna weggegaan. “Dag Flappie…Tot over twee weken!” Tarzan had niks te klagen, hij had zelfs een ventilator. Wat een luxe voor de hond. Heerlijke verkoeling voor onze Flap, en dat was wel nodig.

Even iets later in de tijd.





We hebben een heerlijke zomer gehad, met 1 woord: “fantastisch.” Tarzan heeft heerlijk geplonsd en gezwommen. Maar je merkte toch, dat hij wat ouder begon te worden. Hij voelde zich vaak niet lekker, en dat was voor hem natuurlijk super naar. Het was ondertussen alweer oktober 2021. Het mooie weer maakte plaats voor de herfst. Het is dan alweer woensdagochtend. Ik stapte uit bed, en loop naar beneden, en ik zag dat Tarzan niet meer normaal kan lopen, laat staan opstaan. Ik belde gelijk de dierenarts op en maakte een afspraak. Ik kon gelijk terecht. De dokter keek Tarzan na. En hij vertelde dat Tarzan 39 graden koorts had.” “Arm beest!” Maar goed… Verder was het een raadsel. Nou zegt de dokter, laten we eerst anders even wat foto’s maken. En dan na de foto’s doen we nog even dit, en inderdaad… Kwam er ook nog een dat. Maar of het Tarzan zal helpen, dat was dan vraag twee. Ik blijf erbij… Dat Tarzan een lichte beroerte heeft gehad. Dit omdat hij ook zo raar deed. Hij was gewoon niet meer zichzelf. We hebben er echt even over nagedacht en hebben dan toch besloten. Om lieve Tarzan te laten inslapen. Dit alles was op woensdag 13 okt 2021. Om kwart over drie, heeft hij zijn laatste prikje gehad en is hij vredig in slaap gevallen. Met veel verdriet hebben we hem daar bij de praktijk achter gelaten. We zullen onze lieve Tarzan, ook wel Flappie genoemd, ontzettend missen. Want een betere hond zullen we vast en zeker nooit meer krijgen.


Leuke schoonzussen band.
Ik kan toch wel zeggen… Dat ik nooit geen kans heb gehad van Jolanda. Ik ben er wel klaar mee. Ik ga mijn best ook niet meer doen, dat heb ik al genoeg gedaan de afgelopen jaren. Ik kreeg een uitnodiging voor een feestje van de verjaardagen van schoonzus en haar kinderen Dyon en Zara. En ja, ik heb er echt even over nagedacht, maar ik ben op het volgende gekomen. En dat heb ik Jolanda dan ook laten weten:

“Hallo Schoonzus." Ik sla deze verjaardag over, omdat jij mij vorig jaar zo boos aankeek, ik voelde mij zeker niet welkom bij je. Dit heb ik zo naar ervaren. Dus daarom heb ik geen zin om nog naar de verjaardagen te komen, om even leuk te doen. Terwijl we elkaar toch nooit zien. Misschien kan je Rob vragen of hij er zin in heeft? Dit laat ik verder aan hem over. "Met vriendelijke groet, Jans.”

 

Bericht van Schoonzus Jolanda:
De tijd was: Kwart over twaalf. 

“Prima!” 

Kort maar krachtig zullen we dan maar zeggen, maar al snel
kwam er meer. Nieuw bericht van Jolanda, dit was vier minuten later.

Vind het dan wel raar, dat ik daarna wel voor de hond kan zorgen en op de verjaardagen van Wendy en Mark wordt uitgenodigd. Maar dat is jouw keuze, en die respecteer ik.

 

Ik stuurde Jolanda, het volgende berichtje terug:

Jolanda!
Ik ben er even voor gaan zitten.
Het antwoord dat je nu net gaf, zegt al genoeg toch?

“PRIMA!”

Met andere woorden.

“Niet erg, geen probleem.”

 

Daarna schreef jij het volgende.
Waar ik even op zal reageren.

Op het moment dat wij jou vroegen om op de hond te passen, was jou antwoord zelf een JA, dus dan moet je niet lopen klagen achteraf. En we waren hier ook zeker blij mee... En ja, ik heb zeker getwijfeld over de uitnodiging van december, dat mag je rustig weten. Maar Rob, vond dat ik jou niet kon overslaan. Dus stuurde ik jou ook een appje. LET OP: In de hoop dat het dan toch nog goed zal gaan voelen. Maar op de verjaardag van Wendy en Mark was ik er toch wel uit. Dit gaat hem tussen ons, gewoon niet worden... Jammer! En laten we eerlijk zijn tegen elkaar." Het is nooit een leuke schoonzussen band geweest. Op het moment dat ik in de familie kwam, klikte het al niet tussen ons. Ik heb gewoon geen kans bij je gehad want ja… IK WAS TOEN EEN LENTING, EN DIE MOETEN WE NIET. Ik kon dan nog zo goed mijn best doen, ik kreeg er niks voor terug. Jammer want ik had het geweldig gevonden toentertijd. "Verder ben ik blij dat je mijn keuze respecteert.”

Nu ben ik eerlijk, het is rustig geworden wat betreft het contact met Jolanda. Ik heb altijd tegen Rob gezegd… Als je naar je zus wil, dan moet je lekker gaan. Maar Rob, heeft er blijkbaar ook geen haast mee. Maar op een dag, heb ik tegen Rob gezegd van:

“Joh, ga gewoon gezellig een bakkie doen bij je zus, vind ze vast leuk?” 

En dat heeft hij toen ook gedaan, deze avond verliep gezellig, zo vertelde Rob bij thuiskomst. Overigens hebben wij Jolanda hier niet meer gezien. Zijn zus heeft blijkbaar geen interesse in Rob. Maar zoals je inmiddels weet. Er is altijd wel een smoes, of een reden. Maar dat lees je straks.


Wat moeten we nou toch.
Het heeft allemaal erg lang moeten duren, maar gelukkig liep de coronapandemie op zijn eind. En kregen we ons normale vrije leven weer terug. Dit alles was in 2022. Uiteraard wel met wat vaccinaties verder. Rob vertelde mijn heel lang geleden: 

“Van joh Jans, het zijn wel je ouders 'he, vergeet dat niet. 

En nu zeg ik hetzelfde tegen Rob:

“Het zijn wel je ouders 'he.”

Maand of twee daarvoor lag zijn Moeder in het Ziekenhuis. Inderdaad voor haar ❤️ Ze was wat gedotterd of zo iets.
Dus ik weer, de goedheid zelf…

“Rob, moeten we je Moedertje niet even een bosje bloemen sturen, met een leuk beterschapskaartje?”

Dat vond hij een goed idee van mij. Ik maakte het gelijk in orde. De volgende dag kreeg Rob dan een WhatsApp bericht van zijn Moeder en dan was het…

“Bedankt voor de mooie bloemen.” 

“Heel graag gedaan, kleine moeite!"  

Ik zeg altijd tegen Rob: 

“Wat had het toch fijn geweest, als alles gewoon normaal was geweest.” 

We hebben het er dan weleens over. Maar Rob vindt het zó helemaal prima. En zo als hij dan zelf zegt: 

“Van joh Jans, in mijn bestand heb ik geen ouders meer.” 
“Onzin, zeg ik dan… Want die heb je wel degelijk.” 

Zo ben ik dan ook wel weer. Hij praat er liever niet meer over, want hij is er wel klaar mee. En dat ben ik ook, begrijp mij niet verkeerd maar toch, zeg ik later in de tijd tegen Rob: “Het zal toch gewoon fijn zijn, als we het nieuwe jaar weer normaal kunnen beginnen.” Hoe bijzonder zal dat zijn. "En ja, Rob had zeker zijn twijfels, want waar beginnen we weer aan?” We hoeven ze natuurlijk niet elke week meer te zien, drie keer per jaar is genoeg. "We stuurde ze een uitnodiging via de post, en dan zien we het wel.” Dit alles was op woensdag 23 november 2022.

 

De tekst wat er op de uitnodiging stond.

Goedemiddag! Een uitnodiging, net als vroeger op de deurmat van ons allemaal. Alleen dit keer geen Kerst- of Sinterklaas uitnodiging. Nee, dit keer een uitnodiging, voor een vrijwillig weerzien. Wij zijn tot het volgende gekomen. Bij deze willen we jullie dan ook uitnodigen voor een vrijwillig weerzien bij ons thuis. Dit alleen, indien je ons samen accepteert. Datum, zal zijn zondag 4 december 2022. Tijd: Twee uur. Belangrijk om te weten: We hoeven de deur niet bij elkaar plat te lopen. Maar het zal toch mooi zijn om zonder geëmmer met elkaar om te gaan, we zijn volwassen mensen toch? Een normaal weerzien is misschien dan toch het beste. En wie weet brengt het ons nog vele mooie, normale maar vooral geaccepteerde jaren toe. Denk er rustig over na. En wie weet, zien we elkaar de vierde van december. Het adres is vast al bekend, maar nu krijg je hem officieel van ons. Vriendelijke groet Rob en Jans.

 

We zijn dan héél benieuwd.
Twee dagen daarna belde zijn Moeder naar Rob.

Dag Rob met mama, ik ben er nog niet klaar voor, en ook ben ik er nog niet aan toe, dit wegens gezondheidsproblemen…

“Prima. "Dan houd het op, sterkte en succes.” 

Hoe bitter kan je toch zijn als ouders. We hebben het voor nu even zo gelaten. We gaan er een prachtig en bijzonder 2023 van maken.

 

2023.
Rob en ik vieren dit jaar ons 25 jaar samen, zijn. Dit alles was op 7 maart 2023. Wij hopen dat iedereen erbij kan zijn.
De uitnodigingen heb ik 25 januari 2023 op de bus gedaan. Ook hebben we een kaartje naar zijn ouders gestuurd.
Dit uit goed fatsoen, en omdat we gewoon niemand over wilde slaan. Een dag later ging bij Rob de telefoon.

Rob met Mama, zal jij even langs kunnen komen?

Dat is goed, maar dan neem ik Jans gezellig mee?” 

“Nou, dat is niet zo nodig, laat Jans maar thuis.

Als Jans niet welkom is, dan houdt het hier op. 

Het gesprek kreeg een draai, de Moeder van Rob vertelde hem daarna nog:

"Rob, ik wil je toch even doorgeven, dat je Vader onder de kanker zit.” 

"Nou dat is niet zo leuk, wens hem sterkte.” 

Daarna werd de telefoon erop gegooid.
En was het snel…

“TUUT… TUUT… en nog eens TUUT…”

Het zat mij niet lekker, dus stuurde ik Els even een mail.

 

Ik schreef het volgende:

Hallo Els.
Toch nog even het volgende: Van wegen de BLOK op de WhatsApp doe ik het maar zo… Echt te bizar voor woorden. Kan toch niet anders zeggen. Mijn lieve hemel, wat doen jullie jezelf, maar toch ook jullie liefhebbende zoon. ( Ja, je leest het goed, ) toch aan. Hij ligt er trouwens niet van wakker met wat je hem vertelde. En misschien leuk om te weten. Ik slaap er ook niet slechter van. Maar o, o, o… Het niet accepteren van zijn vrouw ( IK ) dus in het bijzonder. Ik zal me bijna schuldig voelen in die 25 jaar. ( Niet dus. :) Jammer vind ik het zeker wel, want ik ben toch ECHT wel een lieve LENTING. Ik was het beste wat jullie ooit in de familie hadden, samen met jullie zoon. Wat houden jullie toch van je zoon? ( Niet dus…) Maar gelukkig wel van jullie zelf. Wat ben ik dan toch blij… Dat Rob JULLIE ZOON. Ja je leest het goed, wel de verdiende liefde, knuffel en het houden van mee krijgt van mijn Pappie en Mammie…

Over mij, of onze hart strijken.
Want wij hebben er wel 1 om het zo maar te zeggen… Ik lijk wel gek eigenlijk, wat betreft het strijken over mijn hart. Want jullie hebben het zó niet verdiend. Maar dan zien jullie in ieder geval dat de liefde die ik voor jullie zoon heb écht is. En dat kan ik van jullie niet zeggen… Een uitnodiging voor een weerzien bij ons thuis. Was trouwens mijn idee. Rob had daar geen behoefte aan. Dit omdat jullie mij maar niet kunnen accepteren. Maar goed, ik kreeg hem dan wel zo ver, dat hij er voor open begon te staan. Voor een weerzien bij ons thuis. We stuurden jullie de uitnodiging en al snel ging de telefoon bij Rob. En lieten jullie, of jij Els, hem weten. Dat jullie er nog niet klaar voor waren. En dat jullie het druk hadden met ziekenhuisbezoekjes. Verder was het bla, bla, en nog eens bla. Het afslaan van een weerzien bij ons thuis, betekent voor mij… “Dat jullie geen gevoel, geen liefde, maar vooral geen kloppend hart hebben." Jullie hart is niet alleen koud. "Nee hij is gewoon van steen.” Ik zeg, print deze prachtige A4 maar weer lekker uit en gooi hem maar in je bewaarde brievenmap. Want het is natuurlijk altijd leuk, om nog eens te waarheid terug te lezen.

 

Al héél snel kreeg ik een berichtje terug.
Via de mail van Els, met het volgende:
 
“Jans, dat wij jouw niet meer willen zien, heb je aan jezelf te danken, via het boek heb je ons laten weten hoe je over ons dacht en wij denken niet dat dit veranderd is.” 

 

Ik stuurde dan ook nog maar even iets terug naar Els:

Tja, Els. Lees hoofdstuk 18 en als je dan toch bezig bent neem dan ook hoofdstuk 19 mee. Lees het maar eens rustig, en op je gemak door. Mocht je het verhaal of de map niet meer hebben? Ik heb nog 1 boek te koop. De overige 9 boeken heb ik toen verkocht aan vrienden, en aan onze “Liefhebbende families. Fijne donderdag!”

Hierop kreeg ik ”GEEN” bericht meer terug.
Ik zeg dan toch ook maar even…

“PRIMA…”

 

Nog niks gehoord.
Iets later in de tijd stuurde ik Jolanda even een berichtje, want ik had nog niks van haar gehoord wat betreft ons Jubileumfeest:

“Hey hallootjes!" Nog eventjes en dan is het feest. Wij hopen dat de uitnodiging voor het feest van 11 maart 2023 goed is aangekomen. Wij hopen natuurlijk, dat jullie op ons feest aanwezig kunnen zijn. Wij horen het graag zo spoedig mogelijk van jullie... "Lieve groet, Rob en Jans.”

 

Bericht van Jolanda.
De tijd van dit bericht was tien over acht in de vroege morgen.

"Nee, wij zijn er niet bij." Als ik te chagrijnig kijk, op jullie feest. Waardoor ik niet meer op verjaardagen welkom was,  kijk ik hier vast ook te chagrijnig voor. Ik wens jullie een fijne dag met iedereen. "Groetjes Jolanda.”

En hier heb je dus het punt waar ik op terug zal komen.

“Het niet meer   “WELKOM ZIJN.”  bij ons thuis.”

Maar goed, ik stuurde iets over tienen het volgende terug.

“Ook een goedemorgen! ( Want ik begin graag beleefd. ) Bedankt voor je berichtje. Laat ik even voorop stellen.
Dat ik nooit heb gezegd dat jij / jullie niet welkom zijn.
Weet niet waar je dat vandaan hebt? Maar goed.
Bedankt voor het doorgeven. Jammer maar geen probleem.
En ja, we gaan ons zeker vermaken met iedereen.
Komt helemaal goed. Maak je daar maar geen zorgen over.
Fijne zondag!”

 

Het opbouwen van de hut in de tuin.
Ondertussen waren we druk op zoek naar gratis stoelen en tafels. Rob zijn hok stond al snel vol. Ook zijn we op zoek gegaan naar een mooie nieuwe ring. Ook die hadden we snel gevonden. Het was dan nu echt vrijdag 10 maart 2023.
Het weer was in de ochtend rustig, weinig wind dus prima weer om een groot zeil op te hangen in de tuin want dan zitten de mensen morgen droog en lekker warm. Maar klokslag twee uur begon het om te slaan. Het begon te sneeuwen en te waaien. Hebben wij weer. Toch wel wat paniek. Want we hebben die droge ruimte in de tuin morgen echt nodig.

“Wat moeten we nu?” 

De mannen hebben het voorwerk afgemaakt, in de sneeuw en de kou en de regen. Morgenochtend gaan we dan maar weer verder. Het was tijd voor een lekker biertje en een wijntje, en daar hoort natuurlijk ook een borrelplankje bij.
Wij zeggen: 

🥂 “PROOST!” 🍾

 

Zaterdag 11 maart 2023.

Jeetje, de nacht was voorbij gevlogen. Rob en ik waren al vroeg op. Na het ontbijt hebben we de boodschappen in huis gehaald. En daarna is het toch tijd voor poging twee. Het weer daar kan ik kort over zijn. Ik zag een heerlijke blauwe lucht, en de zon scheen uitbundig. In een paar uurtjes hing het zeil en kon ons 25 jarige jubileum feest beginnen. Zal iedereen op tijd komen? Bijna iedereen was op tijd. Op mijn ouders na. Het zijn ook altijd dezelfde. Maar al snel waren we dus compleet en kon de plechtigheid beginnen. Nadine had de eer om deze toespraak toe te spreken. Ze was mega goed, met haar prachtige toespraak. Na de plechtigheid, hebben we nog een prachtige Proost Foto gemaakt!



Het gourmetten met de gehele familie, en onze lieve vrienden was top! Er was voor ieder wat wils. Zoals vis maar ook was er voldoende vlees. En laten we de heerlijke drankjes niet vergeten. Alles was tot in de puntjes verzorgd. En dan, na het eten, was het tijd voor de Polonaise. En dan ook nog een Karaoke uurtje. En niet te vergeten, wat waren we verwend, echt door iedereen. Of ik bedoel bijna door iedereen. Van Rob zijn ouders, kon er dan niet eens een kaartje of laat staan een mooie bloemenboeket vanaf. Dit gelden dan ook voor Jolanda.


We horen nog wel eens wat:
Tja Wim en Els...
Een uitnodiging afslaan, en dan van anderen horen…  
 
"Oh wat missen we Rob….”
“We hebben er zó veel verdriet van…”
“Het is allemaal de schuld van Jans…”

 

Maar Wim en Els kunnen beter zeggen…
“Het is onze eigen schuld, dat we Rob niet meer zien, en dus kwijt zijn.” Te bizar voor woorden, maar zeker waar.


Wat een geluk voor Wendy in 2024.
Op een dag ging hier de telefoon. Het was de Regio Bank die belde. Deze mevrouw vertelde dat er een spaarrekening vrij was gekomen. We maakten een afspraak.


Kleine uitleg:
Rob heeft toen toestemming gegeven dat zijn ouders een spaarrekening konden openen voor onze kinderen. Rob heeft hier dus ook voor moeten tekenen. Anders ging het feest niet lukken, voor Wim en Els.


De afspraak stond.
We lopen met zijn drietjes de Bank binnen en namen plaats. Deze mevrouw vertelde eerst tegen Wendy: 

“Wat fijn, zo’n spaarrekening?”  

Nou zeker, ben toch blij dat mijn liefhebbende Opa en Oma dit voor mij gespaard hebben.” 

Maar in haar hoofd speelde er meer, dus vroeg ze:  

“Is het ook mogelijk, dat de aanvragers."
("Opa en Oma dus, ) het geld er af hebben kunnen halen?”

“Nee, Wendy, de aanvrager kan niet aan jou spaarrekening zitten." Ze kunnen er wel geld op storten. Maar afhalen, nee dat kan dan weer niet. De rekening stond op jouw naam. "En daar heb je Vader toen voor moeten tekenen.”

Wat een opluchting voor haar.

“Wendy wil je ook nog weten, wat er op de spaarrekening staat?" 

"Nou, ik zal het dolgraag willen weten.” 

Deze mevrouw vertelde wat er op de rekening stond. Nou, ze zag zeker drie nullen, dus daar kan ze dan vast een leuk autootje van kopen, en dat heeft ze dan ook gedaan, ze kon zelfs daarna nog drie keer tanken.
Ik zeg:

“Dat doet ze goed.”


Wat vriendelijk toch.
Wendy zal Wendy niet zijn, om haar Opa en Oma daarvoor nog even te bedanken.

 

Whatsapp: Bericht van Wendy naar Opa en Oma.

“Hoi… Ik wilde jullie even laten weten dat ik in een klap super rijk ben geworden." Ik zeg heel erg bedankt. Toch fijn dat jullie in die oude tijd wat gespaard hebben voor mij en het niet hebben kunnen opmaken. De tijd zal het leren, zo vertelde je altijd. "Je heb daar helemaal gelijk in gehad. 👍🏽  Groetjes Wendy.”

 

Oma schreef het volgende terug naar Wendy.

“Wij zijn niet vals.”
“Dat jullie zo over je Opa en Oma denken.”
“Wij hadden het er af kunnen halen, maar zo zijn wij niet.”

Wendy schreef het volgende terug naar Oma. 

Hahaha, laat mij niet lachen. Je kon niks van die rekening afhalen, ik heb het namelijk even nagevraagd. Je kon er alleen geld opzetten en niks eraf halen. Alleen jou lieftallige zoon kon er geld vanaf halen of toestemming geven. Oh, oh, oh, alleen maar liegen. Als het had gekund, had je alles er vanaf gesnoept, zeker weten....

 

Bericht van Oma naar Wendy.

Oké, jullie sporen niet, en hier willen wij het graag bij laten.

Wendy schreef het laatste terug en dat was:

Hahaha prima!
Doei… doei…

Ik ben zeker blij, voor de kinderen. En ze hebben het ook gewoon super verdiend. Ja echt waar!  Het is dan maar goed, dat deze twee kraaien er niet aan konden zitten met hun tengels, want geloof mij, dan, had, alles echt op geweest.
Deze perfecte toestemming die Rob oooooit heeft moeten maken voor Wendy maar ook voor Mark was het beste in de afgelopen achttien jaar. 👌🏽

 

Mark zit zijn maanden, dagen en zelfs zijn uren tot de laatste minuut nu al uit te tellen.  Wat fijn, dat de kinderen op hun 18^e verjaardag door hun liefhebbende Opa en Oma nog zo verwend worden.


6 februari 2024.
Rob was gebeld midden in de nacht door een mevrouw die hij niet kon. In de vroege ochtend beluistert Rob zijn voicemailbericht. Deze mevrouw vertelde aan hem:” Dat zijn Vader Wim was overleden.” Rob belde mij op, en vertelde het nieuws. Nou zeg ik: 

“Gecondoleerd met je Vader.” 

Bij thuiskomst vertelde ik de kinderen dat Opa dood is. Dit was, en voelde toch een beetje raar, maar goed, je gaat daarna gewoon weer verder. Bij thuiskomst heb ik Wil, (de zus van Wim,) een berichtje gestuurd.


Whatsapp Bericht naar Wil. ( Tijd was tien voor twaalf. )
“Ha Wil." Alles goed? Heb je het nieuws al gehoord? "Wim je broer is dood.” Wil, belde mij gelijk op, en vroeg hoe ik het had gehoord. Ik legde haar uit dat Rob was gebeld door een mevrouw. En die kwam met deze mededeling. Wil zegt…

“Ik bel gelijk even naar Anne.” 

( Anne, is de zus van Wil en Wim. :) "Doe dat maar.” Ring, ring en nog eens ring.
De telefoon gaat bij Rob. Dit was rond, de klok van half twee. Het was zijn Vader Wim:  

“Wat is Jans allemaal aan het rondstrooien.” 

Rob legde uit wat er gaande was. Nou zegt Wim: 
“Ik ben springlevend, en als ik ooit doodga, dan zal Jolanda je bellen.”


Om kwart voor twee belde Rob mij op en vertelde.

“Mijn Vader is niet dood, en wat ben je allemaal aan het doen”


Nou zeg ik:

Ik heb Wil, geïnformeerd over dit bericht. Maar ik ‘App,
haar gelijk eventjes, en zal haar dan vertellen. Dat dit bericht dus niet juist is.
Handig dit allemaal, niet dus.


Whatsapp Bericht naar Wil. ( Tijd was tien over twee. )

“Hoi Wil, ik hoor net van Rob dat Wim nog springlevend is.
Iemand heeft een foutje gemaakt met het tikken van dit nummer.

Let op: We wisten het verhaal toen nog niet.


Even iets later stuurde ik Wil nog een bericht.

Let op: Toen wisten wij wel hoe het zat.

“Hallo Wil.
Dit is geen grap, we hebben die mevrouw gebeld die Rob had gebeld die ochtend. "Ze heeft in paniek 1 nummertje verkeerd gedrukt, dit omdat ze zo verdrietig was.”

Dit hoorde wij van die mevrouw, toen wij navraag gingen doen.


Zo onterecht van Anne.
Dit boze berichtje kwam via Facebook Messenger, de tijd van dit bericht was, tien over twee in de middag!

“Hallo Jans, wat ben jij gemeen, dat je iets met je schoonouders hebt is aan jullie. Maar waarom dan dit bericht naar ons? Het blijft onze broer, je doet ons hier veel verdriet mee. "Onbegrijpelijk hoe erg kan een mens zinken.”


Dit berichtje was zeer onterecht.
Ik stuurde haar om half drie het volgende terug.

“Nou hallo Anne. Ook bedankt! Ik wist niet beter. Totdat ik net die mevrouw sprak die zich dus vergisten. Ze dacht dat ze haar zoon aan de lijn had. ( Haar zoon heten ook Rob. Rob had mij natuurlijk gebeld, met het nieuws. Maar wij wisten niet dat het een vergissing was. Dus ik belde Wil, uit goed fatsoen om het nieuws te delen. Nu weet ik pas net, dat het nep-nieuws was. En dus niet klopte. Maar in het vervolg zal ik niet meer appen of bellen om zulk nieuws door te geven, dan hoor je het maar niet want het wordt toch niet gewaardeerd door jou. Dit heeft niks te maken met zijn ouders. Rob is gewoon verkeerd gebeld, en ik wist niet beter. "Fijne dag!”


Om half drie, kreeg ik nog een berichtje van Anne:

“Je smoesjes zijn van slechte kwaliteit.”


Om tien over half drie stuurde ik een bericht terug.
Naar Anne:

“Prima, wil je haar telefoonnummer hebben?"
Kan je zelf die mevrouw bellen.
Dan hoor je hetzelfde als wat Rob vanochtend hoorde.
Hier maak ik echt geen geintjes over.”


Wat een misverstand.
Wat een drukte vandaag, wat betreft de whatsappjes. En wat een misverstand van die mevrouw. Het was weer even wat rustiger geworden. Wim had ook navraag gedaan, bij die mevrouw en alles wat ik dus schreef en vertelde klopte dus gewoon. Hier lieg je gewoon niet over. “Klaar.” Ik had het wel, zo netjes gevonden als Anne haar excuses had aangeboden, want dit was zwaar onterecht. En dan ook nog met wat ze schreef. 

“Het blijft onze broer, je doet ons hier veel verdriet mee” 
Nou zeg ik dan maar weer… 

“Anne, als je zo over je broer schrijft… Het blijft onze broer, ga daar dan eens een lekker bakkie doen, en wie weet krijg je er zelfs een stukje taart  bij." Ik hoop dan wel voor je…
Dat die van goede kwaliteit is. "Want zoals je weet, is dit niet altijd het geval.”


Dinsdag is onze dag!
Wendy en ik doen iedere dinsdag wel wat leuks samen. Dit kan van alles zijn zoals… 

“Lekker shoppen, tot heerlijk lunchen, of ons eens lekker, te laten vertroetelen door onze schoonheidsspecialiste Ineke.” 

Het is nu een zonnige dinsdagochtend. Vandaag gaan we dan gezellig naar Stadshart te Zoetermeer. Nu al zin in. En dan zeggen we meestal: 

“Zullen we nog twee oude bekende tegenkomen vandaag?” 

Dat blijft dan altijd te vraag. En ja hoor, na de stad reden we nog even naar de Wibra, deze heb je in Stadshart, maar ook in Meerzicht Centrum. We parkeerden de auto en liepen richting de deur.

Wendy zegt: 

“Kijk nou eens, wie daar lopen Mama." 

Ik zeg nog zonder dat ik het had gezien van: 

"Ach, laat ze maar lekker lopen.” 

Totdat ik nog eens keek. 

“Hey, deze twee, die ken ik.” 

Wij lopen naar binnen. En hun lopen dan, als het goed is naar buiten? We passeerden elkaar. Maar een:

“Hallo…”
 
Kon er niet vanaf. Hoe kan dat nou? Ze liepen toch naar buiten?  Wij liepen ondertussen naar de Etos. Want zondag was het Vaderdag. En dan verwen ik mijn mannetje graag even met een lekker parfummetje. Wim en Els stonden ons dan zeg maar op te wachten bij de plantenboer, en die zit zeg maar naast de Etos. Ze wilde Wendy vast gewoon nog even zien... Denk ik. Nou ze keken al zeker niet vrolijk, maar héél boos. Hoe kan dat nou,  wij zijn toch echt twee schatjes, waar je gewoon niet boos op kan worden.


2025.
Inmiddels zijn de maanden, dagen en de laatste minuten voorbij voor onze Mark. En zijn geduld werd beloond met een zak vol Poen. Ook Mark maakte een afspraak, met de Regiobank, en maakte daar alles in orde. Al heel snel stond het gespaarde geld van zijn liefhebbende Opa en Oma op zijn rekening. Opa en Oma hebben al hun kleinkinderen goed verwend. Ik denk dat alle kleinkinderen de dag dat ze achttien jaar werden,  niet zo snel zullen vergeten.


De tijd gaat snel in een verhaal.
Tja, en dan is het alweer augustus 2025 , 🎊Mijn man viert binnenkort zijn 50^e verjaardag.🥳 Een week voor het grote feest, gooide ik er wat uitnodigingen uit. Ook stuurde ik een bericht naar Rob, zijn zus Jolanda. Dit uit goed fatsoen. Helaas had Jolanda geen fatsoen om mij te berichten, of ze kwam de ja of de nee. Jammer! Wegens omstandigheden, kon het kleine feestje niet doorgaan, dus heb ik Jolanda daarop geïnformeerd. Maar ook hier kreeg ik geen bericht terug. Vandaag is het dan echt 27 augustus 2025. Rob is dan nu echt vijftig. Hij kreeg aardig wat felicitaties. Dit via Facebook, en via zijn WhatsApp. Zo kreeg hij ook een berichtje van zijn Moeder en van zijn zus.


Bericht van zijn Moeder naar Rob:

Rob gefeliciteerd met je verjaardag. Want 50 jaar is een mijlpaal. En als je alleen wilt komen ben je altijd welkom. Jammer dat jij je zus vergeten ben met haar verjaardag.


Bericht van Rob naar zijn Moeder:

Bedankt voor de felicitatie! Maar alleen heb ik geen zin om te komen, en dat weten jullie. Ik wil graag samen komen, maar daar staan jullie niet voor open. Dat vind ik erg jammer. Fijne avond.


Bericht van zijn Moeder naar Rob:

Misschien wel na het eerste gesprek.


Bericht van Rob naar zijn Moeder:

Ik zie het niet zitten, om zonder Jans te komen. Maar er zijn door ieder van ons fouten gemaakt, en dingen gezegd. Dus elkaar blijven beschuldigen, helpt ook niet. Fijne avond!


Bericht van zijn Moeder naar Rob:

Ja, maar waarom mogen wij het als gezin ons hier niet over buigen, zodat wij erna wel zien hoe het gaat lopen. Dat wil je zus ook graag, omdat ze zich in de steek gelaten voelt door jou, vandaar dit verzoek.

Rob heeft het hier bij gelaten, want Wim en Els lezen de berichten van Rob gewoon niet goed. Ze snappen het blijkbaar nog steeds niet. Maar ook kreeg hij een WhatsApp bericht van zijn zus Jolanda.


Bericht van Jolanda naar Rob:

Getwijfeld maar toch een felicitatie namens mij.  Laatste contact was toen ik jou vorig jaar, op je verjaardag had gebeld, Jij moet mij nog steeds terug bellen, want je zou een keer alleen langskomen, om een hapje te eten. Ook met mijn verjaardag, kon er helaas geen felicitatie vanaf.

 

Bericht van Rob naar Jolanda:

Hey zus, bedankt voor de felicitatie, heel lief. Dit is geen excuus, maar we waren onderweg naar zuid Frankrijk op 6 mei. Waardoor ik jou helemaal ben vergeten. Dat is inderdaad niet zo netjes. Ook het terug bellen, is er niet van gekomen. Ook heel zonde. Misschien is het een leuk idee, om eens hier een hapje te komen eten, met zijn allen. Jij en je nieuwe vriend. Laat maar weten zus. Ik zou het erg leuk vinden, het is al een tijd geleden.


Bericht van Jolanda naar Rob:

Wat ik al eerder heb gezegd, ben ik klaar met het gedrag en gedachtes van Jans. Misschien moet ik haar boek even corrigeren, met mijn gedachtes. Of ervaringen over hoe het is gegaan. Heb je DAT boek überhaupt gelezen? Dingen die zij heeft gezegd en gedaan kunnen echt niet. Zowel naar onze ouders, als naar mij toe. Dat ik niet wens mee te doen, aan de Polonaise of niet van Hollandse meezingers hou. Het is mijn goed recht. Ik vind het jammer, dat wij daardoor geen contact meer hebben, maar daar ben je zelf bij. En je bent dan inderdaad wel degene, die geen contact meer heeft opgenomen, na dit beloofd te hebben. Dus daarin mag je in de herkansing. Wil je een keer alleen komen eten, Bel mij gerust. Mag ook bij mij, en mijn vriend. Dan kan je hem gelijk ontmoeten.  Maar zoals ik er nu in sta zonder Jans. En wie weet kan jij mij dan vertellen, waarom ik het contact wel weer zou moeten herstellen. Bel me maar, mijn telefoonnummer is nog steeds… ( Het zelfde. )  


Bericht van Rob naar Jolanda:

Ik zie het niet zitten, om zonder Jans langs te komen, maar er zijn door ieder van ons fouten gemaakt en dingen gezegd, dus elkaar blijven beschuldigen helpt ook niet.
Fijne avond.


Bericht van Jolanda naar Rob:

Jammer, had het fijn gevonden, om je weer eens te zien. Mocht je er ooit anders in komen te staan hoor ik het wel. Liefs Jolanda.


Die 27 augustus 2025.
Wat een berichten zeg, mijn lieve hemel, ik zal toch nog even willen terug komen, op een paar berichten.


Werk aan de winkel voor Jolanda!
Jolanda, zal graag mijn boek willen corrigeren, ik zeg...

“DOEN!”

Als het verhaal klaar is, zie ik deze graag verschijnen.


Het waargebeurde verhaal van 1998 tot 2025.

Tja… “DAT”  boek, is niet alleen gelezen, door mijn man Rob, maar ook door onze liefhebbende families en vrienden. Rob vond dat boek


“Grootteklassen!”


Felicitatie bericht achter laten.
Tja, ik kan daarover beginnen, maar lees het stukje van: 
“Zaterdag 11 maart 2023 nog maar eens door.


Het laatste stukje…
Vele liefhebbende familie en vrienden hebben dit boek al mogen lezen. Ik kreeg een hoop positieve reacties. Maar ook van:

“Wat heb jij / jullie je best gedaan,
 voor deze twee mensen.”

Deze berichten deden mij ontzettend goed. Zo goed, dat ik dacht van hup, ik zet mijn verhaal gewoon online…

In het jaar 1998 tot 2023 en zelfs daarna nog, heb ik gezocht naar…

“Liefde…,  Hoop…,  en  “Vrede…”

Maar de twee belangrijkste punten waren toch écht het:

“Accepteren” en het “Vertrouwen.”

Het mocht niet zo zijn, weet je als het zo moet…

“Prima!”

Bedankt voor het lezen, of het beluisteren van mijn verhaal.


Liefs Jans Lenting.